Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, σε μια περίοδο όπου το Χόλιγουντ λειτουργούσε ακόμη με τους δικούς του άγραφους κανόνες, σημειώθηκε ένα περιστατικό που έμελλε να παραμείνει στη σφαίρα των «ανεκπλήρωτων επιθυμιών». Ο Elvis Presley, ήδη εδραιωμένος ως απόλυτο σύμβολο της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας, απηύθυνε πρόσκληση για ραντεβού στη Cher. Και εκείνη του έριξε μια διακριτικότατη «χυλόπιτα».
Η στιγμή αυτή τοποθετείται χρονικά λίγο μετά το πολύκροτο διαζύγιο της Cher από τον Sonny Bono. Η καλλιτέχνιδα βρισκόταν τότε σε μια φάση ανασυγκρότησης, επιχειρώντας να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της ως σόλο ερμηνεύτρια, μακριά από τον άνδρα που την είχε καθιερώσει. Ήταν μια εύθραυστη περίοδος μετάβασης, όπου η προσωπική και επαγγελματική της εικόνα επαναδιαμορφωνόταν σταδιακά.
Μέσα σε αυτό το μεταβατικό πλαίσιο, ο Elvis Presley δεν μπόρεσε να αγνοήσει το ενδιαφέρον του για την νεαρή τραγουδίστρια. Φυσικά, επειδή ήταν αυτός που ήταν, δεν θα μπορούσε απλώς να της ζητήσει να βγούνε αυτοπροσώπως. Μέσω κοινών γνωστών, διατυπώθηκε η πρόθεση: ο «Βασιλιάς» επιθυμούσε να τη γνωρίσει καλύτερα. Για τους περισσότερους, μια τέτοια πρόσκληση θα αποτελούσε αυτονόητη ευκαιρία. Για τη Cher, ωστόσο, η απόφαση δεν υπήρξε εξίσου απλή.
Χρόνια αργότερα, η ίδια επιβεβαίωσε το περιστατικό, μεταξύ άλλων και σε τηλεοπτική της εμφάνιση το 2013, αποκαλύπτοντας ένα κίνητρο που προκάλεσε εντύπωση. Η άρνησή της δεν συνδεόταν με κάποια αρνητική στάση απέναντι στον Elvis Presley. Αντιθέτως, προερχόταν από έναν ιδιότυπο θαυμασμό.
Μεγαλώνοντας, η Cher είχε παρακολουθήσει την εκρηκτική πορεία του Elvis Presley στη μουσική και στον κινηματογράφο. Στη συνείδησή της δεν επρόκειτο απλώς για έναν ακόμη διάσημο καλλιτέχνη, αλλά για μια μορφή μυθική, συνυφασμένη με την μεταπολεμική πορεία ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου. Ένα σημείο αναφοράς που είχε ήδη καταλάβει μια ξεχωριστή θέση στο συλλογικό φαντασιακό. Η ιδέα μιας προσωπικής συνάντησης, σε ένα πλαίσιο καθημερινό όπως ένα δείπνο, δημιουργούσε μια αίσθηση αμηχανίας που η ίδια δεν μπορούσε εύκολα να διαχειριστεί.
Παράλληλα, υπήρχε και ένας δεύτερος, περισσότερο πρακτικός λόγος. Ο Elvis Presley δεν κινούνταν ποτέ μόνος. Το περιβάλλον του, ο στενός κύκλος συνεργατών και φίλων που είχε αποκτήσει σχεδόν θρυλικές διαστάσεις, διαμόρφωνε σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες της καθημερινότητάς του. Η περίφημη Memphis Mafia ήταν το μαυροντυμένο entourage του «Βασιλιά» - μια ομάδα από φίλους, σωματοφύλακες, συνεργάτες, ξαδέρφια και γνωστούς του Elvis που τον ακολουθούσαν όπου πήγαινε, από τα 50s που έκανε το ντεμπούτο του, μέχρι και τον θάνατό του. Η παρουσία αυτού του κλειστού και ελεγχόμενου πλαισίου δημιουργούσε την αίσθηση ενός κόσμου στον οποίο η Cher δεν ήταν βέβαιη ότι θα μπορούσε να ενταχθεί με άνεση.
Η ίδια έχει αναφέρει ότι αμφέβαλλε κατά πόσο θα αισθανόταν οικεία μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Έχοντας ήδη αρχίσει να αντιλαμβάνεται τις ιδιαιτερότητες της φήμης και τους περιορισμούς που αυτή επιβάλλει, επέλεξε να προστατεύσει την ανεξαρτησία της, αποφεύγοντας μια συνθήκη που ενδεχομένως θα την εγκλώβιζε.
Ωστόσο, όταν αναφερόταν αργότερα στο περιστατικό, υπήρχε πάντοτε μια διακριτική υπόνοια περιέργειας για το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί. Η Cher δεν απέκρυψε ποτέ ότι είχε αναρωτηθεί πώς θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί εκείνη η συνάντηση· ποια θα ήταν η δυναμική δύο ανθρώπων που είχαν βιώσει την παγκόσμια φήμη σε τόσο νεαρή ηλικία και είχαν έρθει αντιμέτωποι με τις ίδιες, συχνά αθέατες, συνέπειές της.
Ο Elvis Presley πέθανε το 1977, λίγα μόλις χρόνια μετά την πρόσκληση που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η Cher, όπως και εκατομμύρια άλλοι, συμμετείχε στο συλλογικό πένθος που ακολούθησε. Δεν το γνώρισε ποτέ από κοντά κι, όπως λέει, είναι από τα πράγματα που μετανιώνει.
Έκτοτε, το περιστατικό αυτό παραμένει ένα από εκείνα τα σιωπηλά επεισόδια της ποπ ιστορίας που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Δύο εμβληματικές μορφές, μια απλή πρόσκληση και μια απόφαση που, χωρίς θόρυβο, άφησε την αφήγηση ανοιχτή.
