Οταν πριν από πολλά χρόνια απολύθηκα από τον στρατό, ένα μόνο ήθελα: να μη με καλέσουν να παρουσιαστώ ξανά για κανέναν λόγο. Είχα κάνει ένα δύσκολο στρατιωτικό, περνώντας έντεκα μήνες στον Εβρο. Οι ωραίες στιγμές, βέβαια, δεν ήταν λίγες, ενώ οφείλω να πω ότι γνώρισα και πάρα πολλούς ενδιαφέροντες τύπους. Αλλά η όλη διαδικασία ήταν ένα βάσανο. Κυρίως με διέλυε στη διάρκεια της θητείας μου το ζήτημα του ύπνου. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να κάνω σκοπιές, αλλά το να με ξυπνάει μέσα στη νύχτα ο θαλαμοφύλακας για να μου θυμίσει ότι έχω «γερμανικό νούμερο» ήταν αφόρητο. Θυμάμαι πως όταν απολύθηκα χρειάστηκε να περάσει πάνω από ένας χρόνος για να μην πετάγομαι βραδιάτικα στον ύπνο μου νομίζοντας ότι πρέπει να πάω στη σκοπιά.
Επειδή είχα αυτό που λένε «τεχνική ειδικότητα», ανησυχούσα για χρόνια ότι θα με ξανακαλέσουν για να με ενημερώσουν για την πρόοδο στα όπλα που είχα μάθει να χειρίζομαι. Ευτυχώς, δεν συνέβη ποτέ. Ετσι, το στρατιωτικό μου έγινε σιγά-σιγά μια μακρινή, γλυκιά ανάμνηση. Μέχρι που το φετινό καλοκαίρι ήρθε το Μουντιάλ στην Αμερική.
Η φιλοξενία της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στο δυτικό ημισφαίριο σημαίνει ότι εμείς που είμαστε στην Ευρώπη θα πρέπει να ξενυχτήσουμε για να χαρούμε τα περισσότερα ματς. Αλλά ποτέ, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί ποδόσφαιρο, το ξενύχτι δεν ήταν τόσο σκληρό όσο αυτή τη φορά. Ναι, πολύ καλά καταλάβατε: μου θυμίζει τα βράδια μου στα στρατόπεδα τον καιρό της θητείας μου, αυτά που τόσο πολύ μου πήρε να τα ξεχάσω.
Το 2014, την προηγούμενη φορά που το Μουντιάλ διοργανώθηκε στο δυτικό ημισφαίριο, δεν ήμουν στην Ελλάδα, αλλά στη διοργανώτρια χώρα, τη Βραζιλία. Δεν ξενύχτησα για να δω κανένα παιχνίδι. Το 1994, όταν οι ΗΠΑ είχαν φιλοξενήσει ξανά Μουντιάλ, δεν έβαζαν πολλά παιχνίδια τόσο αργά στη δική τους τοπική ώρα. Τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου είχαν αναλάβει τότε Ευρωπαίοι, διότι η Αμερικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ήταν νεοσύστατη και δεν είχε ανθρώπους να σηκώσουν το βάρος μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης.
Οι ευρωπαίοι οργανωτές, αλλά και οι άνθρωποι της FIFA που πάντα έχουν λόγο, είχαν φροντίσει ώστε τα πιο πολλά παιχνίδια να ξεκινούν στις ΗΠΑ από το μεσημέρι ως τις έξι-επτά το απόγευμα το αργότερο, σε ώρες δηλαδή που κατ’ αντιστοιχία δεν θα δημιουργούσαν τεράστιο πρόβλημα αϋπνίας στους ευρωπαίους τηλεθεατές. Αλλά τώρα η ομοσπονδία της Αμερικής είναι πολύ δυνατή, ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, δεν θέλει, όπως είδαμε, να στενοχωρήσει σε τίποτα τον πρόεδρο Τραμπ και, το σημαντικότερο, το κοινό που θέλει να παρακολουθήσει τα παιχνίδια στα ίδια τα γήπεδα είναι πλέον τεράστιο.
Ετσι, οι αμερικανοί διοργανωτές (και οι μεξικανοί και οι καναδοί ομόλογοί τους) δίνουν τη δυνατότητα σε αυτό το κοινό να χαρεί τα παιχνίδια στις καλύτερες δυνατές ώρες – και στις 8 το απόγευμα και στις 10 το βράδυ (EDT). Και, κάπως έτσι, εμείς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο και έχουμε μια τρέλα με το Μουντιάλ, βρεθήκαμε να παρακολουθούμε παιχνίδια που αρχίζουν στις πέντε τα χαράματα αλλά και στις επτά το πρωί. Και αυτό, ενώ προτού αρχίσει η διοργάνωση έμοιαζε διασκεδαστικό, στην πορεία έγινε αληθινή δοκιμασία.
Για το πώς έχω ζήσει αυτό το Μουντιάλ θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο, αν και νομίζω ότι δεν θα ενδιέφερε κανέναν. Οποιος δεν έχει ζήσει το μαρτύριο δεν μπορεί να το καταλάβει, αλλά ούτε και έχει κάποιον λόγο να τον απασχολήσει το γεγονός ότι το καλοκαίρι του 2026 εγώ αγουροξύπνησα για να δω τους Τούρκους να χάνουν δεκαπέντε μεγάλες ευκαιρίες (και τον αγώνα) κόντρα στην Αυστραλία ή ξημερώθηκα για να παρακολουθήσω τους Νοτιοκορεάτες να προσπαθούν να γυρίσουν ένα παιχνίδι (και να το καταφέρνουν) απέναντι στην Τσεχία, η οποία είχε προηγηθεί κόντρα στη ροή του ματς. Οσοι προσπάθησαν να δουν τους αγώνες όπως εγώ, σίγουρα δεν θα θέλουν να θυμούνται αυτού του είδους την εμπειρία. Η οποία εμπειρία είναι πραγματικά απερίγραπτη λόγω της ζαλάδας και της σύγχυσης που προκαλεί η έλλειψη ύπνου. Στο ματς της Ολλανδίας με το Μαρόκο, το οποίο οδηγήθηκε στα πέναλτι, τα βλέφαρά μου έκλεισαν και κάποια στιγμή πετάχτηκα από το κρεβάτι έχοντας τη βεβαιότητα ότι έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία και εγώ την έχασα. Στην αναμέτρηση των Αμερικανών με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, για τουλάχιστον δέκα λεπτά δυσκολευόμουν να καταλάβω αν έμειναν με παίκτη λιγότερο οι γηπεδούχοι ή οι Βόσνιοι (την επεισοδιακή συνέχεια με την κόκκινη κάρτα του Μπάλογκαν την είδαμε).
Στο παιχνίδι της Αλγερίας με την Αυστρία, το οποίο γύρω στις επτά το πρωί ολοκληρώθηκε ισόπαλο με δύο γκολ στις καθυστερήσεις, αν κάποιος με ρωτούσε πόσο είναι το σκορ, δεν θα ήξερα τι να του απαντήσω. Στο ματς του Κονγκό με το Ουζμπεκιστάν, κάποια στιγμή πίστεψα ότι είχε πάρει ο ύπνος τον σπίκερ του παιχνιδιού: μιλούσε αργά, σαν να φοβάται ότι θα ξυπνήσει τα παιδιά στο σπίτι, και μάλλον χαμηλόφωνα, αφού προφανώς δεν ήθελε να ξυπνήσει κι εμάς τους ξενύχτηδες.
Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, είναι ότι αυτή η διαδικασία ξύπνησε μέσα μου τις θαμμένες μνήμες από το στρατιωτικό μου. Ενα βράδυ, για την ακρίβεια στις τεσσερισήμισι το ξημέρωμα, πετάχτηκα ιδρωμένος. Σηκώθηκα και άρχισα να ψάχνω τη στολή παραλλαγής. Οταν κατάλαβα ότι όλα αυτά είχαν συμβεί γιατί κάτι μέσα μου με «τσίγκλησε» κατανοώντας την υποσυνείδητη ανάγκη μου(!) να δω το παιχνίδι της Κολομβίας με την Γκάνα, αισθάνθηκα καμιά τριανταριά χρόνια νεότερος. Αλλά, πιστέψτε με, δεν ένιωσα καμιά ευεξία. Μάλλον ένα βάρος ένιωσα, γιατί δεν με σκούντησε θαλαμοφύλακας, αλλά με έκανε να ξυπνήσω κάτι που μοιάζει με τρέλα.
Οπως σας είπα, μου πήρε περίπου έναν χρόνο μετά την απόλυση από τον στρατό για να σταματήσω να ξυπνάω τις νύχτες έχοντας στο μυαλό μου ότι στις 3.45 πρέπει να σηκωθώ, να ντυθώ, να πάρω το όπλο και να ανηφορίσω για τη σκοπιά. Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσον καιρό θα μου πάρει να ξεπεράσω αυτά τα ατελείωτα ξενύχτια του Μουντιάλ. Τουλάχιστον, ας με λυπηθεί ο Θεός και ας μου δώσει τη δυνατότητα καλοκαιριάτικα να βλέπω όνειρα με τον Μέσι, τον Χάλαντ, τον Χάρι Κέιν και τον Εμπαπέ μετά το τέλος της διοργάνωσης. Αν μάλιστα βλέπω ότι με όλους αυτούς είμαστε μαζί φαντάροι στον Εβρο, πίνουμε καφέδες στο ΚΨΜ και μιλάμε για τις υπηρεσίες, χαλάλι το καλοκαιρινό ξενύχτι και ζήτω το φροϋδικό υποσυνείδητο. Να δω τον Κριστιάνο Ρονάλντο, έστω στον ύπνο μου, να γκρινιάζει γιατί τον κατατσίμπησαν τα κουνούπια στη σκοπιά και τι στον κόσμο τον άυπνο…
