Ιωάννα Παππά: «Έμαθα να διεκδικώ τη ζωή μου από πολύ νωρίς»

Ταρτούφος του Μολιέρου στο Θέατρο Αλκυονίς. Μια ιδιαίτερη κωμωδία και ένα διαχρονικό έργο….

Είναι μια παράσταση που στόχευσε εξ αρχής στην κωμωδία. Αν και πρόκειται για ένα θέμα πάρα πολύ επίκαιρο, είναι σχεδόν υπαρξιακό γιατί έχει να κάνει με την πίστη, με το Θεό και πώς άνθρωποι που κάπως προσεγγίζουν αυτό το ζήτημα αφελώς μπορούν να γίνουν έρμαια καταστάσεων, ανθρώπων επιτήδειων που μπορούν να εκμεταλλευτούν την πίστη τους ώστε να τους χειραγωγήσουν, να τους εκμεταλλευτούν και μερικές φορές ακόμα και να τους καταστρέψουν. Αυτή η μαύρη κωμωδία γράφτηκε το 1600 από τον Μολιέρο. Επειδή ήταν αρκετά καυστικό το έργο και αναφερόταν σε μια εποχή που ακόμα τα πράγματα δεν λέγονταν τόσο ξεκάθαρα, αναγκάστηκε ο Μολιέρος να το γράψει άλλες πέντε φορές γιατί περνούσε από την έγκριση του βασιλιά, ώστε να μπορέσει να ανέβει.

Ο Ταρτούφος σας πόσο έχει έρθει στο σήμερα;

Έχουν γίνει αλλαγές. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει, να διαμορφώνεται έτσι το κείμενο, προσπαθώντας ο σκηνοθέτης- στην περίπτωση μας η Έλενα Μαυρίδου- να μιλήσει για το σήμερα. Να γίνει ένας παραλληλισμός. Υπάρχουν ατάκες που μας φέρνουν στο μυαλό την επικαιρότητα. Η μετάφραση εδώ είναι του Κ.Χ. Μύρη. Πέρα από το ανέβασμα, τη σκηνοθετική οπτική, την υποκριτική ικανότητα του καθενός και τις ερμηνείες που θα καταθέσουν, νομίζω ότι τα ίδια τα κείμενα έχουν αξία. Είμαι απίστευτα τυχερή που η μετάφραση είναι αυτή που είναι αν και αγαπώ και τον έμμετρο λόγο στην μετάφραση του Ανδρέα Στάικου. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι παρωχημένες ή ξεπερασμένες αυτές οι μεταφράσεις αλλά για μένα πάντοτε έχει μια αξία να κρατήσεις το κείμενο, όσο γίνεται πιο κοντά στο αισθητικό κομμάτι, που προτείνει ο ίδιος ο συγγραφέας ακόμα και αν φέρεις το λόγο στην εποχή σου.

Το κοινό, πιστεύεις είναι εκπαιδευμένο σε τέτοια παλιότερης αισθητικής κείμενα;  

Είναι πώς θα το περάσεις στο κοινό. Ποια είναι η αισθητική που θα του δώσεις. Και δεν χρειάζεται να μπαίνουμε στην παγίδα, να σκεφτούμε ότι όλα πρέπει να γίνονται πιο εύκολα για να προσεγγίζουμε όλες τις ηλικίες. Εγώ, ας πούμε, έχω κάνει τον Βιζυηνό στην καθαρεύουσα. Έπαιρνε πέντε λεπτά στο κοινό για να αναγνωρίσουν τον λόγο και μετά έμπαιναν στο νόημα. Και όσοι δεν καταλάβαιναν ολόκληρο το κείμενο, αντιλαμβάνονταν το νόημα από όλο το υπόλοιπο στήσιμο, και από την ερμηνεία, και από την ιστορία που ήταν τόσο βαθιά και καλογραμμένη και τόσο βιωματική, από τον ίδιο το συγγραφέα.

Το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό, πώς έχει εξελιχθεί με τα χρόνια;

Νομίζω ότι είναι πολύ καλοπροαίρετο το κοινό μας, αλλά έχει γίνει και πιο απαιτητικό και έτσι θα έπρεπε. Δηλαδή σωστά έχει συμβεί αυτό. Ακριβώς επειδή υπάρχει περισσότερη ενημέρωση, και ο κόσμος ταξιδεύει περισσότερο έξω για να δει κάποια παράσταση αλλά και εδώ έρχονται πολλές παραστάσεις από το εξωτερικό. Ο κόσμος στηρίζει το θέατρο και φέτος ειδικά σε μια πάρα πολύ δύσκολη χρονιά, βλέπουμε ότι ο κόσμος προσπαθεί πάρα πολύ. Και νομίζω ότι ίσως είναι μια καλή στιγμή να κάνουμε κάτι με τη φορολογία στην Ελλάδα, σε όλους τους τομείς, γιατί και το θέατρο έχει αναγκαστεί να ανεβάσει τις τιμές στα εισιτήρια, λόγω φορολογίας. Όμως ο κόσμος οφείλει να έχει μια πολυεπίπεδη ζωή: εκτός από τη δουλειά του, να μπορεί να προσφέρει στον εαυτό του και την ποιοτική ψυχαγωγία. Όταν όμως είναι ακριβή η ζωή του, αυτό δεν μπορεί να το κάνει. 

Στον Ταρτούφο εσύ υποδύεσαι την Ελμίρα, μια γυναίκα που διεκδικεί τη ζωή της. Στους περισσότερους ρόλους σου αυτό είναι ένα ζητούμενο. Ως Ιωάννα εσύ τη διεκδικούσες πάντα τη ζωή σου, ή άφηνες να σε διεκδικήσει και λίγο η ζωή;

Εγώ τη διεκδικώ από πολύ νωρίς, γιατί μου άρεσε ανέκαθεν να πάρω τη ζωή στα χέρια μου και γιατί δεν ήμουν στο πιο ευκατάστατο σπίτι. Δηλαδή, είχαμε μια άνεση σε κανονικό πλαίσιο. Δεν είχαμε το παραπάνω. Οπότε η ανάγκη μου για αυτονομία αλλά και η ανάγκη μου να λειτουργήσω διαφορετικά από τη μητέρα μου, που είχε καταπιεστεί πολύ, με έκαναν να διεκδικήσω τη ζωή μου. Έβλεπα μια γυναίκα που ουσιαστικά είχε βουλιάξει γιατί δεν την άφησε ποτέ κανένας άντρας, να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Οπότε αυτό σε εμένα λειτούργησε αντίστροφα. Αποφάσισα από τα 17 μου να αρχίσω να δουλεύω, πλήρωνα τη σχολή μου, το Θέατρο Τέχνης, με δικά μου λεφτά και γενικά ανέλαβα πάρα πολλά.

Αυτό με έκανε να νιώσω πολύ δυνατή γιατί ό,τι έχω κάνει, το έχω καταφέρει μόνη μου. Χωρίς να με προτείνει κανείς κάπου, χωρίς να με βοηθήσει κανείς, χωρίς να κουβαλάω κανένα βαρύ όνομα, χωρίς να έχω κεφάλαιο, οπότε -μπορώ να το πω μετά από τόσα χρόνια- ότι τα κατάφερα με το ταλέντο μου και την αφοσίωσή μου στο επάγγελμα. Και μέχρι εκεί. Έχω μάθει να διεκδικώ, αλλά φυσικά στάθηκα και τυχερή γιατί κάποιοι αναγνώρισαν αυτές τις πτυχές μου γρήγορα.

Σε κούρασε αυτή η προσπάθεια της διεκδίκησης;

Ναι, νιώθω κουρασμένη. Ψυχολογικά μπορώ να σου πω ότι ενώ είμαι 48, νιώθω σαν να έχω δουλέψει μέχρι τα εξήντα μου ήδη. Γενικότερα, όχι ειδικά στον χώρο του θεάτρου. Είμαι καταβεβλημένη ψυχολογικά.  

Δε φαίνεται πάντως η κούραση! Μήπως η μητρότητα έπαιξε ρόλο στην ανανέωση και αναγέννηση που εμείς βλέπουμε; 

Οπωσδήποτε. Το ένιωθα ως ανάγκη, αν και είμαι από τις γυναίκες που η μητρότητα μου χτύπησε την πόρτα. Δεν ήταν κάτι που σκεφτόμουν. Όχι, γιατί δεν μου άρεσαν τα παιδιά απλά δεν είχα αισθανθεί ότι κάποια στιγμή, θα είχα τέτοια ζωή: και λόγω του επαγγέλματος που είχα επιλέξει, που ήξερα ότι είναι κάτι πολύ ασταθές και δεν ήξερα πώς θα διαμορφωθεί η ζωή μου αλλά και γιατί πίστευα πάντοτε ότι για να προχωρήσω στη μητρότητα, θα πρέπει να βρω έναν σύντροφο που να με εμπνέει να κάνω οικογένεια. Όταν, λοιπόν, κάπως κούμπωσαν τα πράγματα και μου φάνηκε ότι βρήκα μια συνθήκη συντροφικότητας πολύ κοντά στο δικό μου ιδεατό εκείνη τη στιγμή, ηλικιακά πια ένιωθα και μια πίεση, γιατί εφόσον είχα την επιθυμία, έπρεπε να το επισπεύσω. Είχα την τύχη αμέσως να μπορέσω να μείνω έγκυος και να κάνω τον Αντώνη.

Η μητρότητα τι σου έχει μάθει;

Ότι έχεις ένα τεράστιο βάρος γιατί έχεις πολλούς φόβους ειδικά για το μέλλον. Από τώρα αρχίζουν δηλαδή, οι φόβοι, ήδη από την πρώτη δημοτικού που βρίσκεται τώρα το παιδί, γιατί έχουν αλλάξει μέσα σε τρεις μήνες ακραία τα πράγματα. Βλέπεις ότι τα παιδιά μπαίνουν σε άλλη τροχιά. Και δεν ξέρω μετά τι θα γίνει στην τετάρτη δημοτικού ή στο γυμνάσιο. Είναι τεράστιες οι αλλαγές και είμαστε ακόμα στην αρχή. Ειδικά όταν έχεις ένα παιδί, δεν ξέρεις πάντοτε πώς να διαχειριστείς ακριβώς τα πράγματα. Θέλει ενημέρωση, θέλει να παρατηρείς το παιδί σου και το σημαντικό είναι να χτίσεις μια σχέση εμπιστοσύνης, ασφάλειας και αγάπης. Νομίζω ότι μόνο αυτό μπορούμε να κάνουμε. Αυτό προσπαθώ όσο γίνεται και επειδή το μέλημά μου ήταν να μην επαναλάβω λάθη των δικών μου γονιών που μεγάλωσαν δυσκολότερα από εμένα, με λιγότερη αγάπη, φροντίδα και νοιάξιμο, το έχω πολύ στο μυαλό μου. Όσο μπορώ! Γιατί όλοι οι γονείς θα κάνουν λάθη, αρκεί να έχουμε συνείδηση του λάθους, για να μπορέσουμε και να το διορθώσουμε.

Εσύ πώς έχεις αλλάξει μέσα από το ρόλο της μητέρας;

Διαμορφώνομαι κι εγώ. Γιατί η μητρότητα σε φέρνει, αντιμέτωπη και με πράγματα δικά σου, υπαρξιακά, ξανά από την αρχή, αλλά και σε σχέση με την κοινωνική σου ευαισθησία, γιατί αποκτάς κι άλλο ρόλο μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο. Οπότε, πράγματα που δεν σε αφορούσαν καν πριν, αρχίζουν να σε ενδιαφέρουν και να εμπλέκεσαι πιο πολύ με αυτά που συμβαίνουν γύρω σου και συναισθηματικά, αλλά και πρακτικά πολλές φορές. Νιώθεις ότι πρέπει να αναλάβεις δράση, ότι πρέπει να μπεις μπροστά. Πρέπει να αποδεχτείς ότι φέρεις ευθύνες για κάποια πράγματα. Συνδιαμορφώνεις. Όσο πιο σύνθετη γίνεται η ζωή μας, και με τα καλά και με τα κακά, μας βγάζει δυνατότερους και πιο ώριμους με την προϋπόθεση να μη λυγίσουμε.

Επειδή είπες πριν ότι οι δικοί σου οι γονείς μεγάλωσαν με λιγότερη αγάπη, με λιγότερες αγκαλιές, είναι εύκολο για ένα παιδί που δεν παίρνει τόση φροντίδα και αγάπη, να μπορέσει μεγαλώνοντας ως γονιός να τροφοδοτήσει το παιδί του με αυτά;

Θα σου πω ότι «φρικάρω» στην ιδέα ότι υπάρχουν τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς φροντίδα και αγάπη. Γιατί έχω καταλάβει τι σημαίνει ο ψυχισμός του παιδιού και αυτό μπορείς να το καταλάβεις μόνο όταν το ζεις. Όσο συνειδητοποιώ το μέγεθος της ευαλωτότητας και της ευθραυστότητας της παιδικής ψυχής αλλά και της τερατώδους κακοποίησης που μπορεί να συμβεί, λόγω έλλειψης αγάπης και φροντίδας και ασφάλειας-γιατί αυτά τα τρία είναι τα πιο χρήσιμα για το παιδί- τρελαίνομαι.

Θα ζούσαμε σε έναν ιδανικό κόσμο αν όλοι οι άνθρωποι σε μικρή ηλικία είχαν αυτά τα τρία στοιχεία από την οικογένειά τους. Και τίποτα άλλο να μην είχαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα παιδί δεν θα τα καταφέρει στη ζωή του ή δεν θα γίνει μεγάλος και τρανός. Το θέμα είναι για ποιο λόγο θα πετύχει; Τι θέλουμε; Να τα καταφέρει ένας άνθρωπος επειδή προσπαθεί να γίνει αποδεκτός για να επουλώσει τις πληγές της παιδικής του ηλικίας, δίνοντας όμως μέχρι το τέλος της ζωής του αναφορά στα "φαντάσματα" ή επειδή τού δόθηκαν όλα τα εφόδια για να διεκδικήσει αυτό που πραγματικά αγαπάει;

Για μένα δεν είναι αποτυχημένος ένας άνθρωπος που δεν θεωρείται επιτυχημένος κοινωνικά. Με αυτά τα στερεότυπα, είμαι πολύ αντίθετη και ένα από τα πράγματα που θέλω να προσέξω είναι να μην μπει ποτέ το παιδί μου στη διαδικασία του ανταγωνισμού, του ποιος είναι ο καλύτερος. Όποιος τολμήσει να βάλει το παιδί σε μία τέτοια συνθήκη, θα με βρει πολύ απέναντι. Ακόμα και αν αυτός είναι ο πατέρας του.

Μέχρι να κάνεις το γιο σου είχες εξωτερικές πιέσεις από το οικογενειακό  σου περιβάλλον για το πότε θα κάνεις παιδί;

Ευτυχώς όχι με αυτόν τον τρόπο. Το μοναδικό παράπονο της μητέρας μου ήταν ότι άργησα να μείνω έγκυος. Γιατί ήταν σαν να ένιωθε ότι θα «φύγει» και δεν θα προλάβει να ζήσει τον εγγονό της. Και πράγματι αυτό συνέβη γιατί «έφυγε» όταν ήταν δύο ετών ο γιος μου. Βέβαια δεν μπορείς να κάνεις κατά παραγγελία παιδιά ούτε να κάνεις οικογένεια για τους γονείς σου. Εκείνη βέβαια δεν το έλεγε με αυτόν τον τρόπο, ένα παράπονο εξέφρασε. Η αλήθεια είναι ότι εμένα θα με ικανοποιούσε πάρα πολύ να έχει προλάβει να γνωρίζει τον Αντώνη περισσότερο. Δεν πειράζει όμως, και το ότι πήρε τη χαρά να γίνει γιαγιά είναι σημαντικό. Και μάλιστα που είδε ένα αγοράκι, γιατί πάντα ήθελε να κάνει και εκείνη ένα, γιατί είχε καημό ότι έκανε μόνο κοριτσάκια.

Οι χρήστες των social media είχαν άποψη για την εγκυμοσύνη σου, επειδή έγινες μητέρα στα 42… Πώς το αντιμετώπισες αυτό και πώς το «μεταβόλισες» συναισθηματικά;

Ήταν ένα σχόλιο που είχα δει τυχαία, πριν 7 χρόνια, τότε που δεν ήταν ακόμα τόσο ακραία τα πράγματα όσο είναι σήμερα. Μόλις είδα ότι μπορεί να συμβαίνει και αυτό στα social media, κατάλαβα ότι δεν πρέπει καθόλου να ασχοληθώ. Θέλω να σου πω ότι με καλούσαν από εκπομπές τότε για να το σχολιάσω- και καλώς έκαναν- γιατί πολλές γυναίκες στη θέση μου και στην ηλικία μου θα μπορούσαν να έχουν επηρεαστεί πολύ αρνητικά από αυτό το σχολιασμό. Να μην ξεχνάμε ότι μια γυναίκα είναι πολύ ευάλωτη τόσο κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης όσο και τον πρώτο χρόνο μετά. Εγώ προφύλαξα ουσιαστικά τον εαυτό μου. Έμεινα μακριά απ’ αυτά. Επιπλέον, όπως όλος ο κόσμος που ασχολείται σοβαρά και επιστημονικά με το θέμα της μητρότητας, έτσι και εγώ ήμουν και είμαι με την επιστήμη. Έκανα ό,τι χρειαζόταν, όλες τις αναγκαίες εξετάσεις κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης. Ειδικά όταν ζεις σε μια χώρα που δεν μπορεί να προστατεύσει παιδιά με ειδικές ανάγκες, θέλει μια πρόληψη γιατί τα ίδια τα παιδιά αν δεν τύχουν σε γονείς που είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν καταστάσεις πιο απαιτητικές, θα υποφέρουν πολύ σε μια τέτοια χώρα. Ούτε μέριμνα υπάρχει ούτε ο κόσμος έχει την ανάλογη παιδεία για το πώς θα φερθεί. Εγώ νομίζω ότι πέρα από τα κλασικά μαθήματα στα σχολεία, πρέπει να μπουν πλέον και μαθήματα για την κοινωνική ενσυναίσθηση, για τη συμπερίληψη, για την αποδοχή.

Να επιστρέψουμε στο χώρο του θεάτρου… Έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια από τότε που το #Metoo έριξε τους προβολείς και στους ανθρώπους του θεάτρου. Από τότε μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει, τι έχει σμιλευτεί, πόσο έχει γειωθεί η εξουσία του σκηνοθέτη- πρωταγωνιστή;

Εντάσεις σε όλες τις δουλειές πάντα υπάρχουν αρκεί να μην γίνονται προσωπικές και να παραμένουν πάνω στο δημιουργικό κομμάτι της δουλειάς, οποιασδήποτε δουλειάς. Από τη στιγμή που περνάει σε προσωπικό επίπεδο κάτι και αρχίζει η εκμετάλλευση, η υποτίμηση ή οι ανήθικες προτάσεις, τότε γίνεται κακοποίηση. Πλέον το φάσμα της κακοποίησης έχει ανοίξει. Δεν είναι αυτό που ξέρουμε πια. Έχουν μπει και οι λεπτές αποχρώσεις της κακοποίησης. Για μένα και το να αρνείται κάποιος να συνεργαστεί, είναι κακοποίηση. Γιατί όταν βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή, καταλαβαίνεις ότι μπροστά στο κοινό δεν είσαι όπως είσαι στο σπίτι σου. Υπάρχει αδρεναλίνη, υπάρχει και μια ευθύνη απέναντι στο κοινό και απέναντι στον εαυτό σου. Αν θες να είσαι επαγγελματίας, έχεις χρέος να παρουσιάσεις κάτι που να είναι τουλάχιστον αισθητικά αποδεκτό και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν συνεργάζονται οι άνθρωποι και δεν φέρονται εγωιστικά σε όλες τις δουλειές, πόσο μάλλον όταν έχεις ζωντανό κοινό μπροστά σου. Γι' αυτό παίζει ρόλο το να συναντάς και καλούς χαρακτήρες στη δουλειά πέρα από πολύ ταλαντούχους.

Εσύ έχεις υποστεί ποτέ οποιουδήποτε είδους κακοποίηση στη δουλειά σου;

Ναι, βέβαια. Έχει συμβεί από άνθρωπο που είχε εξουσία και ήταν πολύ έξυπνος και χειριστικός. Κάναμε παρέα ώστε να γνωρίζει τα πάντα για τη ζωή μου και ξαφνικά σε ανύποπτες στιγμές τύχαινε να ακούω φράσεις και λόγια που είχα μοιραστεί προσωπικά πάνω στη δουλειά Αυτό ήταν κακοποίηση. 

Το ευρύ κοινό σε γνώρισε και σε αναγνώρισε μέσα από τη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια». Στο πέρασμα των χρόνων δεν έκανες πολλή τηλεόραση και μετά από καιρό σε είδαμε πάλι και σε αγαπήσαμε στον Άγιο Έρωτα ως Κατρίν. Ήταν επιλογή σου να απέχεις;  

Ναι, ήταν επιλογή μου τότε γιατί ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο. Ήθελα να πατήσω πολύ γερά σε οτιδήποτε είχε να κάνει με αυτό γιατί το θέατρο με ενδιέφερε εκείνη την εποχή.

Δεν μπορείς να κάνεις καλά και σινεμά και θέατρο και τηλεόραση. Κάπου πρέπει να αφοσιωθείς. Δεν μπορείς να τα κάνεις και τα τρία καλά και επειδή εγώ έχω μια μανία όταν θα ασχοληθώ με κάτι, θέλω να το κάνω καλά, δεν θέλω να κάνω τίποτα μισό, επιλέγω πού θα αφοσιώνομαι κάθε φορά. Εγώ ξεκάθαρα επένδυσα στο θέατρο και γι' αυτό έχω μια πορεία που με κρατά πολύ ενεργή με συνεργασίες που θεωρώ σημαντικές και σπάνιες. Μου έχει δοθεί ευκαιρία τα τέσσερα τελευταία χρόνια να έχω βρεθεί τρεις φορές στην Επίδαυρο με καταπληκτικά έργα και ρόλους που τους έχω χάρει και τους τρεις ερμηνευτικά. Αν μου έλεγες πριν 10-15 χρόνια ότι για τέσσερα χρόνια θα είμαι στην Επίδαυρο σχεδόν κάθε καλοκαίρι, δεν θα το πίστευα και άλλοι δεν θα το πίστευαν. Αυτό σίγουρα έχει να κάνει με μια επένδυση προσωπική και με μια επιλογή. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα και εγώ είμαι ok με αυτό, δηλαδή το έχω αποδεχθεί και εγώ. Διεκδίκησα εκεί που πραγματικά ήταν η ψυχή μου και από εκεί και πέρα υπάρχει ροή και την ακολουθώ. Μετά το Χριστόφορο είχα πολλές προτάσεις, όμως τα «όχι» μου σ’ αυτές ήταν πολύ περισσότερα. Αυτά καθόρισαν μια πορεία που διαμόρφωσαν αρκετά και την εικόνα που είχε ο χώρος και ο κόσμος για μένα και σε θετικό βαθμό αλλά και σε αρνητικό γιατί κάποιοι με θεώρησαν σνομπ.

Ακόμα σε θεωρούν σνομπ και δεν ξέρω γιατί…

Έχω μια φυσική συστολή, θα την έχω μέχρι να πεθάνω και δεν πρόκειται να αλλάξω με τίποτα. Ας το δεχτούμε αυτό. Δεν ξέρω καν γιατί έχω τέτοια συστολή που είναι και σουρεαλιστικό, αν το σκεφτείς, γιατί βγαίνω στη σκηνή, εκτίθεμαι, αλλάζω ρόλους… Από την άλλη, πλέον, όχι μόνο το έχω αποδεχτεί αλλά το χαίρομαι κιόλας γιατί σκέφτομαι "γιατί να είμαι τόσο θορυβώδης ή εξωστρεφής αφού δεν είμαι αυτός ο άνθρωπος"; Ας είμαι εγώ πιο σιωπηλή, πιο ήσυχη, κι ας με παρεξηγούν. Εγώ αυτό είμαι τώρα, τι να κάνω; Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να έχω νιώσει σε επαγγελματικό επίπεδο ότι κάποιοι φοβούνται να με προσεγγίζουν ή και σε συνδυασμό με το ότι είμαι απαιτητική και με τον εαυτό μου αλλά και με τους άλλους σε επαγγελματικό επίπεδο, ίσως κάποιοι να με θεωρούν ψυχρή ή σνομπ. Δεν ισχύει όμως αυτό.  

Τι σου έμαθε το θέατρο για σένα;

Το θέατρο είναι πραγματικά ένας μαγικός κόσμος και έχω αισθανθεί πολλές φορές ότι με έχει σώσει από δύσκολες καταστάσεις. Ακριβώς επειδή ήταν ένα καταφύγιο ακόμα και το να φεύγω από κάπου και να πηγαίνω στο θέατρο μέχρι και μέσα από έργα, μέσα από χαρακτήρες, ακόμα και μέσα από συνεργασίες. Λειτουργεί αρκετά θεραπευτικά και για τους θεατές αλλά και για τον ίδιο τον ηθοποιό. Νιώθω ασφάλεια στο θέατρο. Ακόμα και στο χώρο του θεάτρου όταν θα μπω, έχει κάτι γνώριμο. Μου προσδίδει μια ισορροπία στη ζωή μου που την έχω ανάγκη και η αλήθεια είναι ότι από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο ήδη από τη δραματική σχολή, άρχισα να βρίσκω ουσιαστικά τον εαυτό μου. Γιατί πέρασα δύσκολη εφηβεία οπότε από την ενασχόλησή μου με αυτό το επάγγελμα και μετά άρχισα να καταλαβαίνω ποια είμαι, να ξεκαθαρίζω τα πράγματα μέσα μου και να βγαίνω από το τούνελ που δημιούργησε η εφηβεία.

 Το γεγονός ότι έχεις παντρευτεί έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι ηθοποιός….

Σε διακόπτω… Είναι τέλειο! (γέλια) Είναι τέλειο! Αλήθεια είναι τέλειο!  Γιατί μπορεί να μην είναι του χώρου, αλλά έχει πάρα πολύ καλό κριτήριο, δεν μου χαρίζεται και μ' αρέσει  αυτό. Έχει καλό μάτι. Εγώ δεν πιστεύω ότι είναι εύκολο για ένα καλλιτεχνικό ζευγάρι να μην έχει ανταγωνισμό. Σίγουρα μπορεί ένα ζευγάρι ηθοποιών π.χ. να δουλεύει τη σχέση τους αλλά είναι ανθρώπινο να περάσει έστω και για λίγο από το μυαλό του ενός ή και των δύο «γιατί αυτός και όχι εγώ» όταν πρόκειται για έναν μεγάλο ρόλο, μια καλή πρόταση ή κάποιες καλές αποδοχές. Είναι πολύ ανθρώπινο. 

Το 2026 μπήκε δυναμικά. Τι εύχεσαι;

Υγεία μόνο. Ψυχική και σωματική. Να είμαστε όσο γίνεται καλύτερα οι άνθρωποι και ψυχικά.  Αν πιάνουμε τον εαυτό μας με πολύ μεγάλο εκνευρισμό στην καθημερινότητα, που τον εξωτερικεύουμε -γιατί το κάνουμε όλοι- ας προσπαθήσουμε να το ελέγχουμε. Ας ξεκινήσει μια ενδοσκόπηση και στο πώς χειριζόμαστε πρώτα εμείς πράγματα, συναισθήματα, καταστάσεις. Μην μας δικαιολογούμε συνέχεια, δεν έχουμε πάντα δίκιο.  

Και στην Ιωάννα τι εύχεσαι;

Να έρθει κάποιος και να μου πει «πάρε αυτό το ποσό για τα επόμενα δύο χρόνια για να μην κάνεις τίποτα» (γέλια). Δεν θα μπορούσα να μην κάνω τίποτα, αλλά δεν θα ήταν μια ωραία χειρονομία; Ας στείλω αυτήν την ευχή στο σύμπαν... (γέλια) 

*Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία: Radisson Blu Park Hotel Athens, Λεωφ. Αλεξάνδρας 10, Αθήνα 106 82, Τηλέφωνο: 21 0889 4500