” Ποτέ δεν έχω αισθανθεί πιο αρσενικός… ”
Στην πρώτη συνάντησή μας… ξέχασε να έρθει. Στη δεύτερη κατέφθασε «γονυπετής» ζητώντας συγγνώμη. Με ρώτησε για το ζώδιό μου, μου έκανε μια γρήγορη ανάλυση της τελευταίας διετίας ως προς τα αστρολογικά μου (και έπεσε μέσα), ανέβηκε στη σκηνή για να φωτογραφηθεί και για να είναι πιο πειστικός έπαιξε αποσπάσματα από τον ρόλο του. Ντυμένος με το κοστούμι της «Δεσποινίδος Μαργαρίτας» ο Γιώργος Μαρίνος στα 62 του χρόνια δείχνει να έχει τη διάθεση 30χρονου νεαρού. Και ας υποδύεται τη δασκάλα, νιώθει σαν μαθητής. Ενας μαθητής που επέστρεψε προ τετραετίας στο θέατρο για να κάνει το κέφι του. Εχοντας αφήσει πίσω του τη νύχτα και την πίστα, έχοντας ολοκληρώσει το σύντομο πέρασμά του από τη μικρή οθόνη, απολαμβάνει τώρα τη θεατρική στιγμή του. Επέλεξε τον μονόλογο του Ρομπέρτο Ατάιντε, που δόξασε προ εικοσαετίας η αγαπημένη του Ελλη Λαμπέτη, γιατί θέλει να περάσει σε ουσιαστικά κείμενα «και να μην υποδύομαι διαρκώς τον ομοφυλόφιλο ή να παίζω μόνο σε μπουλβάρ, χωρίς να τα υποτιμώ» λέει καθισμένος στο ιδιαίτερα καλόγουστο καμαρίνι του θεάτρου «Κάππα».
«Αυτός ο μονόλογος με εξέπληξε. Τον περίμενα πιο ελαφρύ και πιο κωμικό. Πρόκειται όμως για ένα βίαιο και σκληρό έργο που θα μπορούσε να έχει γραφτεί… αύριο. Τόσο σύγχρονος και τόσο αληθινός αλλά και αστείος συγχρόνως. Η Δεσποινίς Μαργαρίτα αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο που έχει εξουσία, την όποια εξουσία. Είναι αυτή που εξουσιάζει μια τάξη ολόκληρη. Αλλά κάπως έτσι δεν συμβαίνει και στην πραγματικότητα;» αναρωτιέται και μου εξηγεί ότι για να πλησιάσει τον ρόλο μίλησε με δασκάλους και καθηγητές προσπαθώντας να κατανοήσει αυτή την «εξουσία». Και όλοι παραδέχθηκαν ότι στην τάξη ενίοτε αναπτύσσουν έναν «φασισμό». «Θυμάμαι στο δημοτικό, στον Βοτανικό, είχαμε δύο δασκάλες: μια γλυκιά και καλή και μια στριμμένη. Ε, λοιπόν, ό,τι έμαθα στο σχολείο το έμαθα από τη στριμμένη».
Αναγνωρίζει άλλωστε και την πολιτική διάσταση του δασκάλου που επιβεβαιώνει την εξουσιαστική διάθεσή του. «Σήμερα όμως η εξουσία δεν είναι μόνο πολιτική ή στρατιωτική. Υπάρχει ένας τρομακτικός οικονομικός φασισμός, υπάρχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η τεχνολογική ανάπτυξη. Αυτή η τελευταία, αν και έχει πολλά θετικά, ωστόσο δεν μας κατοχυρώνει και τη φοβάμαι». Επιπλέον νιώθει φόβο απέναντι στην εποχή του, μια μεταβατική εποχή, όπως τη χαρακτηρίζει, προς μια σύγχρονη αναγέννηση. «Αν και δεν είμαι εναντίον του καινούργιου, ωστόσο κάνω προσπάθεια για να το κατανοήσω. Λυπάμαι που το λέω αλλά νιώθω παρατηρητής στα πράγματα. Δεν είμαι πια στην ηλικία που να μπορώ να νιώθω αναρχικός».
Και ας έχει υπάρξει αναρχικός στη ζωή του. Συμφωνεί: «Ο,τι έκανα το έκανα όμως για μένα, γιατί πίστευα ότι θα ήταν καλύτερη η ζωή μου. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι μιλώντας ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία μου μπορεί να βοήθησα ορισμένους ανθρώπους να ελευθερωθούν. Η πρόθεση όμως ήταν ιδιοτελής».
Η αλήθεια δεν είναι και αυτή μια μορφή αναρχίας; τον ρωτώ. Συμφωνεί και προσθέτει: «Και η σάτιρα, την οποία θεωρώ το πιο αυταρχικό στοιχείο στην τέχνη. Κάνοντας τόσα χρόνια σάτιρα κατάλαβα τη δύναμή της. Οσο για τη βωμολοχία και ήμουν από τους πρώτους που εκτέθηκα τόσο πρέπει να ομολογήσω ότι δεν τη χρεώθηκα ποτέ. Ισως γιατί λέγοντας “βρωμοκουβέντες” ήμουν πιο ειλικρινής από το να τις περιγράφω και να αφήνω τους ανθρώπους να δημιουργούν εικόνες στο μυαλό τους. Τη λέξη την ακούς και την προσπερνάς».
Οταν άφησε πίσω την ομολογουμένως ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα του διασκεδαστή, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, το έκανε για να μην αναγκαστεί να προχωρήσει σε μεγάλες υποχωρήσεις. «Φυσικά και έχω κάνει υποχωρήσεις στη ζωή μου. Επιλέγω όμως τις πιο μικρές. Τελειώνοντας με αυτόν τον κύκλο δεν ήξερα πώς να χρησιμοποιήσω τον εαυτό μου. Ούτε οι άλλοι ξέρουν πώς να με χρησιμοποιήσουν. Γύρισα τελικά στο θέατρο και αυτό το χρωστώ στον Γιώργο Μιχαηλίδη, ο οποίος μου πρότεινε να παίξω πριν από τέσσερα χρόνια στη “Λούλου”. Και τώρα χρωστώ στον Γιώργο αυτό που προσπαθώ να κάνω». Πηγαίνοντας να τον συναντήσει το μόνο που του ζήτησε ήταν να μην παίξει τον ρόλο ως τραβεστί, να μην ντυθεί γυναίκα, γιατί για τον Γιώργο Μαρίνο κάτι τέτοιο δεν θα αποτελούσε έκπληξη. Το ίδιο ήθελε και ο σκηνοθέτης του. «Και όμως ο τρόπος που παίζω είναι τόσο διαφορετικός που με κάνει να πω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν αισθάνθηκα πιο αρσενικός από ό,τι σε αυτό το έργο. Σε σημείο που ο Μιχαηλίδης μου είπε ότι άλλαξε και η προσωπική μου ζωή…» προσθέτει γελώντας.
Αν και δεν πιστεύει στην τύχη, θεωρεί ότι πολλά τής οφείλει: κυρίως τις σημαντικές συναντήσεις της ζωής του, τον Χατζιδάκι, τον Χορν, τη Λαμπέτη… Αν και αναρωτιέται για το πόσο μυαλό έχει, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μάλλον σε αυτό οφείλει τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τον εαυτό του. Αν και εν όψει της πρεμιέρας του νιώθει σαν να βρίσκεται μόνος στα μέσα του Ειρηνικού, εν τούτοις δείχνει αποφασισμένος να τα καταφέρει. Αν και κάνει το κέφι του στο θέατρο, είναι σαφές ότι θέλει να πετύχει. Αν και η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» διαθέτει υπότιτλο («ένας κωμικοτραγικός μονόλογος για έναν παθιασμένο ηθοποιό»), ο ίδιος δεν θα έβαζε κανέναν υπότιτλο κάτω από το όνομά του: «Με όσα έχω πει και όσα έχω κάνει στη ζωή μου φοβάμαι ότι δεν μου χρειάζεται τίποτε. Μόνο Γιώργος Μαρίνος, ένας άνθρωπος που βγήκε χωρίς να καταλάβει πώς…». Αυλαία.
Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε, με τον Γιώργο Μαρίνο, ανεβαίνει σε μετάφραση Κώστα Ταχτσή, σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη και σκηνικά – κοστούμια Κατερίνας Καμπανέλλη. Η πρεμιέρα θα δοθεί την Κυριακή 18 Νοεμβρίουστο θέατρο «Κάππα».
