Σε μια εποχή που η διεθνής πολιτική διαμορφωνόταν πίσω από βαριές πόρτες, ανάμεσα σε αυστηρά κοστούμια και αδιαπέραστα βλέμματα, η Madeleine Albright βρήκε έναν απρόσμενο τρόπο να επιβάλει την παρουσία της. Όχι υψώνοντας τη φωνή, αλλά κάθε φορά με μια διαφορετική καρφίτσα. Μικρή σε μέγεθος, αλλά συχνά τεράστια σε νόημα.
Γεννημένη στην Πράγα, αναγκασμένη να εγκαταλείψει την πατρίδα της δύο φορές, η Albright κουβαλούσε μέσα της την εμπειρία της προσφυγιάς και τη βαθιά κατανόηση του τι σημαίνει απώλεια ελευθερίας. Η προσωπική της διαδρομή ήταν πράγματι εντυπωσιακή. Όταν το 1997 έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, η πορεία της δεν ήταν απλώς προσωπική επιτυχία· ήταν ιστορικό ορόσημο.
Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή, οι καρφίτσες της έγιναν το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολό της. Η αφετηρία αυτής της ιδιότυπης «συμβολικής διπλωματίας» είχε σίγουρα ιστορικό ενδιαφέρον καθώς πολλοί ήταν εκείνοι που την αποκάλεσαν «απαράμιλλο φίδι». Η απάντησή της δεν ήταν οργισμένη δήλωση. Σε μία από τις πιο σημαντικές συναντήσεις με Ιρακινούς αξιωματούχους, εμφανίστηκε φορώντας μια καρφίτσα σε σχήμα φιδιού. Το σύμβολο μετατράπηκε σε ειρωνικό σχόλιο, σε υπενθύμιση ότι δεν φοβόταν τις επιθέσεις. Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε μια νέα μορφή επικοινωνίας: «Read my pins».
Οι επιλογές της δεν ήταν ποτέ τυχαίες. Σε περιόδους αισιοδοξίας φορούσε ήλιους και σύμβολα ελπίδας. Όταν ήθελε να στείλει αυστηρό μήνυμα, επέλεγε πιο αιχμηρά μοτίβα. Όταν αποκαλύφθηκε ότι ρωσικός «κοριός» είχε τοποθετηθεί σε αίθουσα του State Department, εμφανίστηκε με μια μεγάλη καρφίτσα - «bug» στη συνάντησή της με τον Ρώσο ομόλογό της.
