Υπάρχουν ηθοποιοί που πασχίζουν μια ζωή να πείσουν το κοινό για την ερμηνευτική τους δεινότητα, φτύνοντας αίμα στο σανίδι και την οθόνη. Και υπήρχε και ο Roger Moore. Ένας άνδρας που έκανε την καριέρα, το στιλ και την ίδια του τη ζωή να μοιάζουν με ένα αβίαστο, γεμάτο αυτοσαρκασμό ανέκδοτο, ειπωμένο ανάμεσα σε μια γουλιά μαρτίνι και ένα ανασηκωμένο φρύδι.
Για το παγκόσμιο σινεμά, ο Moore υπήρξε ο μακροβιότερος James Bond της μεγάλης οθόνης, ενσαρκώνοντας τον πράκτορα 007 σε επτά ταινίες από το 1973 έως το 1985. Για τον εαυτό του, όμως, ήταν απλώς ένας τυχερός Λονδρέζος που πληρωνόταν αδρά για να κάνει τον γοητευτικό. Όπως έλεγε και ο ίδιος με εκείνο το αξεπέραστης αισθητικής βρετανικό φλέγμα, «η ερμηνευτική μου γκάμα βρισκόταν πάντα κάπου ανάμεσα στα δύο άκρα: "ανασηκώνω το αριστερό φρύδι" και "ανασηκώνω το δεξί φρύδι"».
Από τις φτωχογειτονιές του Λονδίνου
Γεννημένος στις 14 Οκτωβρίου 1927 στο Στόκγουελ του Λονδίνου, ο Roger George Moore ήταν μοναχοπαίδι ενός αστυνομικού και μιας νοικοκυράς. Τίποτα στα παιδικά του χρόνια δεν προμήνυε τον μελλοντικό κοσμοπολίτη, καθώς ήταν ένα φιλάσθενο αγόρι, μάλλον στρουμπουλό, που έπεφτε συχνά θύμα σχολικού εκφοβισμού. Μάλιστα, λόγω των αναταραχών του Πολέμου, ο ίδιος είχε εξομολογηθεί αργότερα πως δεν έμαθε την αλφαβήτα μέχρι τα έντεκά του χρόνια.
Ο πατέρας του, ωστόσο, του μετέδωσε τις αξίες που θα τον συνόδευαν σε όλη του τη ζωή, με τον ίδιο να λέει πως «ο πατέρας μου πίστευε στην αντοχή, την ειλικρίνεια, την ευγένεια και τη συνέπεια, που ήταν όλα τους πολύ σημαντικά μαθήματα». Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τον στρατό και μερικές αποτυχημένες απόπειρες ως σκιτσογράφος και μοντέλο για πλεκτά πουλόβερ, η εντυπωσιακή εξωτερική του εμφάνιση άνοιξε τις πόρτες της Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης. Ο Moore ήταν τόσο εμφανίσιμος που, όπως θυμόταν γελώντας, «μου πρόσφεραν δουλειές απλώς επειδή ήμουν όμορφος και οι γυναίκες παραπονιούνταν γι' αυτό».
Ο δρόμος προς τη δόξα και η γέννηση του τηλεοπτικού ειδώλου
Ο δρόμος προς την κορυφή δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα για τον νεαρό ηθοποιό. Πέρασε αρκετά χρόνια στο Χόλιγουντ ως δεσμευμένος ηθοποιός με αποκλειστικό συμβόλαιο στην MGM, παίζοντας δεύτερους ρόλους χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και αναζητώντας την ευκαιρία που θα άλλαζε την πορεία του. Η μεγάλη ανατροπή ήρθε τελικά μέσα από τη μικρή οθόνη. Το 1962, ο Moore ντύθηκε τον μανδύα του Simon Templar στη θρυλική σειρά «Ο Άγιος».
Για επτά ολόκληρα χρόνια, ο ρόλος αυτός τον καθιέρωσε στις συνειδήσεις του κοινού ως το απόλυτο σύμβολο του βρετανικού coolness και της κομψότητας. Αμέσως μετά ακολούθησαν οι «Αντίζηλοι» πλάι στον Tony Curtis, μια σειρά που άφησε εποχή. Η χημεία των δύο πρωταγωνιστών έμεινε ιστορική, με τον Moore να σημειώνει χρόνια μετά ότι «ο Tony κι εγώ είχαμε μια εξαιρετική σχέση εντός και εκτός οθόνης και μοιραζόμασταν ακριβώς το ίδιο χιούμορ».
Ένας νέος πράκτορας 007
Όταν ο Sean Connery κρέμασε οριστικά το διάσημο όπλο του, οι παραγωγοί στράφηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη στον Moore. Το 1973, με την ταινία «Ζήσε και άφησε τους άλλους να πεθάνουν», η εποχή του Roger Moore ως James Bond ξεκίνησε επίσημα, αλλάζοντας τα δεδομένα του franchise. Αν ο προκάτοχός του ήταν ένας σκληροτράχηλος, θανάσιμος δολοφόνος, ο Moore επέλεξε να φέρει στον ρόλο κάτι εντελώς διαφορετικό, επενδύοντας στην παρωδία, το χιούμορ και την ειρωνεία.
Ο ίδιος εξηγούσε τη φιλοσοφία του λέγοντας πως «για μένα, οι καταστάσεις που βρισκόταν ο Bond ήταν εξωφρενικές, καθώς ο άνθρωπος υποτίθεται ότι είναι κατάσκοπος και τον ξέρουν οι πάντες, ενώ κάθε μπάρμαν στον κόσμο του προσφέρει μαρτίνι "shaken, not stirred"». Αναρωτιόταν μάλιστα τι σόι σοβαρός κατάσκοπος αναγνωρίζεται όπου κι αν πάει, θεωρώντας το γελοίο και δικαιολογώντας έτσι το γεγονός ότι «γι' αυτό κι εγώ το έριξα στο γέλιο».
Ταινίες όπως «Η κατάσκοπος που με αγάπησε» και «Επιχείρηση Μουνρέικερ» έσπασαν τα ταμεία παγκοσμίως, δείχνοντας έναν ήρωα που δεν τσαλακωνόταν ποτέ, αφού ακόμη και μετά από μια άγρια καταδίωξη με ελικόπτερο, το σακάκι του παρέμενε προκλητικά ατσαλάκωτο.
Ένας «άγιος» με ταραγμένη προσωπική ζωή και θυελλώδεις έρωτες
Αν στην οθόνη ο Moore απέφευγε με μαεστρία τις κακοτοπιές, στην προσωπική του ζωή οι έρωτες και οι γάμοι του θύμιζαν μπαρουτοκαπνισμένο πεδίο μάχης. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές, και οι πρώτοι δύο γάμοι του σημαδεύτηκαν από περιστατικά που σήμερα θα γίνονταν αμέσως πρώτο θέμα στα ταμπλόιντ. Το 1946, σε ηλικία μόλις 18 ετών, παντρεύτηκε την αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ Doorn van Steyn, όμως η σχέση τους ήταν γεμάτη οικονομική στενότητα και άγριες εντάσεις.
Ο Moore αποκάλυψε αργότερα ότι έπεφτε συχνά θύμα σωματικής κακοποίησης, εξομολογούμενος ότι «με γρατζουνούσε συνέχεια και η μητέρα μου τρομοκρατούνταν όταν με έβλεπε με καινούργιες γρατζουνιές και σημάδια», ενώ θυμόταν πως σε έναν καυγά η σύζυγός του του πέταξε μια ολόκληρη τσαγιέρα με καυτό τσάι.
Το 1953 πήρε διαζύγιο για τα μάτια της Ουαλής τραγουδίστριας Dorothy Squires, η οποία ήταν δώδεκα χρόνια μεγαλύτερή του και διέθετε εξίσου εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Όταν εκείνη υποψιάστηκε ότι ο Moore την απατούσε, πήρε την κιθάρα του και την κοπάνησε με δύναμη στο κεφάλι του, με τον ηθοποιό να σχολιάζει χρόνια μετά με το γνωστό του χιούμορ ότι «απλώς κατέστρεψε την κιθάρα». Το πραγματικό δράμα όμως εκτυλίχθηκε το 1961 στα γυρίσματα μιας ταινίας στην Ιταλία, όπου ο Moore ερωτεύτηκε παράφορα την Ιταλίδα ηθοποιό Luisa Mattioli.
Η Squires αρνήθηκε πεισματικά να του δώσει διαζύγιο για επτά ολόκληρα χρόνια, κυνηγώντας τον δικαστικά και φτάνοντας στο σημείο να σπάσει τα παράθυρα του σπιτιού όπου έμενε το νέο ζευγάρι, τραυματίζοντας τα χέρια της. Όταν κατέφθασε η αστυνομία και της επεσήμανε ότι αιμορραγεί, εκείνη απάντησε γεμάτη θεατρικότητα ότι «η καρδιά μου είναι αυτή που αιμορραγεί». Ο Moore παραδέχτηκε αργότερα με ειλικρίνεια πως «ήμουν εγωιστής, έβαλα τα συναισθήματά μου πάνω από τους άλλους και δεν είπαν ποτέ ότι ήμουν καλός άνθρωπος». Ο γάμος με τη Mattioli έγινε τελικά το 1969 και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά.
Η ιστορία όμως επαναλήφθηκε το 1993, όταν ο Moore διαγνώστηκε με καρκίνο του προστάτη, ένα γεγονός που τον έκανε να αναθεωρήσει ριζικά τη ζωή του. Τότε ερωτεύτηκε την κοσμική Kristina Tholstrup, η οποία ήταν μάλιστα φίλη της συζύγου του. Ανίκανος να αντιμετωπίσει τη Mattioli κατά πρόσωπο, ο Bond της πραγματικής ζωής επέλεξε μια καθόλου ηρωική μέθοδο και της ανακοίνωσε ότι τη χωρίζει μέσω τηλεφώνου. Ο ίδιος εξομολογήθηκε αργότερα στον δημοσιογράφο Piers Morgan πως «δεν είμαι δίκαιος άνθρωπος, είμαι δειλός». Η Mattioli τον πολέμησε σκληρά στα δικαστήρια, κερδίζοντας τελικά μια τεράστια αποζημίωση, και ο Moore παντρεύτηκε τη Tholstrup το 2002, βρίσκοντας μαζί της την πολυπόθητη γαλήνη μέχρι το τέλος της ζωής του.
Μυστικά από τα παρασκήνια και οι μεγάλες του φοβίες
Πίσω από τη λάμψη των προβολέων, ο Moore έκρυβε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες αντιφάσεις που τον έκαναν ακόμα πιο γοητευτικό στο κοινό. Παρά το γεγονός ότι σκότωσε εκατοντάδες κακούς στην οθόνη, ο ίδιος σιχαινόταν θανάσιμα τα όπλα, καθώς λόγω ενός ατυχήματος στην παιδική του ηλικία είχε αναπτύξει ένα ακούσιο τικ, ομολογώντας ότι «πάντα ανοιγοκλείνω τα μάτια μου έντρομος πριν εκπυρσοκροτήσει το όπλο».
Παράλληλα, στα γυρίσματα των ταινιών ήταν ο απόλυτος μετρ των φαρσών, με τη νεαρή τότε Jane Seymour να θυμάται ότι ήταν απίστευτα ευγενικός, αλλά δεν την άφηνε σε χλωρό κλαρί με τα αστεία του. Επίσης, αν και πάντα έδειχνε κομψός, πάλευε συνεχώς με τα κιλά του, γράφοντας στα απομνημονεύματά του ότι «είναι πολύ δελεαστικό να τρως όλες τις ανθυγιεινές λιχουδιές όταν βρίσκεσαι σε ένα κινηματογραφικό πλατό». Ο ίδιος διασκέδαζε πολύ με το γεγονός ότι έπαιρνε ρόλους που είχαν αφήσει άλλοι, σχολιάζοντας ότι «αντικατέστησα τον James Garner στο Maverick, αντικατέστησα τον George Sanders στον Άγιο και γενικά έχω αντικαταστήσει τους πάντες».
Η σπουδαιότερη αποστολή εκτός μεγάλης οθόνης
Αν για κάτι ήταν πραγματικά περήφανος ο Roger Moore, αυτό δεν ήταν το σμόκιν του 007, αλλά η ανεκτίμητη προσφορά του στα παιδιά του κόσμου. Επηρεασμένος βαθιά από τη στενή του φίλη Audrey Hepburn, έγινε Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNICEF το 1991, γυρίζοντας τον πλανήτη και επισκεπτόμενος τις πιο φτωχές γωνιές του για να πολεμήσει για τα παιδικά δικαιώματα.
Ο ίδιος δήλωνε πως «η δουλειά μου στη UNICEF με έκανε να ωριμάσω και να συνειδητοποιήσω πόσο τυχερός είμαι στην πραγματικότητα». Η προσφορά του αυτή ήταν που του χάρισε και τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ το 2003, μια στιγμή που για τον Moore ήταν η σημαντικότερη της ζωής του, καθώς το βραβείο αφορούσε το ανθρωπιστικό του έργο και όχι την υποκριτική του καριέρα.
Το τελευταίο πλάνο ενός αυθεντικού τζέντλεμαν
Ο Σερ Roger Moore έφυγε από τη ζωή στις 23 Μαΐου 2017 στην Ελβετία, νικημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 89 ετών. Όπως είχε γράψει συγκινημένος ο διάδοχός του στον ρόλο του Bond, ο Pierce Brosnan, ο Moore έσωσε τον κόσμο επτά φορές στην οθόνη, και μετά έγινε ακόμα σπουδαιότερος άνθρωπος σώζοντας παιδιά με τη UNICEF.
Όταν παλιότερα τον ρωτούσαν πώς θα ήθελε να τον θυμούνται ή αν είχε σχεδιάσει την κηδεία του, εκείνος απαντούσε με το αιώνιο, αμίμητο φλέγμα του ότι «δεν έχω σχεδιάσει την κηδεία μου, δεν είμαι δα και η Βασίλισσα», συμπληρώνοντας πως «μια πομπή στους δρόμους του Στόκγουελ θα ήταν ωραία, αλλά όταν φύγω, θα ήθελα απλώς όλοι να πουν ότι έζησε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον ήξερα».
Έφυγε πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω του την ανάμνηση ενός αληθινού τζέντλεμαν, που ήξερε πολύ καλά ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να την παίρνει κανείς εντελώς στα σοβαρά.
