Το σχολείο τελειώνει, οι φωνές σβήνουν και το μόνο που θέλεις είναι να κρυφτείς στο δωμάτιό σου. Ολη μέρα υποδυόμαστε ρόλους. Ο μαθητής που προσπαθεί, ο φίλος που γελάει, το παιδί που όταν το ρωτήσεις πώς είναι θα σου πει «είμαι καλά». Ομως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το άγχος δεν είναι απλώς μια λέξη στα βιβλία, ούτε απλώς κούραση. Είναι ο κόμπος που νιώθεις στο στομάχι, που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Είναι οι ώρες που κοιτάς το ταβάνι τη νύχτα και φοβάσαι ότι εάν δεν είσαι τέλειος, θα τους απογοητεύσεις όλους. Εκείνες οι στιγμές κάνουν το δωμάτιό σου να μοιάζει πότε με κάστρο και πότε με φυλακή.
Αυτή η πίεση σε αναγκάζει, χωρίς να το καταλάβεις, να κλειστείς στον εαυτό σου. Η μελαγχολία κινείται αθόρυβα και σε κάνει να σηκώνεις τα τείχη γύρω σου, όχι γιατί δεν θες τους άλλους, αλλά επειδή η πίεση και η στενοχώρια δεν χωράνε πουθενά. Η απομόνωση ίσως είναι το μόνο σου όπλο. Αντί να μιλήσεις για όλα όσα σε πνίγουν, προτιμάς να βυθίζεσαι στο βάθος, προσποιούμενος πως όλα θα πάνε καλά. Μερικές φορές αυτό οδηγεί σε ένα σφίξιμο, που είναι τόσο έντονο, ώστε νιώθεις την ανάσα σου να κόβεται και τον πανικό να σε κυριεύει ξαφνικά. Αυτές οι κρίσεις άγχους, που έρχονται από το πουθενά, σε κάνουν να νιώθεις ανήμπορος μπροστά σε προσδοκίες που δεν ζήτησες ποτέ να κουβαλάς. Οταν όμως το άγχος κοπάσει, έρχεται κάτι πιο βαρύ, η κατάθλιψη. Για εμάς δεν είναι πάντα δάκρυα, είναι οι μέρες που δεν έχεις λόγο να γελάσεις και να ζήσεις τη μέρα, καθώς προτιμάς τη σιωπή περιμένοντας να περάσει η ώρα. Νιώθεις άδειος, σαν να παρακολουθείς τη ζωή σου να περνά μπροστά σου χωρίς εσύ να μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό, και να πιστεύεις πως κανείς δεν θα καταλάβει αυτό το κενό.
Ομως μέσα σε όλο αυτό το αδιέξοδο υπάρχει ένας ψίθυρος που ψελλίζει ελπίδα. Και τότε έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι ο μόνος που νιώθει έτσι. Δεν είσαι περίεργος επειδή αγχώνεσαι, ούτε αδύναμος επειδή κάποιες φορές πονάς και λυγίζεις. Η πραγματική αισιοδοξία κρύβεται στο να μοιραστούμε τον κόμπο που νιώθουμε. Οταν σπάει η σιωπή «ο λαβύρινθος» αρχίζει να φωτίζεται. Είμαστε μια γενιά όπου μπορεί να βρει τη δική της φωνή, αρκεί να θυμόμαστε ότι η ηρεμία μας αξίζει περισσότερο από κάθε προσδοκία. Δεν είμαστε μόνοι μας… και αυτή είναι η δύναμή μας!
