Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του ντοκιμαντέρ Finding Harmony: A King’s Vision, η δημόσια συζήτηση γύρω από τον βασιλιά Κάρολο επανέρχεται όχι μόνο ως βιογραφική αναδρομή, αλλά ως αφορμή για μια ευρύτερη αποτίμηση της στάσης που επιφύλασσε επί δεκαετίες η κοινωνία σε όσους μιλούσαν για το περιβάλλον. Σήμερα, η κλιματική κρίση αποτελεί δεδομένο σημείο αναφοράς: εντάσσεται στα προγράμματα όλων σχεδόν των κυβερνήσεων, απασχολεί διεθνείς συνδιασκέψεις, διαμορφώνει οικονομικές πολιτικές και αποτελεί κοινό τόπο στη δημόσια σφαίρα. Ωστόσο, δεν ήταν πάντοτε έτσι. Υπήρξε μια εποχή όπου ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός αντιμετωπιζόταν ως περιθωριακή ανησυχία ή υπερβολή — και σε εκείνη ακριβώς την περίοδο ο τότε νεαρός πρίγκιπας Κάρολος επέλεγε να τοποθετηθεί δημόσια.
Από την αυγή του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος μέχρι σήμερα, η δημόσια συζήτηση για την προστασία της φύσης και την κλιματική αλλαγή διένυσε μια μακρά και συχνά εχθρική διαδρομή έως ότου καταστεί κυρίαρχη. Μετά τη δεκαετία του ’60, όταν έργα όπως το Silent Spring της Rachel Carson αποκάλυψαν τους κινδύνους της χρήσης του DDT και πυροδότησαν τα πρώτα οργανωμένα οικολογικά κινήματα, όσοι μιλούσαν για τα όρια της ανθρώπινης ανάπτυξης και για τις επιπτώσεις της βιομηχανικής δραστηριότητας στον πλανήτη αντιμετωπίζονταν συχνά με καχυποψία, ειρωνεία ή ως «παράξενοι» και υπερβολικοί.
Τη δεκαετία του ’70 και του ’80, παρά την καθιέρωση πρωτοβουλιών όπως η πρώτη Μέρα της Γης (Earth Day) το 1970 και την εμφάνιση περιβαλλοντικών οργανώσεων, οι οικολογικές ιδέες παρέμεναν στο περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Συχνά χαρακτηρίζονταν από επικριτές ως εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη ή ως παρωχημένες αντι-προοδευτικές αντιλήψεις. Σε αυτό το κλίμα, όποιος τολμούσε να προειδοποιήσει για τη ρύπανση, τα απόβλητα ή την εξάντληση των φυσικών πόρων ρίσκαρε να στιγματιστεί ως κινδυνολόγος.
