Οικογένειες που έγραψαν ιστορία στην Ελλάδα αφήνοντας το δικό τους ανεξίτηλο σημάδι στην πολιτική, κοινωνική και καλλιτεχνική ζωή της χώρας:
Οικογένεια Αβέρωφ
Οι ρίζες της ξεκινούν το 16ο αιώνα στην Ήπειρο. Ο μέγας εθνικός ευεργέτης και επιχειρηματίας Γεώργιος Αβέρωφ γεννήθηκε στο Μέτσοβο το 1815 και μετοίκησε στην Αλεξάνδρεια σε νεαρή ηλικία. Άρχισε το φιλανθρωπικό του έργο ιδρύοντας σχολεία στην Αίγυπτο και την Ελλάδα. Χρηματοδότησε την αποκατάσταση του Παναθηναϊκού Σταδίου για τις ανάγκες των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων του 1896. Το όνομά του δόθηκε τιμητικά στο θωρηκτό Γεώργιος Αβέρωφ.
Ο ανιψιός του, Ευάγγελος Αβέρωφ, γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1908. Δικηγόρος και οικονομολόγος στο επάγγελμα, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου. Χρημάτισε βουλευτής, υφυπουργός και υπουργός Εφοδιασμού, Οικονομίας και Γεωργίας και υπουργός Εξωτερικών. Επί επταετίας, αγωνίστηκε για την πτώση της δικτατορίας και φυλακίστηκε. Έπειτα από τη μεταπολίτευση, ανέλαβε το ευαίσθητο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ως ισόβιος πρόεδρος του Ιδρύματος Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα, ιδρυτής του Ιδρύματος Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα και δωρητής, ενθάρρυνε για μισό περίπου αιώνα κάθε είδους δραστηριότητα για τη διατήρηση της λαϊκής παράδοσης και της οικονομικής ευρωστίας της κοινότητας. Το έργο του συνεχίζει η κόρη του, Τατιάνα Αβέρωφ-Ιωάννου, πρόεδρος του ιδρύματος που φέρει το όνομά του, ενώ περίφημο είναι το κρασί που παράγεται στο κτήμα του Μετσόβου από τον ανιψιό του, Γιάννη Αβέρωφ, με ναυαρχίδα το Κατώγι Αβέρωφ.
Οικογένεια Γουλανδρή
Το γένος Γουλανδρή περιλαμβάνει μυθικές μορφές: εφοπλιστές και επιχειρηματίες παγκόσμιας εμβέλειας, επίλεκτα μέλη της διεθνούς αριστοκρατίας, μαικήνες της τέχνης και λάτρεις των σπορ –αφού συχνά πυκνά εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες δημοφιλών ομάδων αλλά και μεγάλων εκτροφείων αλόγων– και κάτοχοι υπερπολυτελών διαμερισμάτων, επαύλεων και σαλέ στην Park Lane του Λονδίνου, στη Faubourg Saint-Honoré και στην Avenue Foch του Παρισιού, στην Park Avenue της Νέας Υόρκης, στο Γκστάαντ, στην Κουρσεβέλ και στο Σεν Μόριτζ.
Άνθρωποι στενά συνδεδεμένοι με την Ελλάδα και τη γενέτειρά τους, έστω κι αν κατοικούσαν στη Νέα Υόρκη, όπως ο Πίτερ Γουλανδρής, στο Λονδίνο, όπως ο Big John, ή στο Γκστάαντ, όπως ο Αλέκος Γουλανδρής. Όλοι τους παραμένουν χαμηλών τόνων, πιστοί στα έθιμα και στις παραδόσεις του τόπου τους, της Άνδρου, και σε αυτά που τους δίδαξαν οι ιδρυτές της δυναστείας, Βασίλης και Γιάννης Γουλανδρής, οι δύο δαιμόνιοι Ανδριώτες που έθεσαν τα θεμέλια μιας ναυτιλιακής αυτοκρατορίας τη δεκαετία 1870-1880 στο αιγαιοπελαγίτικο νησί. Βέβαια, αρκετές φορές ακολούθησαν αυτό που έκαναν οι σκληροί ανταγωνιστές τους: γάμους με κόρες πανίσχυρων οικογενειών με διασυνδέσεις στο παγκόσμιο jet set. Έτσι, δημιούργησαν παράλληλες δυναστείες που απασχόλησαν και απασχολούν τους διεθνείς επιχειρηματικούς, ναυτιλιακούς και αριστοκρατικούς κύκλους.
Οικογένεια Εμπειρίκου
Μία από τις πιο παλιές εφοπλιστικές οικογένειες της Ελλάδας, οι Εμπειρίκοι ήταν για πολλά χρόνια οι άρχοντες της Άνδρου και εκείνοι που ναυπήγησαν τα πρώτα ατμόπλοια και υπερωκεάνια της χώρας. Έχουν αναδείξει δημάρχους, βουλευτές, επιστήμονες, λογοτέχνες, πρυτάνεις, ερευνητές και καλλιτέχνες, με πιο προβεβλημένο τον Ανδρέα Εμπειρίκο, συγγραφέα του «Μεγάλου Ανατολικού» και ποιητή της σχολής του υπερρεαλισμού. Η ιστορία τους ξεκίνησε πριν από το 1800, όταν ο Λεονάρδος Μπιρίκος –που, συν τω χρόνω, θα αλλάξει το όνομά του σε Εμπειρίκος– έφτασε στην Άνδρο.
Υπήρξαν μεγάλοι ευεργέτες για την ιδιαίτερη πατρίδα τους φροντίζοντας για την ύδρευση της Χώρας του νησιού, ιδρύοντας σχολές και χτίζοντας δρόμους και γέφυρες. Στην Αθήνα δημιούργησαν ιδρύματα, όπως το Εμπειρίκειο Άσυλο Αστέγων Παιδιών, ενώ ήταν από τους ιδρυτές του «Ευαγγελισμού» και από τους μεγαλύτερους ευεργέτες του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός. Εξέχουσα φυσιογνωμία του ελληνικού ναυτικού κόσμου ήταν ο Λεωνίδας Εμπειρίκος, πατέρας του Ανδρέα. Η διεθνής εμπορική και εφοπλιστική δραστηριότητα της οικογένειας έκανε το όνομά της γνωστό σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, ενώ μέλη της βρίσκονται πλέον σε χώρες και πόλεις όλου του κόσμου, όπως ο Γεώργιος Εμπειρίκος, από τους μεγαλύτερους συλλέκτες έργων μοντέρνας τέχνης, που ζούσε στην Ελβετία.
Οικογένεια Ζολώτα
Ο Ευθύμιος Ζολώτας, γόνος οικογένειας εμπόρων από τη Σπερχειάδα, άνοιξε το 1895 το κατάστημα Ζολώτας επί της οδού Αιόλου, που εξελίχθηκε σύντομα σε τόπο συνάντησης των εκλεπτυσμένων Αθηναίων. Κάθε αρραβώνας και γάμος απαιτούσαν τη λάμψη των κοσμημάτων Ζολώτα, που έγινε και ένας από τους βασικούς προμηθευτές των ανακτόρων. Ο γάμος του Ευθύμιου Ζολώτα με μια νεαρή Αθηναία καλλονή είχε καρπό το μονάκριβο γιο τους, Ξενοφώντα, που γεννήθηκε το 1904.
Αν και θα κατακτούσε τα υψηλότερα αξιώματα της χώρας, ο Ξενοφών Ζολώτας καταπιάστηκε και με την επιχείρηση του πατέρα του συμβάλλοντας στη δημιουργία της διεθνούς της φήμης. Στην ιστορία όμως θα περνούσε ως μέλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Βαλερί Ζισκάρ ντ’Εστέν, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, υπουργός σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις αλλά και πρωθυπουργός της οικουμενικής κυβέρνησης του 1989-1990. Η σύζυγός του, Λόλα, υπήρξε μία από τις ωραιότερες γυναίκες της Αθήνας.
Οικογένεια Κανελλοπούλου
Έμποροι, βιομήχανοι, πολιτικοί και ευπατρίδες, οι Κανελλόπουλοι συνέδεσαν το όνομά τους με τη νεότερη ελληνική ιστορία. Ο Κωνσταντίνος Κανελλόπουλος, γιος του Γεωργίου και δήμαρχος Αιγίου, ασχολήθηκε με το εμπόριο της σταφίδας, από το οποίο απέκτησε σημαντική περιουσία. Οι γιοι του, Νικόλαος και Άγγελος, αγόρασαν την ελαιουργία Χαριλάου και Ράλλη. Ο Νικόλαος ίδρυσε εργοστάσιο σαπωνοποιίας και διαδραμάτισε μεγάλο ρόλο στη δημιουργία των τσιμέντων Τιτάν το 1902, που έμελλαν να πρωτοστατήσουν στο χώρο της βαριάς βιομηχανίας, μια πορεία που θα ταυτιζόταν με την οικογένεια Κανελλόπουλου.
Ο Νικόλαος χρημάτισε μέλος του ΔΣ της Τράπεζας της Ελλάδος, πρόεδρος πολλών επιχειρήσεων καθώς και του ΔΣ των Σιδηροδρόμων Ελλάδος, ενώ διορίστηκε υπουργός Οικονομίας, Συγκοινωνιών και Εργασίας. Ο Άγγελος ακολούθησε επιχειρηματική καριέρα σε τομείς όπως τα τσιμέντα και τα λιπάσματα. Οι γιοι του, Νέλλος, Λεωνίδας και Παύλος, επέκτειναν ακόμα περισσότερο τις οικογενειακές επιχειρήσεις, που σήμερα περιλαμβάνουν τις πορσελάνες Ιωνία και την ασφαλιστική AIG. Η οικογένεια έχει προσφέρει και σπουδαίο πολιτιστικό έργο με το Ίδρυμα Παύλου & Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου και το ομώνυμο μουσείο στους πρόποδες της Ακρόπολης.
Οικογένεια Καποδίστρια
Η οικογένεια Καποδίστρια καταγόταν από την Κέρκυρα και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες οικογένειες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Το πιο εξέχον μέλος της ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας (1776–1831), πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας μετά την Επανάσταση του 1821. Υπήρξε σπουδαίος διπλωμάτης στην υπηρεσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και διακρίθηκε για το όραμά του για ένα οργανωμένο, ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Σημαντικό ρόλο είχε και ο αδελφός του, Αυγουστίνος Καποδίστριας, ο οποίος ανέλαβε τη διακυβέρνηση μετά τη δολοφονία του Ιωάννη, χωρίς όμως αντίστοιχη επιτυχία.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε παιδιά, επομένως δεν υπάρχουν άμεσοι απόγονοί του. Ωστόσο, υπάρχουν σήμερα απόγονοι άλλων κλάδων της οικογένειας Καποδίστρια οι οποίοι διατηρούν την ιστορική μνήμη και την κληρονομιά του ονόματος.
Οικογένεια Καρέλλα
Αρχές του 20ού αιώνα. Ο Δημήτριος Καρέλλας ξεκίνησε στην Καλαμάτα μια βιοτεχνία φτιάχνοντας μαντίλια. Με την άφιξη των προσφύγων το 1922, η διάδοσή τους ξεπέρασε κάθε φαντασία και τα κέρδη αυξήθηκαν αλματωδώς. Η επιχείρηση μεταφέρθηκε στη Σύρο. Στη συνέχεια με το στενό φίλο του Θεόδωρο Βελισσαρόπουλο ίδρυσαν συνεταιριστικά ένα νηματουργείο, το εργοστάσιο ΒΕΛΚΑ. Ο Δημήτριος Καρέλλας απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Νικόλαο, τον Τέντυ, τον Τάκη και την Πόπη. Ο Νικόλαος διηύθυνε τις τύχες της οικογένειας, αλλά πάντοτε με τη βοήθεια των αδελφών του. Η κοινωνική επικράτηση δεν άργησε να έρθει έπειτα από μια σειρά γάμων με πολύφερνες νύφες.
Εκτός από το Αιγαίον και τη ΒΕΛΚΑ, άρχισε η κατασκευή ενός νέου κλωστηρίου στο Λαύριο. Αυτό ο Νικόλαος προόριζε να το αναλάβει ο γιος του, Δημήτρης. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80, όμως, άτυχες κινήσεις οδήγησαν τις επιχειρήσεις στην οικονομική καταστροφή. Ο Τέντυ απέκτησε δύο παιδιά, τον Νίκο και τη Μαρίνα, η οποία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μιχαήλ, πρώτο εξάδελφο του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, ιστορικό και συγγραφέα. Μαθήτρια του Τσαρούχη, είναι μια διεθνώς καταξιωμένη εικαστικός. Ο τρίτος αδελφός του Νικόλαου, ο Τάκης, έκανε δύο παιδιά, τον Ανδρέα και τη Μαίρη. Η Μαίρη παντρεύτηκε τον Άγγελο Κανελλόπουλο, γιο του Νέλλου Κανελλόπουλου, εκ των μεγαλύτερων μετόχων της Τιτάν και άλλων εταιρειών, και απέκτησαν τρεις γιους, οι οποίοι σήμερα εργάζονται στις επιχειρήσεις του πατέρα τους.
Οικογένεια Λιβανού
Η ιστορία της αρχίζει στην τουρκοκρατούμενη Χίο με ένα βαρκάρη, τον Σταύρο. Όταν πέθανε, άφησε στο γιο του, Γιώργο, το καΐκι του και το όνειρό του να αποκτήσει δικό του βαπόρι. Εκείνος σε λίγα χρόνια βρέθηκε καπετάνιος ενός μεταχειρισμένου εγγλέζικου σκαριού 2.800 τόνων. Ο καπετάν-Γιώργης έκανε τέσσερις γιους και μία κόρη: τον Μιχάλη, τον Γιάννη, τον Σταύρο, τον Νικόλα και τη Μαρία. Όσο τα αγόρια μεγάλωναν, ο πατέρας τα έβαζε ένα ένα στη δουλειά. Έως το 1911, μπόρεσε να πάρει ένα ακόμα βαπόρι, 4.500 τόνων αυτό, αλλά και αρκετά καΐκια. Το γραφείο επιχειρήσεων των Λιβανών μεταφέρθηκε στο Λονδίνο.
Ο πιο διάσημος από τους γιους ήταν ο Σταύρος, που έμελλε να αποκτήσει δύο όμορφες κόρες, την Ευγενία και την Αθηνά (Τίνα), και ένα γιο, τον Γιώργο. Το 1940 ο Σταύρος μετέφερε τη βάση των επιχειρήσεών του και την οικογένειά του στο Μόντρεαλ και δύο χρόνια αργότερα στη Νέα Υόρκη. Εκεί οι δύο κόρες του ενέπλεξαν τις τύχες τους με αυτές των δύο μεγαλύτερων Ελλήνων εφοπλιστών, του Σταύρου Νιάρχου, που παντρεύτηκε την Ευγενία, και του Αριστοτέλη Ωνάση, που παντρεύτηκε την Τίνα. Όσο για τον αδελφό των κοριτσιών, τον Γιώργο Λιβανό, παντρεύτηκε τη Λίτα Βοϊβόδα, μακρινή συγγενή του Ωνάση, και απέκτησε ένα γιο, τον Σταύρο, και τέσσερις κόρες: την Αριέττα, που παντρεύτηκε τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, την Ευγενία, που παντρεύτηκε τον τραπεζίτη Νίκολας Κλάιβ Βορμς, τη Μαρίνα, που παντρεύτηκε τον Κίκο Μαρτίνο, και τη Χριστίνα.
Οικογένεια Μαρκεζίνη
Ο πρώτος Μαρκεζίνης ήρθε στην Ελλάδα από τη Bενετία επί Μοροζίνι, γύρω στο 1650. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε αρχικά στην Κεφαλονιά και έπειτα στη Σαντορίνη. Στα τέλη του 18ου αιώνα, πρώτος εγκαταστάθηκε στη Μεσαριά Θήρας ο αρχηγέτης της, Βασίλειος Σπ. Μαρκεζίνης, πρόξενος της Ρωσίας στο νησί, ενώ ο αδελφός του, Θωμάς, εκλέχθηκε αντιπρόσωπος στην Εθνοσυνέλευση και υπέγραψε με αυτή την ιδιότητα το πρώτο Σύνταγμα της Ελεύθερης Ελλάδας. Ο γιος του Θωμά, Σπυρίδων, βγήκε βουλευτής το 1859.
Την πολιτική του δράση συνέχισαν οι γιοι του, Θωμάς και Βασίλειος. Ο πρωτότοκος γιος του Βασίλειου ήταν ο ιστορικός Σπύρος Β. Μαρκεζίνης. Νομικός σύμβουλος του βασιλιά Γεώργιου Β΄, αναμείχθηκε στην πολιτική ζωή από νεαρή ηλικία. Παντοδύναμος υπουργός Συντονισμού επί Παπάγου, έσωσε, κατά πολλούς, την ελληνική οικονομία με την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου. Η απόφασή του να αναλάβει ως δοτός πρωθυπουργός το 1973, προκειμένου να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, του κόστισε τη συνέχιση της πολιτικής του καριέρας. Ο γιος του, Βασίλειος Μαρκεζίνης, έγκριτος νομικός, καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού –μεταξύ αυτών η Οξφόρδη– και σύμβουλος της βασίλισσας Ελισάβετ της Αγγλίας, ήταν ο μοναδικός Έλληνας που έφερε τον τίτλο του ιππότη, ενώ η κόρη του, Ελένη Χέλμη-Μαρκεζίνη, είναι συγγραφέας βιβλίων όπως τα «Ευτυχισμένα Χρόνια» και «Η Ελλάδα που γνώρισα».
Οικογένεια Μαυρομιχάλη
Το όνομα Μαυρομιχάλη αναφέρεται στα μέλη σπουδαίας ηγεμονικής οικογένειας της Μάνης που διέπρεψε στον απελευθερωτικό αγώνα του ’21, δίνοντας όλη την περιουσία της, καθώς και στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας, πρωταγωνίστησε στην Ελληνική Επανάσταση. Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς, της Καλαμάτας και του Άργους και στην άμυνα του Μεσολογγίου. Επίσης, σημαντικό ρόλο έπαιξε και στην υπεράσπιση της Μάνης από την επίθεση του Ιμπραήμ. Ο αδελφός του, Κυριακούλης, συγκρότησε δικό του σώμα και διακρίθηκε στις μάχες της Καλαμάτας, της Κορώνης, της Μεθώνης και του Βαλτετσίου, ενώ ήταν γενικός αρχηγός του Ελληνικού Στρατού.
Ο γιος του, Πέτρος, παντρεύτηκε την Ευφροσύνη Σούτζου, κόρη ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας με τεράστια κτηματική περιουσία. Η παλιά οικία τους στον αριθμό 8 της οδού Αμαλίας είναι σήμερα η έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα. Ο γιος του Πέτρου, Κυριακούλης, εκλέχθηκε πρωθυπουργός το 1909. Ο γιος του Κυριακούλη, Πέτρος, διετέλεσε βουλευτής Λακωνίας και υπουργός των κυβερνήσεων Ράλλη, Πρωτοπαπαδάκη και Γούναρη. Η αδελφή του Πέτρου, Ασπασία Μαυρομιχάλη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ράλλη και κατόπιν τον Αλέξανδρο Χαλκοκονδύλη. Γιοι της ήταν ο Δημήτριος Ράλλης –που απέκτησε τρεις κόρες, την Ασπασία Ράλλη-Ζαννή, την Ιωάννα-Ιζαμπέλα Παπαπολίτη και τη Χριστίνα-Γκρέις Ράλλη– και ο Πέτρος Ράλλης, που ζει μόνιμα στο Παρίσι. Άλλη κατιούσα της οικογένειας, η Αγγελική Μαυρομιχάλη, χρημάτισε αντιπρόεδρος του Ομίλου Απογόνων Αγωνιστών του 1821 και Ιστορικών Γενών την Ελλάδας.
Οικογένεια Μερκούρη
Ο γενάρχης, Σπυρίδων Μερκούρης, γεννήθηκε στην Ερμιόνη το 1856. Το 1899 εκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων και, εξαιρετικά δημοφιλής, παρέμεινε στο θώκο αυτό μέχρι το 1914. Το 1917 εξορίστηκε στην Κορσική και κατηγορήθηκε για τα Νοεμβριανά του 1916, όταν φιλοβασιλικοί πραγματοποίησαν βιαιότητες εναντίον βενιζελικών, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε θάνατο. Τελικά, αποφυλακίστηκε το 1920 από τον Δημήτριο Γούναρη. Το 1929 επανεκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων αλλά και βουλευτής Αττικοβοιωτίας.
Γιος του ήταν ο επίσης βουλευτής Σταμάτης Μερκούρης, ο οποίος απέκτησε δύο παιδιά, τον Σπύρο και τη Μελίνα. Ο Σπύρος ήταν πρόεδρος της Ένωσης των Πολιτιστικών Πρωτευουσών του Κόσμου. Όσο για τη Μελίνα, ήταν μία από τις ελάχιστες Ελληνίδες ηθοποιούς με διεθνή λάμψη. Υποψήφια για Όσκαρ και νικήτρια του βραβείου του Φεστιβάλ των Καννών, επέδειξε σπουδαία αντιστασιακή δράση επί επταετίας, ενώ ως υπουργός Πολιτισμού πρωτοστάτησε στον αγώνα για τη δημιουργία του σημερινού Μουσείου Ακρόπολης και ξεκίνησε την προσπάθεια για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα που φιλοξενούνται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο.
Οικογένεια Μπενάκη
Ο εθνικός ευεργέτης Εμμανουήλ Μπενάκης γεννήθηκε το 1843. Σπούδασε στη Βρετανία και κατόπιν εργάστηκε στην Αλεξάνδρεια, στην εταιρεία εμπορίας βάμβακος Χωρέμη, την κόρη του οποίου, Βιργινία, παντρεύτηκε. Απέκτησε μεγάλη περιουσία και χρημάτισε πρώτος πρόεδρος του Επιμελητηρίου της Αλεξάνδρειας. Υπήρξε στενός φίλος του Βενιζέλου, με το κόμμα του οποίου έγινε βουλευτής το 1910. Διετέλεσε υπουργός Ναυτιλίας, Γεωργίας, Οικονομικών και Βιομηχανίας, ενώ το 1914 εκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων.
Με την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές, καταδιώχθηκε και το 1920 εξορίστηκε στο Παρίσι. Επέστρεψε λίγο αργότερα για να πραγματοποιήσει σημαντικές δωρεές, όπως την Μπενάκειο Βιβλιοθήκη, το νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, το Δημοτικό Σταθμό Πρώτων Βοηθειών και άλλα κοινωφελή ιδρύματα. Επίσης, ήταν ιδρυτικό μέλος του Κολλεγίου Αθηνών. Η κόρη του, Πηνελόπη Δέλτα, συγγραφέας των πολυαγαπημένων παιδικών βιβλίων, σύζυγος του εθνικού ευεργέτη Στέφανου Δέλτα, αυτοκτόνησε τον Μάιο του 1941 βλέποντας τη σβάστικα να κυματίζει από την Ακρόπολη. Ο γιος του, Αντώνης –ο «Τρελαντώνης» του μυθιστορήματος της αδελφής του–, ήταν ο δημιουργός του Μουσείου Μπενάκη, στο οποίο δώρισε την πλούσια λαογραφική συλλογή του. Το γένος των Μπενάκη συνεχίζεται μέσα από τις κόρες της Δέλτα, δισέγγονος της οποίας είναι ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.
Οικογένεια Ράλλη
Παλιά βυζαντινή οικογένεια, τους πρώτους εκπροσώπους της οποίας συναντάμε από τον 11ο αιώνα, με μέλη που διακρίθηκαν για την προσφορά τους στο έθνος. Ο Αλέξανδρος Ράλλης, γεννηθείς το 1760, ήταν επιφανής Φαναριώτης. Υπηρετώντας σε ανώτερες θέσεις της τουρκικής κυβέρνησης, διετέλεσε, μεταξύ άλλων, διερμηνέας της Υψηλής Πύλης και κατόπιν επιτετραμμένος της Τουρκίας στη Γαλλία. Απαγχονίστηκε από τους Τούρκους με την κατηγορία της συμμετοχής στην κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης. Οι δύο γιοι του, Κωνσταντίνος και Γεώργιος, σπούδασαν στο Παρίσι και διέπρεψαν στην Ελλάδα.
Ο Γεώργιος ήταν πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, βουλευτής και υπουργός Δικαιοσύνης. Ο γιος του, Δημήτριος Ράλλης, είχε λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα και έγινε πρωθυπουργός πέντε φορές. Ο Ιωάννης Δημητρίου Ράλλης –αμφιλεγόμενος, καθώς διετέλεσε πρωθυπουργός της κατοχικής κυβέρνησης– απέκτησε από το γάμο του με την Ασπασία Μαυρομιχάλη –η οποία είχε λάβει μέρος στη Μάχη του Δρίσκου στους Βαλκανικούς Πολέμους– δύο γιους, τον Δημήτριο και τον Πέτρο. Από το γάμο του με τη Ζαΐρα Θεοτόκη απέκτησε ένα γιο, τον Γεώργιο, και μία κόρη, τη Νίκη. Ο Γεώργιος Ράλλης χρημάτισε πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας το 1980 και πέρασε στην ιστορία για την εντιμότητα και το πολιτικό ήθος του. Από το γάμο του με τη Λένα Βούλτσου απέκτησε δύο κόρες, τη Ζαΐρα Παπαληγούρα και την Ιωάννα Φαρμακίδη. Ο Δημήτριος Ράλλης απέκτησε από το γάμο του με τη Μαίη Σπάρταλη τρεις κόρες, την Ασπασία Ράλλη-Ζαννή, την Ιωάννα Παπαπολίτη και τη Χριστίνα Ράλλη.
Οικογένεια Σερπιέρη
Κατάγεται από το Ρίμινι της Ιταλίας. Αρχηγός της υπήρξε ο Ζαν Μπαπτίστ Σερπιέρι, μεταλλειολόγος στο επάγγελμα. Η ιστορία λέει ότι κάποια μέρα του 1860, στη Σαρδηνία, σκόνταψε σε μια πέτρα, στην οποία αναγνώρισε μετάλλευμα μολύβδου και ασημιού. Αναζητώντας την προέλευσή της, έμαθε ότι ήταν από ένα μέρος στην Ελλάδα που λεγόταν Σούνιο. Μη χάνοντας καιρό, έφτασε στη χώρα μας, υπέβαλε αίτηση για άδεια εκμετάλλευσης του αρχαίου μεταλλείου του Λαυρίου, παίρνοντας δάνειο από την τράπεζα του Μοντεκατίνι της Ιταλίας, και συνεταιρίστηκε με τον Γεώργιο Παχύ. Από τη στιγμή που ξεκίνησε να λειτουργεί το μεταλλείο, το Λαύριο άρχισε πραγματικά να ζει.
Οι οικογένειες Σερπιέρη και Παχύ ενώθηκαν και στη ζωή όταν η κόρη του Γεώργιου, Λαυρία, παντρεύτηκε το γιο του Ζαν Μπαπτίστ, Φερδινάνδο. Ο γιος τους, Ιωάννης, ήταν εκείνος ο οποίος πούλησε τα λατομεία στο Λαύριο το 1927. Την ίδια χρονιά, παντρεύτηκε την Ιουλία Βλαστού, τενίστρια και αργυρή ολυμπιονίκη στους Ολυμπιακούς του 1924 στο Παρίσι. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά, την Πατρίτσια, τη Σαββίνα και τον Φρέντυ. O Φρέντυ σπούδασε οικονομικά στην Ελβετία και διακρίθηκε στην ιππασία ως πρωταθλητής και πρόεδρος του Ελληνικού Ιππικού Ομίλου. Πολυσυζητημένη ήταν η σχέση του με τη Μαρινέλλα, με την οποία απέκτησε μια κόρη, ενώ με τη σύζυγό του, Σαμπίνα, ασχολήθηκαν με την παραγωγή κρασιού.
