Βρίσκομαι στη Γ’ Λυκείου στο ΕΠΑΛ Σκιάθου. Για τους περισσότερους, το νησί μου είναι ένας επίγειος παράδεισος. Για έναν έφηβο όμως που προσπαθεί να χτίσει το μέλλον του στην επαρχία, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Πίσω από την εικόνα του καλοκαιρινού προορισμού, υπάρχουν παιδιά που καθημερινά παλεύουν με ελλείψεις, εμπόδια και άνισες ευκαιρίες.
Το 2015 ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι στον χώρο του στίβου. Ενα ταξίδι γεμάτο άγχος, προσπάθεια, τραυματισμούς, πίεση και αμέτρητες θυσίες. Μεγάλωσα μέσα σε γήπεδα, προπονήσεις και όνειρα για τη Γυμναστική Ακαδημία (ΤΕΦΑΑ). Ομως από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι εγώ έπρεπε να προσπαθήσω διπλά σε σχέση με άλλα παιδιά που είχαν τη δυνατότητα να προπονούνται κάτω από ιδανικές συνθήκες.
Για οκτώ ολόκληρα χρόνια ζούσα με την ίδια υπόσχεση: ότι «κάποια μέρα» το γήπεδο θα αποκτούσε τις κατάλληλες υποδομές ώστε να μπορούμε κι εμείς να προπονούμαστε όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Από μήνα σε μήνα και από χρόνο σε χρόνο, οι υποσχέσεις έμεναν πάντα ένα μεγάλο «ΘΑ». Σήμερα, στα 18 μου, διαβάζω για να περάσω στο ΤΕΦΑΑ και ακόμα δεν μπορώ να προπονηθώ σωστά για τα αθλήματα στα οποία θα εξεταστώ.
Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να προσπαθείς σε ακατάλληλους χώρους. Φέτος όμως βρέθηκα σε μια ακόμη πιο δυσάρεστη και ταπεινωτική θέση: στη θέση του μαθητή που πρέπει να «παρακαλάει» για τα αυτονόητα, ενώ παλεύει για το μέλλον του στις Πανελλήνιες.
Ολοι χειροκροτούν το «νέο γήπεδο», όμως κανείς δεν φαίνεται να βλέπει τα βασικά. Ο στίβος, για όσους το έχουν ξεχάσει, δεν είναι μόνο ένας χώρος για τρέξιμο. Αποτελείται από δρομικά, αλτικά και ριπτικά αγωνίσματα. Κι όμως, μεγαλώσαμε ακούγοντας μόνο υποσχέσεις και βλέποντας έργα που ποτέ δεν κάλυπταν πραγματικά τις ανάγκες των αθλητών.
Για πολλούς από εμάς, οι επιλογές στο μηχανογραφικό δεν είναι απλώς σχολές. Είναι όνειρα ζωής. Αστυνομία, Στρατιωτικές Σχολές, Πυροσβεστική και – για μένα πάνω απ’ όλα – η Γυμναστική Ακαδημία. Δυστυχώς, για πολλές από αυτές τις σχολές το τρένο χάθηκε πριν καν ξεκινήσει η προσπάθεια. Οχι επειδή δεν προσπαθήσαμε αρκετά, αλλά επειδή δεν είχαμε ποτέ τις κατάλληλες συνθήκες να προετοιμαστούμε σωστά.
Οι ελλείψεις του νησιού με ανάγκασαν αμέτρητες φορές να ταξιδεύω στον Βόλο μόνο και μόνο για να κάνω μια σωστή προπόνηση. Πλοία, μετακινήσεις, κούραση, έξοδα και ατελείωτες ώρες δρόμου, ενώ παράλληλα έπρεπε να αντεπεξέλθω στην πίεση της Γ’ Λυκείου και των πανελλαδικών εξετάσεων. Είναι άδικο να νιώθεις ότι η γεωγραφική σου θέση καθορίζει μέχρι πού σου επιτρέπεται να φτάσεις.
Μέσα σε όλη αυτή την πίεση, η ζωγραφική έγινε η προσωπική μου διαφυγή. Οταν όλα με πνίγουν, βρίσκω ηρεμία στα μολύβια και στα χρώματα. Στο χαρτί μπορώ να αποτυπώσω όσα δεν λέγονται εύκολα με λέξεις: την απογοήτευση, την αγωνία, αλλά και την ελπίδα. Η τέχνη δεν ήταν ποτέ για μένα πολυτέλεια· ήταν ένας τρόπος να κρατηθώ ψυχικά όρθια μέσα στις δύσκολες συνθήκες.
Γράφω αυτές τις γραμμές γιατί πίσω από κάθε παιδί της επαρχίας υπάρχει ένας καθημερινός αγώνας που οι περισσότεροι δεν βλέπουν ποτέ. Υπάρχουν όνειρα που κουράζονται πριν καν προλάβουν να ανθίσουν, όχι επειδή δεν υπήρχε θέληση, αλλά επειδή έλειψαν οι ευκαιρίες. Και κάπου εκεί γεννιέται το πιο σκληρό ερώτημα: αξίζει τελικά να ονειρεύεσαι σε έναν τόπο που συνεχώς σε αναγκάζει να αποδεικνύεις ότι αξίζεις τα αυτονόητα;
