Ο τελευταίος Σάχης του Ιράν, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, περιέκλεισε στον βίο του πολλές δεκαετίες πολιτικής και ιστορικής συγκρότησης, αλλά και την τροχιά τριών γάμων που καθόρισαν τόσο την προσωπική του ζωή όσο και την εικόνα της περσικής μοναρχίας στην παγκόσμια κοινή γνώμη.
Η Φαουζιά, η Σοράγια και η Φαράχ, οι τρεις γυναίκες που παντρεύτηκε ήταν κάτι πολύ περισσότερο από απλές σύζυγοι· ήταν γυναίκες με δικές τους ιστορίες, τραγωδίες και ξεχωριστές πορείες, που φώτισαν με τον δικό τους τρόπο μια εποχή που συγχωνεύει την εξουσία, τον πολιτισμό, την θρησκεία και την σύγχρονη ιστορία και τις μεγάλες ανατροπές.
Η πριγκίπισσα Φαουζιά της Αιγύπτου, κόρη του βασιλιά Φαρούκ ήταν η πρώτη σύζυγος του τότε πρίγκιπα διαδόχου της Περσίας Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Παντρεύτηκαν το 1939 σε μια εξίσου λαμπερή όσο και πολιτική ένωση ανάμεσα στις δυναστείες της Αιγύπτου και του Ιράν σε μια εποχή που οι βασιλικές συμφωνίες λειτουργούσαν συχνά ως διεθνείς συμμαχίες.
Η Φαουζιά είχε μεγαλώσει με ευρωπαϊκή παιδεία και δυτικό τρόπο ζωής — δεν φορούσε μαντίλα και η εμφάνισή της παρέπεμπε σε κινηματογραφική σταρ της εποχής, προκαλώντας σε πολλούς τη σύγκριση με τη Γκρέις Κέλι.
Ωστόσο, η ζωή στην Τεχεράνη αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.
Η Φαουζιά δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στον ιρανικό τρόπο ζωής και, παρά την λάμψη και τα εξώφυλλα στα διεθνή περιοδικά, ο γάμος της με τον Σάχη αποτέλεσε μια σχέση με σταθερές εντάσεις. Οι δυο τους απέκτησαν ένα παιδί, ήταν όμως κόρη και όχι ο πολυπόθητος διάδοχος.
Τελικά ο γάμος τους κατέληξε σε χωρισμό· η ίδια επέστρεψε στην Αίγυπτο μαζί με την κόρη της, πριγκίπισσα Σαχνάζ συνεχίζοντας μια ζωή λιγότερο δημόσια και περισσότερο αυθεντική, πολύ μακριά από τα περσικά ανάκτορα. Θα έκανε δύο ακόμη γάμους. Έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών στα 91 της το 2011.
Η δεύτερη σύζυγος του Σάχη, η περιβόητη Σοράγια, μπήκε στη ζωή του με όλη τη λάμψη και τη λαμπρότητα που συνοδεύει έναν βασιλικό γάμο. Η Σοράγια Εσφαντιάρυ, κόρη του πρέσβη του Ιράν στην Δυτική Γερμανία, ήταν μόλις 19 ετών όταν παντρεύτηκε τον Παχλαβί το 1951 σε μια τελετή που μαγνήτισε τα διεθνή βλέμματα ως παραμυθένια ιστορία αγάπης.
Παρά την αρχική εξιδανίκευση του ζευγαριού, η σχέση τους δεν είχε την επιθυμητή εξέλιξη από την περσική σκοπιά: η Σοράγια δεν κατάφερε να αποκτήσει διάδοχο, κάτι που σε έναν παραδοσιακό μοναρχικό κόσμο θεωρούνταν ουσιώδες για τη συνέχεια της δυναστείας. Η πίεση και οι αυστηρές κοινωνικές προσδοκίες οδήγησαν τον Σάχη να ανακοινώσει το τέλος του γάμου τους το 1958.
Για τις γυναίκες όλου του κόσμου η ιστορία της Σοράγιας απέκτησε συμβολική σημασία και έγινε αντικείμενο ταύτισης: Μια γυναίκα που εξαναγκάζεται σε χωρισμό επειδή δεν μπορεί να κάνει παιδιά, έστω και αν ήταν σύζυγος του Σάχη λουσμένη στη λάμψη και την πολυτέλεια…
Η Σοράγια παρέμεινε μια τραγική φιγούρα στην ιστορία, με τον Τύπο να την ονομάζει «θλιμμένη πριγκίπισσα». Μετά τον χωρισμό, εγκατέλειψε την Περσία για και προσπάθησε να ξαναχτίσει τη ζωή της στην Ευρώπη, διατηρώντας πάντα μια αύρα μαγείας και μελαγχολίας που συνέδεσε το όνομά της με μια εποχή που δεν επανήλθε ποτέ. Έφυγε από την ζωή στα 69 της το 2001.
Ο τρίτος και πιο σημαντικός γάμος του Σάχη ήταν με τη Φαράχ Ντιμπά με την οποίο παντρεύτηκαν το 1959. Η Φαράχ έμελλε να αλλάξει τη μοίρα της περσικής μοναρχίας: μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο από το γάμο τους έφερε στον κόσμο τον πολυπόθητο διάδοχο, Ρεζά, εκπληρώνοντας το μεγαλύτερο αίτημα της μοναρχίας και σπάζοντας την αρνητική παράδοση των δύο προηγούμενων γάμων που δεν είχαν καταφέρει να δώσουν άνδρα διάδοχο.
Η Φαράχ εξελίχθηκε σε μια ενεργή αυτοκράτειρα — την πρώτη στα 2.500 χρόνια περσικής ιστορίας που τιμήθηκε επίσημα με τον τίτλο Chahbanou — και η επιρροή της εκτεινόταν στο πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο. Συμμετείχε ενεργά σε εκδηλώσεις τέχνης, πολιτισμού και εκπαίδευσης και υποστήριζε προγράμματα που στόχευαν στην ανάδειξη της περσικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ωστόσο, αν και είχε καταφέρει αυτό που δεν είχαν πετύχει οι προηγούμενες σύζυγοι του Σάχη, φέρνοντας στον κόσμο τον διάδοχο του, και άλλα τρία παιδιά, η Ιρανική Επανάσταση του 1979 ανέτρεψε το καθεστώς και έστειλε την οικογένεια στην εξορία.
Η Φαράχ αντιμετώπισε διαδοχικές προσωπικές τραγωδίες, ξεκινώντας από τον θάνατο του Σάχη από καρκίνο, έπειτα από την άρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να του επιτρέψουν να νοσηλευτεί εκεί.
Στις επόμενες δεκαετίες θα αντιμετώπιζε τον πρόωρο θάνατο δύο παιδιών της, που βυθίστηκαν στην κατάθλιψη και δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από τα ψυχολογικά τραύματα που άφησε πίσω της η πτώση της δυναστείας.
Πλέον στα 87 της χρόνια ζει με την ελπίδα να δει τον γιο της Ρεζά Παχλαβί να επιστρέφει στο Ιράν διαδραματίζοντας σημαίνοντα ρόλο στις εξελίξεις…
