«Τα μεσημεριανά γεύματα διαρκούσαν όλη μέρα» – Mέσα στο ηλιόλουστο άδυτο της Coco Chanel με τους σούπερ σταρ της τέχνης

Αυτό το μέρος είναι το La Pausa, η μεσογειακή βίλα στους λόφους του Roquebrune-Cap-Martin, που κάποτε ανήκε στο συγγραφικό ζευγάρι Charles Norris Williamson και Alice Muriel Williamson, και στη συνέχεια στη Γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας Gabrielle «Coco» Chanel, η οποία την ανακαίνισε εξ ολοκλήρου στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Αργότερα την πούλησε σε ένα ζευγάρι Αμερικανών εκδοτών, των Emery και Wendy Reves.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Vacations (@vacations)

Τα αρχικά κρεβάτια και η εγκατάσταση του μπάνιου

Το εκτεταμένο αλλά μοναστηριακό σπίτι με λευκούς τοίχους, μπλε παραθυρόφυλλα και σκούρα τζάμια crittall σε «καρέ των πέντε τετραγώνων», ως φόρο τιμής στο Chanel No 5, μόλις ανακαινίστηκε σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές, αφού αγοράστηκε ξανά από τον πολυτελή οίκο μόδας το 2015.

Ο αρχιτέκτονας Peter Marino μελέτησε αμέτρητες φωτογραφίες για να το φτιάξει σωστά: από τα τσιμεντένια τετράγωνα που βρίσκονται σε έναν συσχετισμό μεταξύ τους που μοιάζει με πάπλωμα πάνω από το γκαζόν, μέχρι τους κάκτους σε γλάστρες στους πρόποδες της κεντρικής σκάλας.

Αγοράστηκαν επίσης τα αρχικά κρεβάτια, καθώς και η εγκατάσταση ενός μπάνιου με καθρέφτες, παρόμοιο με αυτό στο 31 Rue Cambon, τη διεύθυνση της Coco στο Παρίσι.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Chanel Archive (@chanel_archive)

Η καταγραφή της γνώσης

Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Όταν ανακαινίζεις ένα μέρος με τόσο πλούσιο παρελθόν, πώς καταφέρνεις να αποτυπώσεις το πνεύμα του και να τιμήσεις την ιστορία του, ζωντανεύοντας τα λόγια και τις σκέψεις των διασημών επισκεπτών του, ώστε να δημιουργήσεις το πιο πολυδιάστατο πορτρέτο όλων; Απλό. Χτίζεις μια βιβλιοθήκη.

Τα ράφια των βιβλίων είναι, τελικά, μια καταγραφή της γνώσης, των χαρακτήρων και των ιδεών που έχουν στροβιλιστεί στο μυαλό κάποιου, αντανακλώντας τα ενδιαφέροντα, τις επιθυμίες και – συχνά στην περίπτωση των καλλιτεχνών ή των συγγραφέων – τους φίλους τους. Είναι ένας οικείος τρόπος για να γνωρίσεις κάποιον.

Βαθαίνει την κατανόησή μας για αυτόν, μας δίνει πρόσβαση στον εσωτερικό του κόσμο, μας μεταφέρει σε μέρη που δεν ξέραμε ότι είχε πάει.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dreamweaver Group (@wearedreamweaver)

Μια λίστα 100 βιβλίων που η Chanel αγαπούσε

Ωστόσο τι θα γινόταν αν η βιβλιοθήκη κάποιου μπορούσε να συνεχίσει να μεγαλώνει μετά το θάνατό του; Αν οι κάτοικοι της La Pausa ζούσαν ακόμα, ποια βιβλία θα συνέχιζαν να διαβάζουν και πώς θα τα αντιλαμβανόμασταν σήμερα;

Αυτή ήταν η πρόκληση που έθεσε η Chanel κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, με τη βοήθεια των εξειδικευμένων βιβλιοπωλών Hatchards στο Λονδίνο (όπου ο εραστής της Coco, ο Δούκας του Westminster, είχε λογαριασμό) και 7L στο Παρίσι.

Με βάση μια λίστα 100 βιβλίων που η Chanel αγαπούσε και διάβαζε, η ομάδα άρχισε να επιλέγει τίτλους που ταιριάζουν με τις γνώσεις της. Αλλά ήθελαν επίσης να δημιουργήσουν ένα ευρύτερο πορτρέτο των φίλων και των ενδιαφερόντων της, καθώς και των ανθρώπων και των γεγονότων που πέρασαν από τη La Pausa.

«Και τι έχει συμβεί από τότε, στη μουσική, την αρχιτεκτονική και τη λογοτεχνία», λέει η Yana Peel, πρόεδρος του τμήματος τέχνης, πολιτισμού και κληρονομιάς της Chanel.

Η «Χαμένη Γενιά»

Στα ράφια της βιβλιοθήκης της La Pausa υπήρχαν βιογραφίες του Πικάσο από τον Τζον Ρίτσαρτσον, σπάνιες εκδόσεις του Scrapbook του Σέσιλ Μπίτον, εξώφυλλα σχεδιασμένα από τη Βανέσα Μπελ για το βιβλίο της αδελφής της, της διάσημης Βιρτζίνια Γουλφ, Τα Κύματα, καθώς και πρώτες εκδόσεις συγγραφέων που σύχναζαν στη Γαλλική Ριβιέρα, όπως ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ και ο Έρνεστ Χέμιγουεϊ.

Υπήρχαν επίσης βιβλία από (ή για) επισκέπτες της βίλας, από τον Σόμερσετ Μομ έως τη Γκρέτα Γκάρμπο, καθώς και μια ματιά στον ιδιωτικό τους κόσμο, με τους δεμένους τόμους των επιστολών του Ζαν Κοκτώ.

Για την ιστορία, είναι σημαντικό να πούμε ότι τη δεκαετία του 1920, η Κυανή Ακτή, αυτή η έκταση 430 μιλίων με τους απόκρημνους βράχους και τα γαλάζια νερά στο νοτιοανατολικό άκρο της Γαλλίας, ήταν ένας δημοφιλής προορισμός για αυτό που η Γερτρούδη Στάιν θα αποκαλούσε «Χαμένη Γενιά», μια χαλαρή κοινότητα ομογενών συγγραφέων και καλλιτεχνών.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, η Ντόροθι Πάρκερ, ο Κόουλ Πόρτερ και η Βιρτζίνια Γουλφ πέρασαν τα καλοκαίρια τους εκεί- το 1924, ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ ολοκλήρωσε το προσχέδιο του τρίτου μυθιστορήματός του, «Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ», σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι στο Σεν Ραφαέλ.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη T: The NYTimes Style Magazine (@tmagazine)

Η Παναγία μεταμφιεσμένη σε χωρική

Μέχρι να φτάσει η Gabriel Chanel το 1928 – η Παριζιάνα μόδιστρος, 45 ετών τότε, γνωστή ως Coco, και να αγοράσει ένα ροζ μπανγκαλόου σε έναν ελαιώνα πέντε στρεμμάτων με χωράφια λεβάντας στο Roquebrune-Cap-Martin, ακριβώς ανατολικά του Μονακό – η Γαλλική Ριβιέρα είχε καθιερωθεί, όπως θα έλεγε αργότερα ο γεννημένος στο Παρίσι Βρετανός συγγραφέας Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ, ως «ένα ηλιόλουστο μέρος για σκιερούς ανθρώπους».

Η Coco Chanel γκρέμισε το κτίριο του 1911, αλλά διατήρησε το όνομά του, La Pausa, το οποίο, σύμφωνα με ένα άρθρο των New York Times του 1914 για τους αρχικούς ιδιοκτήτες του, τους συγγραφείς Charles Norris και Alice Muriel Williamson, παρέπεμπε στο θρύλο ότι η Παναγία, «μεταμφιεσμένη σε χωρική, κατέβηκε κάποτε στη γη από τον ουρανό για να δοκιμάσει τη φήμη της περιοχής για την κακία και βρήκε σε εκείνο το σημείο το μοναδικό μέρος όπου κλήθηκε να αναπαυθεί».

Ένα σχεδόν μινιμαλιστικό σπίτι

Η Ιρλανδή σχεδιάστρια επίπλων και αρχιτέκτονας Eileen Gray έχτιζε τη δική της βίλα, ένα αριστούργημα του μοντερνισμού, λίγο πιο κάτω στον δρόμο, και άλλοι γείτονες είχαν αγκαλιάσει τα διάφορα στυλ της εποχής: Αναγεννησιακή, Μαυριτανική, Belle Époque.

Όμως η Chanel ανέθεσε στον Robert Streitz, έναν σχετικά άπειρο αρχιτέκτονα βελγικής καταγωγής, να σχεδιάσει ένα σχεδόν μινιμαλιστικό σπίτι που έφερε στο μυαλό της την αυστηρή ομορφιά του Αβαείου Ομπαζίν, του μοναστηριού των Κιστερκιανών στην περιοχή Corrèze της Γαλλίας, όπου λέγεται ότι πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου της ως έφηβη, μαζί με τις δύο αδελφές της και τη θεία της Αντριέν, που φιλοξενούνταν εκεί.

«Τι ιδιοφυΐα να έχεις ξοδέψει όλα αυτά τα χρήματα και να μην φαίνεται!», δήλωσε ο κοσμηματοπώλης Fulco di Verdura.

Ελευθερία έκφρασης και dress code

Ενώ οι συνάδελφοί της διοργάνωναν πλούσιους χορούς, η Chanel, της οποίας τα ζέρσεϊ υφάσματα και τα γυναικεία παντελόνια αμφισβητούσαν τα περιοριστικά ρούχα της εποχής, ακολουθούσε το δικό της δρόμο.

Η αρχιτεκτονική του La Pausa ήταν ασυνήθιστη για την περιοχή, αλλά το ίδιο και οι εκδηλώσεις που διοργάνωνε εκεί: Αγνοώντας τους κανόνες του fine dining, η Σανέλ προτιμούσε να σερβίρει casual γεύματα σε στυλ μπουφέ, για τα οποία η ανταποκρίτρια διάσημου περιδικού μόδας, Μπετίνα Γουίλσον έγραψε κάποτε: «Ντύνεσαι ή όχι όπως επιλέγεις για το δείπνο».

Ο χορός ήταν εξίσου ανεπίσημος και αυθόρμητος.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 2 x 4 (@2x4design)

«Διαμονή καλλιτεχνών»

Φιλοξενώντας καλλιτέχνες για μεγάλα χρονικά διαστήματα – ο Σαλβαδόρ Νταλί έζησε και εργάστηκε εκεί με τη σύζυγό του, Γκαλά, για τέσσερις μήνες – η Chanel καθιέρωσε επίσης τη δική της εκδοχή της «διαμονής καλλιτεχνών» πριν κάτι τέτοιο γίνει ευρέως διαδεδομένο.

Στο βιβλίο «La Pausa: Chanel», που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2025, υπάρχει μια φωτογραφία ενός φύλλου χαρτιού καλυμμένου με σχέδια και υπογραφές από τον Νταλί, τον Γάλλο ποιητή Πιερ Ρεβερντί και τον Ιταλό σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι, οι οποίοι ήταν όλοι φιλοξενούμενοι της Σανέλ τον Απρίλιο του 1938, περίπου την εποχή που εκείνη σχεδίαζε τη συμβολή της στο μπαλέτο του Νταλί του 1939, «Bacchanale», σε χορογραφία του Λεονίντ Μασίν.

Η σχεδιάστρια είχε προηγουμένως δημιουργήσει τα κοστούμια για το ανέβασμα της «Αντιγόνης» του Ζαν Κοκτώ το 1922 και, δύο χρόνια αργότερα, για το «Le Train Bleu», που παρουσιάστηκε από τα Μπαλέτα των Ρώσων του Σεργκέι Ντιάγκιλεφ.

Στη συνέχεια όμως ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Chanel, η οποία αργότερα θα αναγνωριζόταν ως συμπαθούσα των Ναζί, επισκεπτόταν όλο και λιγότερο τη βίλα La Pausa.

Επιστροφή στο τώρα

«Πιστεύουμε ότι το μέλλον χτίζεται με θραύσματα του παρελθόντος», λέει σήμερα η Peel, και γι' αυτό η βιβλιοθήκη έχει εμπλουτιστεί με έργα των Hilary Mantel, Margaret Atwood, Zadie Smith και Rachel Cusk. Για να γίνει ακόμα πιο σύγχρονη, λέει ο Peel, «όταν οι επισκέπτες μας έρχονται, αφήνουν τα δικά τους βιβλία».

«Κοιτάζοντας από απόσταση και θαυμάζοντας τη βιβλιοθήκη στο σύνολό της, αισθάνεσαι ένα εκτεταμένο δίκτυο καλλιτεχνών που εργάστηκαν, συνομίλησαν, ενέπνευσαν και κατανάλωσαν τα έργα του άλλου – άμεσα και έμμεσα – ανά τους αιώνες».

Τα βιβλία ήταν το μέσο που χρησιμοποίησε η Coco για να ξεφύγει από τις δύσκολες και ταπεινές της αρχές. Σε ηλικία 11 ετών, έμεινε ορφανή μετά το θάνατο της μητέρας της από φυματίωση και την εγκατάλειψη των κοριτσιών της από τον πατέρα της σε ένα ορφανοτροφείο που διευθυνόταν από καλόγριες του Τάγματος του Αγίου Βενέδικτου στο μοναστήρι της Aubazine.

Χωρίς ποτέ να έχει πολλά χρήματα, βρήκε έξυπνους τρόπους για να έχει πρόσβαση σε βιβλία: «Διάβαζα τα πάντα... Δεν αγοράζαμε ποτέ βιβλία στο σπίτι. Κόβαμε τα συνέχειες από τις εφημερίδες και ράβαμε μαζί μακριά φύλλα κίτρινου χαρτιού. Αυτά ήταν που η μικρή Coco καταβρόχθιζε κρυφά... Αντέγραφα ολόκληρα αποσπάσματα από μυθιστορήματα... αυτά με δίδαξαν για τη ζωή».

*Αρχική Φωτό: Η Gabrielle «Coco» Chanel, η οποία ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Robert Streitz το σχεδιασμό του La Pausa, στην είσοδο του σπιτιού / (Πηγή εικόνας: Φωτογραφία του Roger Schall © Schall Collection).