Το ελληνικό καλοκαίρι ήταν συνώνυμο με τον ήλιο, τη θάλασσα, την ανεμελιά. Γαλάζια νερά, χρυσές αμμουδιές, παγωμένες μπίρες, παγωτά, ατελείωτες ώρες χαλάρωσης και μια αίσθηση ασφάλειας που λίγες θάλασσες σου δίνουν στις άλλες χώρες.
Μια ειδυλλιακή, αλλά και αληθινή εικόνα, που πουλούσαμε με υπερηφάνεια. Αλλά που ξαφνικά μοιάζει με επεισόδιο από ντοκιμαντέρ επιβίωσης στο National Geographic. Πρωταγωνιστές είμαστε εμείς, οι ανυποψίαστοι παραθεριστές, και ένας θίασος από θαλάσσιους και ιπτάμενους «εισβολείς».
Στη θάλασσα, όπου κάποτε το μεγαλύτερο άγχος μας ήταν αν θα βρούμε ξαπλώστρα στην πρώτη σειρά, κάθε βουτιά είναι μια πράξη θάρρους: Ο «Φαραώ Καρδινάλιος», ένα ακόμη τροπικό ψάρι, έκανε την εμφάνισή του στις ελληνικές θάλασσες. Ποιος τον κάλεσε; Από δίπλα ο λαγοκέφαλος, που, αν πιστέψουμε αυτά που μας λένε, γίνεται όλο και πιο επιθετικός: Ενα ψάρι με πανίσχυρες τοξίνες και δυνατό δάγκωμα που μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό.
Εχουμε και τους καρχαρίες. Ναι, καρχαρίες! Κανονικοί, μεγάλοι, με δόντια. Που, αν παρακολουθήσεις την ειδησεογραφία των τελευταίων εβδομάδων, εμφανίζονται ξαφνικά παντού. Εκεί που κάποτε ανέμιζαν «Γαλάζιες σημαίες», τώρα θα τοποθετήσουμε πινακίδες: «Προσοχή, καρχαρίες».
Επίσης: «Προσοχή, τσούχτρες». Μοβ τσούχτρες, για την ακρίβεια, πανέμορφες, αλλά ύπουλες, ικανές να μετατρέψουν την κολύμβηση σε ναρκοπέδιο. Μια βουτιά στην ελληνική θάλασσα είναι πλέον μια ολοκληρωμένη εμπειρία τρόμου: μπορεί να σε δαγκώσει λαγοκέφαλος, να σε κοψοχολιάσει καρχαριοειδές, να σε τσιμπήσει μέδουσα (ή θαλάσσια ανεμώνη, γιατί και αυτές πολλαπλασιάζονται). Το μόνο που λείπει είναι μια νέα μεταλλαγμένη γενιά φωκών Monachus monachus που να τρέφονται αποκλειστικά με κολυμβητές.
«Με αυτά που διαβάζω, μου έχει κοπεί κάθε όρεξη για θαλάσσια μπάνια» μου έλεγε η φίλη μου η Αννα. Αποφάσισε να ξεκαλοκαιριάσει στο σπίτι του παππού της, πάνω στα βουνά, «που έχει δροσιά, ηρεμία και όλα τα καλά του Θεού, αν βεβαίως δεν συναντήσεις στον δρόμο σου πεινασμένη αρκούδα». Εκεί, κάτω από τη μουριά με την πυκνή σκιά, δέχθηκε την πρώτη επίθεση από κουνούπια μέρα μεσημέρι. Οχι τα απλά, τα αθώα κουνούπια που απλώς σε ξυπνούσαν το βράδυ με το βουητό τους. Κάτι κουνούπια σε μέγεθος σπουργιτιού ήταν, που πρέπει να της ρούφηξαν και μισό λίτρο αίμα. Μερικά εξ αυτών μεταφέρουν, λένε, φοβερές αρρώστιες, δάγκειο πυρετό, ιό του Δυτικού Νείλου, τσικουνγκούνια.
Ξαφνικά, η αντικουνουπική λοσιόν έγινε πιο απαραίτητη από το αντηλιακό και το σπρέι για τα έντομα αντικατέστησε το άρωμα. Οπότε, τι κάνουμε; Παραδινόμαστε; Κλεινόμαστε στα σπίτια μας με «έξυπνες σήτες», κλιματισμό και σίριαλ; Ή απλώς παίρνουμε απόφαση πως το καλοκαίρι μας αποκτά έναν νέο, πιο περιπετειώδη χαρακτήρα και μετατρέπεται σε «επιχείρηση επιβίωσης» που χρειάζεται στρατηγική και προετοιμασία; Ισως, τελικά, αυτό να είναι το νέο trend.
Το «Extreme Greek Summer». Σε κρατάει σε εγρήγορση, σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, σε προετοιμάζει για κάθε ενδεχόμενο. Ξεχάστε τα ξενέρωτα spas και τα all-inclusive resorts. Το μέλλον είναι οι κατασκηνώσεις με μαθήματα αναγνώρισης τοξικών ψαριών, τεχνικές αποφυγής καρχαριών και αρκούδων και σεμινάρια πρώτων βοηθειών για τσιμπήματα τσούχτρας και κουνουπιού. Στην είσοδο θα μοιράζουν, αντί για βραχιολάκι all-inclusive, ένα φαρμακείο τσέπης και μια υπεύθυνη δήλωση ότι μπαίνεις στη θάλασσα (και στο δάσος) με δική σου ευθύνη. Από καλοκαίρι… κακοκαίρι. Kαι μη χειρότερα!
