ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ του 1974, τρεις μήνες μετά την πτώση της χούντας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κέρδιζε με 54,37% τις πρώτες εκλογές και ανέθετε την ευθύνη της οικονομικής πολιτικής της παντοδύναμης κυβέρνησής του σε δύο προοδευτικές προσωπικότητες της εποχής, τον Παναγή Παπαληγούρα και τον Ευάγγελο Δεβλέτογλου. Το ερώτημα όλων δεν ήταν μόνο πώς αυτή η οικονομική πολιτική θα επαναφέρει σε ισορροπία την ελληνική οικονομία που είχε ήδη πληγεί από υψηλό πληθωρισμό και παρατεταμένη ύφεση, αλλά κυρίως πώς θα επουλωθούν οι βαθιές κοινωνικές πληγές που άνοιξαν στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας.
Η απαγόρευση των απεργιών, σε συνδυασμό με την παντοδυναμία των μεγάλων συμφερόντων που έστηναν επιχειρήσεις με δανεικά και αγύριστα από τις κρατικές τράπεζες, είχε οδηγήσει σε τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες. Τα μεροκάματα είχαν μείνει παγωμένα, οι κοινωνικές δαπάνες του Δημοσίου μηδαμινές και τα κέρδη στα ύψη. Το ιδανικό οικονομικό μοντέλο των νεοφιλελευθέρων!
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν έκανε τότε μόνο τις κρατικοποιήσεις για τις οποίες τον μίσησαν οι μεγαλοβιομήχανοι, αλλά αύξησε αμέσως τα εισοδήματα των εργαζομένων και έβαλε τα θεμέλια μιας δικαιότερης κατανομής των φορολογικών βαρών με την επιβολή του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας, τον οποίο νομοθέτησε ο Ευάγγελος Δεβλέτογλου κατά τα πρότυπα που ίσχυαν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ. Είναι γνωστό ότι η εφαρμογή αυτού του φόρου υπονομεύθηκε από τα μεγάλα συμφέροντα και κατά τραγική ειρωνεία ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου εκείνος που τον κατήργησε!
Βεβαίως ο σημερινός πρωθυπουργός κ. Κων. Σημίτης θεωρεί τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την πολιτική του ως ένα ξεπερασμένο πρότυπο πατερναλισμού, το αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός όμως είναι ότι ο ιδρυτής της ΝΔ τόλμησε και συγκρούστηκε με τα μεγάλα συμφέροντα και έλαβε μέτρα που έκαναν δικαιότερη την κατανομή του εθνικού εισοδήματος.
Θα τολμήσει να κάνει αυτές τις τομές ο κ. Κων. Σημίτης, θα προχωρήσει στις ρήξεις με τα κατεστημένα και τις συντεχνίες; Ως τώρα ακούμε ωραίους λόγους και ηχηρές φράσεις (κατηγορούσαν τον ιδρυτή του ΠαΣοΚ για λεξιλαγνεία αλλά οι συντάκτες των πρωθυπουργικών ομιλιών είναι ανυπέρβλητοι σε ευρηματικότητα), εντυπωσιακούς οραματισμούς, αλλά έργα και πράξεις δεν βλέπουμε.
Και για να περιορισθούμε στον τομέα της φορολογίας όπου μνημονεύσαμε το τόλμημα Καραμανλή, είναι χρήσιμο να γνωρίζουν οι αναγνώστες του «Βήματος» ότι ο προηγούμενος υπουργός Οικονομικών, ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος, που ευτύχησε να εφαρμόσει την πρώτη δημοκρατική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, τα αντικειμενικά κριτήρια του αείμνηστου Γιώργου Γεννηματά, σκεφτόταν να προχωρήσει στη φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης και κινητής περιουσίας και είχε προετοιμάσει μάλιστα την τεχνική υποδομή με τη δήλωση ακινήτων Ε9, την οποία συνυποβάλλουν από πέρυσι υποχρεωτικά όλοι οι φορολογούμενοι.
Το οικονομικό επιτελείο όμως του κ. Κ. Σημίτη φοβήθηκε τους «αλογομούρηδες της Σοφοκλέους» και έκανε πίσω στη φορολογία της μεγάλης περιουσίας. Ετσι επαναλαμβάνεται στερεότυπα ότι δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι γιατί η κυβέρνηση θέλει να είναι συνεπής στις προεκλογικές δεσμεύσεις της. Ενώ όμως οι νέοι φόροι ίσως θα ήσαν δικαιότεροι, αυξάνονται οι υφιστάμενοι και έτσι αναπαράγεται όλη η ανισότητα και η αδικία του φορολογικού μας συστήματος με τους μισθωτούς και συνταξιούχους να καλύπτουν το 56,5% της φορολογίας εισοδήματος.
Ποια αξία λοιπόν έχει η εντυπωσιακή όντως φράση του Πρωθυπουργού (την είπε την Τρίτη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠαΣοΚ) ότι οι έχοντες και οι κατέχοντες θα είναι αυτοί που θα συμβάλουν στην ισχυρή Ελλάδα;
