Η Νίκη Μπακογιάννη και ο Απόστολος Αντωνόπουλος είναι οι «δικοί» μας ολυμπιονίκες, δύο εμβληματικές φυσιογνωμίες που αποτελούν πηγή υπερηφάνειας και έμπνευσης για όλους και όλες μας.
Η Νίκη Μπακογιάννη, με καταγωγή από το Βούζι Δομοκού, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο άλμα εις ύψος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1996.
Ο Απόστολος Αντωνόπουλος, καταγόμενος από τις Καρυές Δομοκού, κατέλαβε την όγδοη θέση στην κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004. Στην κουβέντα μας μιλούν για τις νίκες και τα πάθη τους, τις θυσίες και το όραμά τους, αποδεικνύοντας πως τα μεγάλα όνειρα μπορούν να ξεκινήσουν από τα χωριά του τόπου μας και να φτάσουν μέχρι το ολυμπιακό βάθρο.
Νίκη Μπακογιάννη: Δεν θεωρώ θυσίες όσα κάνουν οι αθλητές για να διακριθούν
Η Νίκη Μπακογιάννη μας μίλησε σε μια διαδικτυακή συνάντηση με πολλή ζεστασιά και ευγένεια. Στη συζήτησή μας θελήσαμε να γνωρίσουμε τη διαδρομή της, τα νεανικά όνειρά της και όσα κρύβονται πίσω από κάθε επιτυχημένο άλμα. Οι εκτενείς απαντήσεις της, η προσοχή που έδινε στις ερωτήσεις μας, το χαμόγελό της σε στιγμές που προσπαθούσαμε να συντονιστούμε και ο άπλετος χρόνος που μας αφιέρωσε, δίχως ίχνος βιασύνης, την ανέβασαν στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου και της απένειμαν το χρυσό μετάλλιο του σεβασμού. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι κλείνοντας τη συνέντευξη μας δήλωσε ότι οι σπουδές είναι πολύ σημαντικές γιατί ο πρωταθλητισμός έχει ημερομηνία λήξης. Σας ευχαριστούμε, κυρία Μπακογιάννη!
Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε να ασχολείστε με το άλμα εις ύψος και πώς διαλέξατε αυτό το άθλημα;
«Ξεκίνησα στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου στη Λαμία, όταν μια μέρα ο γυμναστής μας μάς πήγε στο στάδιο για να δοκιμάσουμε διάφορα αγωνίσματα του στίβου. Εγώ επέλεξα το ύψος γιατί μου άρεσε να κάνω άλματα και θεωρούσα πρόκληση το να περνάω πάνω από τον πήχη, το αντιμετώπιζα ως εμπόδιο που μου έβαζαν οι άλλοι. Μετά από μία εβδομάδα συμμετείχαμε σε σχολικούς αγώνες του Νομού Φθιώτιδος και βγήκα πρώτη. Την επόμενη χρονιά, στη δευτέρα τάξη Γυμνασίου, συμμετείχα στους ίδιους αγώνες και βγήκα πάλι πρώτη. Στην τρίτη Γυμνασίου γράφτηκα σε έναν σύλλογο ξεκινώντας να κάνω προπόνηση. Την επόμενη χρονιά έγινα μέλος της εθνικής ομάδας».
Ως μαθήτρια πόσες ώρες ασχολούσασταν με το άλμα εις ύψος; Δυσκολευτήκατε να συνδυάσετε την προπόνηση με τις σχολικές σας υποχρεώσεις;
«Δεν ήταν δύσκολο να τα συνδυάσω, αφού το πρωί πήγαινα σχολείο και το απόγευμα έκανα προπόνηση. Κατά τη διαμονή μου στη Λαμία εντοπίσαμε ότι δεν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες για να εξελίξω το ταλέντο μου. Δεν υπήρχε, για παράδειγμα, κατάλληλο στάδιο που να έχει κάτω ταρτάν ή εξοπλισμός για να σημειώσω υψηλές επιδόσεις. Ετσι, μόλις τελείωσα την πρώτη Λυκείου, έφυγα, εγκαταστάθηκα στην Αθήνα και πήγαινα το πρωί σχολείο και το απόγευμα προπόνηση. Εμενα στους ξενώνες του Ολυμπιακού Σταδίου και γράφτηκα σε ένα διπλανό σχολείο, όπου και φοιτούσα. Επρεπε να έχω πρόγραμμα για να τα προλαβαίνω όλα, όπως και τα άλλα παιδιά που μέναμε μαζί. Να συμπληρώσω εδώ ότι οι γονείς μου δεν ήταν μαζί μου, οπότε δεν είχα κάποιον υπεύθυνο για να παίρνει τους βαθμούς μου και να με προσέχει. Παρ’ όλα αυτά, τα κατάφερα και θεωρώ ότι ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Το μόνο αρνητικό που θυμάμαι είναι ο φόβος που ένιωθα όταν επέστρεφα το βράδυ από το στάδιο στον ξενώνα, επειδή ο δρόμος ήταν πολύ ερημικός».
Σε ποια ηλικία ξεκίνησαν οι διακρίσεις σας;
«Οι διακρίσεις μου ξεκίνησαν στην ηλικία των 15 χρόνων, όταν μπήκα στην εθνική ομάδα και βγήκα πρώτη στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Τότε, οι δύο πρώτοι – στο πανελλήνιο πρωτάθλημα – πήγαιναν στους βαλκανικούς αγώνες. Εκείνη τη χρονιά, λοιπόν, βγήκα πρώτη στα γυμνάσια στους πανελλήνιους αγώνες ενώ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην κατηγορία μου, την Κ16, είχα βγει δεύτερη».
Οταν αποφοιτήσατε από το λύκειο, ασχοληθήκατε αποκλειστικά με το άθλημά σας;
«Ναι, ασχολήθηκα αποκλειστικά με το άλμα εις ύψος, αφού το συγκεκριμένο άθλημα δεν μου επέτρεπε να ασχοληθώ και με κάποιο άλλο. Μου δόθηκε μια υποτροφία για να σπουδάσω στην Αμερική, στο Χιούστον, αλλά δεν τη δέχτηκα και εν τέλει φοίτησα στα ΤΕΦΑΑ. Κάποια στιγμή έκανα προπόνηση στη Γερμανία αλλά τελικά γύρισα στην Ελλάδα, άλλαξα πολλούς προπονητές και σε αυτό το διάστημα έκανα πανελλήνια ρεκόρ, κέρδισα στους βαλκανικούς αγώνες και πήρα μετάλλιο στους μεσογειακούς. Το πρώτο μου μεγάλο μετάλλιο ήταν στη Στοκχόλμη, όπου είχα βγει δεύτερη. Εχω σχεδόν όλα τα πανελλήνια ρεκόρ σε όλες τις κατηγορίες ανδρών και γυναικών».
Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ατλάντα: Ποια ήταν τα συναισθήματά σας όταν ανεβήκατε στο βάθρο;
«Το όνειρο κάθε αθλητή είναι να ανέβει στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων, των πιο σημαντικών αγώνων του αθλητισμού. Το 1996 ήταν να γίνουν στην Ελλάδα, όμως έγιναν στην Ατλάντα. Επειδή είχαν συμπληρωθεί 100 χρόνια από τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες, η νίκη ήταν πολύ σημαντική για όλους τους Ελληνες. Οταν κατάφερα να περάσω τα δύο μέτρα, ξέραμε ότι κρατούσα σίγουρα ένα μετάλλιο. Στην πορεία ο πήχης ανέβηκε στα 2,03 μέτρα, ύψος που κατάφερα να περάσω με την τρίτη προσπάθεια και κατέκτησα τη δεύτερη θέση. Θυμάμαι ακόμα και τώρα ότι με είχε πλημμυρίσει η περηφάνια καθώς γνώριζα ότι εκείνη τη στιγμή εκπροσωπούσα όλη την Ελλάδα, τη χώρα όπου γεννήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες».
Πώς ήταν μία μέρα για μία ολυμπιονίκη όπως εσείς;
«Σχετικά με το άθλημα, η αλήθεια είναι ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είχα δίψα για προπόνηση, αφού είχα πετύχει τον στόχο μου και υπήρχε πολύ μεγάλη πίεση για υψηλές επιδόσεις. Ημουν και 28 χρόνων, ηλικία που τελείωνε σιγά-σιγά η καριέρα μου. Συνέχισα όμως την πορεία μου για κάποια χρόνια ακόμα. Από την άλλη, αισθανόμουν χαρούμενη για την επιτυχία μου, ενώ ο κόσμος με αγκάλιασε. Φανταστείτε ότι γίνονταν τόσες πολλές βραβεύσεις που δεν προλάβαινα να παρευρεθώ σε όλες. Αναπολώ αυτές τις ωραίες στιγμές. Βέβαια, υπάρχει κόσμος που με θυμάται ακόμη και τώρα για τον ιδιαίτερο αγώνα μου, επειδή κατά τη διάρκειά του κατέρριψα τρία πανελλήνια ρεκόρ».
Ποιες θυσίες πρέπει να κάνει μία αθλήτρια για να φτάσει στο σημείο που φτάσατε εσείς; Είχατε σκεφτεί ποτέ να εγκαταλείψετε αυτό που κάνατε;
«Δεν θεωρώ θυσίες όλα αυτά που κάνουν οι αθλητές γιατί αγαπάνε πολύ το άθλημα που επιλέγουν. Επομένως δεν το εκλαμβάνω ως θυσία αλλά ως μια προσπάθεια για να διακριθώ. Το μόνο που θεωρώ ότι με πήγε λίγο πίσω είναι ότι, όταν σπούδαζα, δεν μπορούσα να κάνω ταυτόχρονα προπόνηση λόγω των εξαντλητικών αποστάσεων».
Απόστολος Αντωνόπουλος: Ξυπνούσα στις 4 το πρωί, έκανα 3 ώρες και 40 λεπτά προπόνηση και μετά πήγαινα σχολείο
Με τον 8ο ολυμπιονίκη κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, Απόστολο Αντωνόπουλο, μιλήσαμε από κοντά στο αμφιθέατρο του σχολείου, όπου και δέχτηκε να μας μιλήσει για τα ιδεώδη του αθλητισμού και τα ιδιαίτερα συναισθήματα που του δημιούργησε η βράβευσή του και τα χρόνια που την ακολούθησαν. Ειλικρινής, άμεσος, προσηνής και εγκάρδιος, μοιράστηκε μαζί μας προσωπικές εμπειρίες από την αθλητική του πορεία. Κέρδισε τον σεβασμό μας και μεταλαμπάδευσε στις ψυχές μας το σθένος που χρειαζόμαστε για να προοδεύσουμε στη ζωή μας. Σας ευχαριστούμε, κ. Αντωνόπουλε!
Πείτε μας μερικά λόγια για εσάς.
«Καλημέρα, ονομάζομαι Αντωνόπουλος Απόστολος. Είμαι 8ος ολυμπιονίκης κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004 και εν ενεργεία ταγματάρχης στον ελληνικό στρατό, συγκεκριμένα στην Ευελπίδων, μια θέση που απέκτησα λόγω της συμμετοχής μου σε ανάλογες διοργανώσεις. Πλέον ασχολούμαι με την προπονητική στο κολυμβητήριο της Λαμίας, που αποτελεί και τον τόπο όπου ανδρώθηκα και διαμένω. Κατάγομαι από τις Καρυές Δομοκού, έναν τόπο που αγαπώ και επισκέπτομαι μέχρι και σήμερα».
Από ποια ηλικία ξεκινήσατε να ασχολείστε με την κολύμβηση και πώς επιλέξατε αυτό το άθλημα;
«Ξεκίνησα στην ηλικία των 6 ετών την ενασχόλησή μου με την κολύμβηση, κατόπιν πρωτοβουλίας των γονιών μου, για να χάσω κιλά. Προπονούμουν στο κολυμβητήριο της Λαμίας, το οποίο τότε λειτουργούσε μόνο 6 μήνες τον χρόνο, λόγω δομικής ανεπάρκειας».
Πόσες ώρες ασχολούσασταν με την κολύμβηση ως μαθητής; Δυσκολευτήκατε να συνδυάσετε την προπόνηση με τις μαθητικές σας υποχρεώσεις;
«Ηταν πολύ δύσκολο να συνδυάσω σχολείο και προπόνηση. Στάθηκα τυχερός όμως διότι φοίτησα σε Αθλητικό Γυμνάσιο, το οποίο περιελάμβανε πρωινές προπονήσεις και στη συνέχεια ολοκληρωμένο σχολικό πρόγραμμα. Συγκεκριμένα, μία τυπική μέρα καθ’ όλη τη διάρκεια φοίτησής μου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ξεκινούσε με αφύπνιση στις 4 το πρωί και ένα πλήρες πρωινό, συνέχιζε με τρεις ώρες και σαράντα λεπτά πρωινή προπόνηση, ακολουθούσαν τα μαθήματα του σχολείου, το μεσημεριανό γεύμα, τα φροντιστήρια το απόγευμα και ξανά προπόνηση. Στη συνέχεια πήγα στην Αθήνα για σπουδές, όπου συνέχισα την κολύμβηση στην εθνική ομάδα. Να σημειώσω ότι λόγω των επιδόσεων μου είχα απαλλαγεί από την εξεταστική διαδικασία για εισαγωγή σε οποιαδήποτε σχολή της Τριτοβάθμιας και επέλεξα τη Γυμναστική Ακαδημία».
Σε ποια ηλικία ξεκίνησαν οι διακρίσεις σας;
«Η πρώτη διάκριση ήρθε στην ηλικία των 10 ετών, σε πανελλήνιους αγώνες για παιδιά αντίστοιχης ηλικίας, όπου κατέλαβα την 3η θέση. Το επόμενο πρωτάθλημα που συμμετείχα ήταν δύο χρόνια μετά, όταν κατέκτησα τον τίτλο πανελλήνιου πρωταθλητή, τον οποίο και διατήρησα μέχρι 18 ετών. Από εκεί και μετά κλήθηκα να αγωνιστώ σε μεγαλύτερη ηλικιακή κατηγορία, όπου, λόγω μεγάλου ανταγωνισμού με αθλητές μεγαλύτερης ηλικίας, αντιλήφθηκα στην πράξη πόσο δύσκολο εγχείρημα θα ήταν πια η διάκριση».
Μετά την αποφοίτησή σας από το Λύκειο ασχοληθήκατε αποκλειστικά με την κολύμβηση; Η επιλογή σας αυτή ήταν συνειδητή;
«Η επιλογή για την ενασχόλησή μου με την κολύμβηση ήταν συνειδητή και μονόδρομος. Παρά την εισαγωγή μου στη Γυμναστική Ακαδημία, δυστυχώς, η φοίτησή μου διακόπηκε στο τρίτο έτος, λόγω της πολύωρης προετοιμασίας για την Ολυμπιάδα».
Από τις διακρίσεις που μας αναφέρατε ποια είναι για εσάς η πιο σημαντική;
«Η πιο σημαντική διάκριση, που μου άνοιξε τον δρόμο τόσο για την Ολυμπιάδα όσο και για το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2005, ήταν η νίκη στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 200 μέτρα ελεύθερο, το 2004, στο Παπαστράτειο κολυμβητήριο του Πειραιά».
Ποιο είναι το συναίσθημα ενός αθλητή όταν ανεβαίνει στο βάθρο;
«Το συναίσθημα είναι μοναδικό. Τη στιγμή που ετοιμάζεσαι να ανέβεις στο βάθρο περνούν μπροστά από τα μάτια σου όλος ο κόπος και η κούραση της προπόνησης. Εχω κλάψει πολλές φορές καθώς κολυμπούσα μέσα στα γυαλάκια μου, από τον σωματικό πόνο της έντονης προσπάθειας και της πολύωρης, εξαντλητικής προπόνησης. Οταν ο προπονητής μου με ρωτούσε αν μπήκε νερό στα γυαλάκια, δεν παραδεχόμουν ότι έκλαιγα λόγω του εγωισμού μου. Γενικότερα σε διακατέχει ένα τρομερό συναίσθημα και αναλογίζεσαι όλες τις θυσίες που έχεις κάνει για να φτάσεις στον στόχο σου».
Ενας αθλητής, πέρα από σωματικά, προετοιμάζεται και ψυχικά;
«Η ψυχική προετοιμασία είναι πιο σημαντική από τη σωματική για έναν αθλητή που επιδίδεται στον πρωταθλητισμό. Είναι εξάλλου δεδομένο ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει την παρέα του σε διάφορες δραστηριότητες, λόγω του απαιτητικού προγράμματος των αθλητικών του υποχρεώσεων, γεγονός που τον αποκόπτει από τον περίγυρο των συνομηλίκων του. Σημαντικοί παράγοντες λοιπόν για την ψυχική του ανάταση και την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής του ως αντιστάθμισμα αυτής της έλλειψης είναι οι γονείς και ο προπονητής του».
Είχατε σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσετε λόγω της πίεσης και των θυσιών που έπρεπε να κάνετε;
«Μου είχε περάσει πολλές φορές από το μυαλό να τα παρατήσω, αλλά ήμουν τυχερός που είχα δύο πολύ καλούς προπονητές, που μου έλεγαν “κάθε πράγμα στον καιρό του”. Αυτό με ενθάρρυνε να συνεχίσω και όντως μόλις σταμάτησα τον πρωταθλητισμό είχα τη δυνατότητα να ζήσω “φυσιολογικά”».
Πώς αισθανθήκατε για τη συμμετοχή σας στην εκδήλωση της Ολυμπιακής Επιτροπής για να τιμηθούν οι συμμετέχοντες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004;
«Ηταν μια μεγάλη εκδήλωση που διεξήχθη στο Καλλιμάρμαρο στάδιο, μετά από 20 χρόνια, στην οποία μάλιστα υποδεχτήκαμε τους νέους ολυμπιονίκες. Γενικότερα τα συναισθήματα ήταν μοναδικά. Πήγα στην εκδήλωση με την οικογένειά μου, όπου τα παιδιά μου βίωσαν την υπερηφάνεια και την αίγλη τού να είσαι έλληνας ολυμπιονίκης. Επειτα από τόσα χρόνια προσπαθώ να είμαι ενεργός στο άθλημά μου και γι’ αυτό διοργανώνω και αγώνες μεταξύ των εκπαιδευόμενών μου».
Ποιες είναι οι συμβουλές που θα δίνατε στους μαθητές/τριες του σχολείου μας σχετικά με τον αθλητισμό;
«Βρίσκεστε σε μειονεκτική θέση λόγω των ελλιπών υποδομών που υπάρχουν στην περιοχή σας. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά θα συμβούλευα τα νέα παιδιά να ασχολούνται με τον αθλητισμό και γενικότερα σε ό,τι αναλαμβάνουν στη ζωή τους να αγωνίζονται με υπομονή και επιμονή, να θέτουν συνεχώς στόχους και να κάνουν τα μέγιστα για να τους επιτύχουν».
Συνεντεύξεις στους: Ευη Πετροπούλου, Ελισάβετ Κούτρα, Κωνσταντίνα Τσαλαφούτα, Γιάννη Ευαγγελόπουλο, Στάθη Κεφαλά, Ευη Πετροπούλου, Ευγενία Τραντα, Κωνσταντίνα Χαρδαλιά
