Το πρώτο ερωτικό σκάνδαλο του Bill Clinton δεν ήταν με τη Monica Lewinsky

Η γνωριμία τους, η οποία ξεκίνησε υπό το πρόσχημα της επαγγελματικής ιδιότητας της Flowers, εξελίχθηκε ακαριαία σε ένα παράφορο, μυστικό ειδύλλιο, το οποίο, σύμφωνα με την ίδια, διήρκεσε από το 1977 έως το 1989. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Clinton αναρχόταν με γοργούς ρυθμούς τα σκαλιά της πολιτικής ιεραρχίας, εκλεγόμενος κυβερνήτης της πολιτείας, ενώ η Flowers παρέμενε στη σκιά, απολαμβάνοντας την προνομιακή μεταχείριση και την προστασία του ισχυρού άνδρα. Μάλιστα, το 1990, ο Clinton τη βοήθησε να εξασφαλίσει μια κρατική θέση ως διοικητική βοηθός, γεγονός που αργότερα θα αποτελούσε βασικό επιχείρημα των κατηγόρων του περί ευνοιοκρατίας και κατάχρησης εξουσίας. «Με προέτρεψε να νοικιάσω ένα διαμέρισμα σε συγκεκριμένο συγκρότημα όπου έμεναν συνεργάτες του, πιστεύοντας ότι οι επισκέψεις του εκεί θα κινούσαν λιγότερες υποψίες», θα αποκάλυπτε η ίδια αργότερα, περιγράφοντας το παρασκήνιο μιας σχέσης που διεξαγόταν με όρους συνωμοτικότητας.

Η έκρηξη του σκανδάλου και η προσπάθεια «εξολόθρευσης»

Η βραδυφλεγής βόμβα εξερράγη με πάταγο στις 23 Ιανουαρίου 1992, όταν η σκανδαλοθηρική εφημερίδα The Star δημοσίευσε την αποκλειστική συνέντευξη της Flowers, στην οποία εξιστορούσε με κάθε λεπτομέρεια τη δωδεκαετή σχέση τους. Το σοκ για το πολιτικό κατεστημένο υπήρξε ανυπολόγιστο. Ο Clinton, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν το φαβορί για το χρίσμα, είδε τα ποσοστά του να κατακρημνίζονται. Η αντίδραση του επιτελείου του ήταν άμεση και αμείλικτη, επιστρατεύοντας μια στρατηγική που οι ίδιοι ονόμασαν «bimbo eruptions» (εκρήξεις μιας bimbo), με σκοπό την πλήρη απαξίωση και τον ηθικό αποδεκατισμό της γυναίκας που απειλούσε να καταστρέψει το μέλλον τους.

Προκειμένου να αναχαιτιστεί το κύμα της λαϊκής οργής, επιστρατεύθηκε το ισχυρότερο όπλο του υποψηφίου: η σύζυγός του, Hillary Clinton. Στις 26 Ιανουαρίου 1992, αμέσως μετά τον τελικό του Super Bowl, το ζεύγος Clinton εμφανίστηκε στην κορυφαία ενημερωτική εκπομπή 60 Minutes του δικτύου CBS. Σε μια συνέντευξη που έμεινε στην ιστορία για την επικοινωνιακή της μαεστρία, ο Bill Clinton αρνήθηκε κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς της Flowers.

Εντούτοις, πιεζόμενος από τις περιστάσεις, αναγκάστηκε να προβεί σε μια πρωτοφανή για τα χρονικά παραδοχή, δηλώνοντας: «Έχω αναγνωρίσει το λάθος μου. Έχω αναγνωρίσει ότι προκάλεσα πόνο στο γάμο μου. Έχω πει πράγματα σε εσάς απόψε που κανένας Αμερικανός πολιτικός δεν έχει πει ποτέ». Η Hillary, από την πλευρά της, στηρίζοντας απόλυτα τον σύζυγό της, έθεσε τα θεμέλια της δικής της πολιτικής ταυτότητας, διαμηνύοντας προς πάσα κατεύθυνση ότι η παρουσία της εκεί δεν ήταν η τυφλή υποταγή μιας πληγωμένης γυναίκας, αλλά μια συνειδητή επιλογή προστασίας της οικογένειάς της.

Τα ηχητικά ντοκουμέντα

Η Gennifer Flowers, βρισκόμενη αντιμέτωπη με τη χλεύη των μέσων ενημέρωσης που την παρουσίαζαν ως μια αργυρώνητη ψεύτρα, αποφάσισε να περάσει στην αντεπίθεση. Στις 27 Ιανουαρίου 1992, διοργάνωσε μια θυελλώδη συνέντευξη τύπου, κατά την οποία έδωσε στη δημοσιότητα αποσπάσματα από τηλεφωνικές συνομιλίες που είχε καταγράψει κρυφά. Στις κασέτες αυτές ακουγόταν καθαρά ο Bill Clinton να συζητά μαζί της, να τη συμβουλεύει πώς να διαχειριστεί τις φήμες και να εκφράζει την ανησυχία του για την πιθανή αποκάλυψη της σχέσης τους. «Αν σε ρωτήσουν, απλώς πες όχι. Είναι μια αμοιβαία συμφωνία, δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα», ακουγόταν να λέει ο μελλοντικός πρόεδρος, σε μια σαφή επίδειξη της τακτικής που θα χρησιμοποιούσε, αυτούσια, μερικά χρόνια αργότερα και στην περίπτωση της Lewinsky.

Παρά την ύπαρξη των ταινιών, η επικοινωνιακή καταιγίδα του επιτελείου Clinton κατάφερε να σπείρει αμφιβολίες για τη γνησιότητά τους, επιτρέποντας στον πολιτικό να επιβιώσει, να κερδίσει τις εκλογές και να ονομαστεί από τον τύπο «The Comeback Kid» (το παιδί της επιστροφής). Η αλήθεια, ωστόσο, έχει την τάση να αναδύεται, έστω και ετεροχρονισμένα. Η τελική δικαίωση για τη Flowers ήρθε το 1998, κατά τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του Clinton για την υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης της Paula Jones.

Πιεζόμενος από τους δικηγόρους και υπό το βάρος της αλήθειας, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών αναγκάστηκε να παραδεχθεί, υπό το κράτος της ενόρκου βεβαιώσεως, ότι είχε πράγματι σεξουαλική επαφή με τη Flowers. Αν και ο ίδιος προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός, ισχυριζόμενος ότι επρόκειτο για μια μοναδική βραδιά το 1977, η ουσία παρέμενε αναλλοίωτη: είχε πει ψέματα στον αμερικανικό λαό το 1992.

Η κληρονομιά μιας προαναγγελθείσας κρίσης

Η υπόθεση Flowers δεν ήταν μια μεμονωμένη παρέκκλιση, αλλά το ακριβές προσχέδιο αυτού που θα ακολουθούσε με τη Monica Lewinsky. Η διαχείριση του συγκεκριμένου σκανδάλου αποκάλυψε τον τρόπο με τον οποίο ο Clinton αντιμετώπιζε τις γυναίκες της ζωής του, αλλά και τον μηχανισμό που επιστράτευε για να διασώσει την πολιτική του επιβίωση. Η Flowers, μιλώντας χρόνια αργότερα για τη μεταχείριση που υπέστη, εξέφρασε την πικρία της δηλώνοντας: «Κράτησα τη φρουρά μου ψηλά για χρόνια, επειδή εκείνος αρνήθηκε τη σχέση μας και μετά άφησε τους επικοινωνιολόγους του να προσπαθήσουν να με καταστρέψουν. Είμαι θυμωμένη γι' αυτό».

Το πρώτο εκείνο σκάνδαλο απιστίας απέδειξε ότι ο Bill Clinton διέθετε μια σπάνια, σχεδόν μεταφυσική ικανότητα να ξεγλιστρά από τις κακοτοπιές, κερδίζοντας δικαιωματικά το προσωνύμιο «Slick Willie» (ο ολισθηρός Willie). Η ιστορία της Gennifer Flowers υπενθυμίζει ότι η κρίση του 1998 δεν ήταν ένα ξαφνικό ατύχημα, αλλά η νομοτελειακή κατάληξη μιας συμπεριφοράς που είχε γίνει ανεκτή στο όνομα της πολιτικής σκοπιμότητας. Ήταν η τρανή απόδειξη ότι στο θέατρο της πολιτικής, οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, αλλά οι μηχανισμοί της εξουσίας και του ψεύδους παραμένουν αναλλοίωτοι στον χρόνο, περιμένοντας απλώς την επόμενη πράξη του δράματος.