Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται του Νίκου Καζαντζάκη από τον Ζιλ Ντασέν, με τίτλο «Celui qui doit mourir»- «Εκείνος που πρέπει να πεθάνει», αποτελεί μία από τις πιο φιλόδοξες ευρωπαϊκές παραγωγές της δεκαετίας του ’50.
Ο σκηνοθέτης είχε συναντηθεί με τον Νίκο Καζαντζάκη το 1955 στην Αντίμπ, δύο χρόνια πριν από τον θάνατο του συγγραφέα και ο Ντασέν θα εξηγούσε αργότερα γιατί επέλεξε να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το βιβλίο:
«Καθετί βίαιο με ενδιαφέρει, όπως καθετί κτηνώδες με αρρωσταίνει. Η κτηνωδία είναι ψυχρή, απάνθρωπη, ενώ η βία είναι μια αντίδραση που προηγείται της κρίσης. Ακολουθώντας την παρόρμηση που οδηγεί σ’ αυτήν η βία μπορεί να γίνει εποικοδομητική ή καταστροφική και αυτά ήταν τα στοιχεία που με ώθησαν να γυρίσω το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”. Η βία είναι εντατικοποιημένη δύναμη.
Η ταινία, γαλλοϊταλικής παραγωγής και γυρισμένη το 1956-57 σε ασπρόμαυρο φιλμ, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την αλληγορική ιστορία ενός ελληνικού χωριού υπό τουρκική κατοχή, όπου οι κάτοικοι ετοιμάζονται να αναπαραστήσουν τα Πάθη του Χριστού. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι ίδιοι οι χαρακτήρες οδηγούνται σε μια σύγχρονη σταύρωση, αναδεικνύοντας ζητήματα πίστης, εξουσίας και κοινωνικής αδικίας.
