Η απώλεια ενός γονιού δεν μετριέται σε λόγια, ούτε χωρά σε ανακοινώσεις. Για τη Λένα Παπαληγούρα, ο πατέρας της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πρόσφατα σε ηλικία 78 ετών, υπήρξε μια σταθερή παρουσία αγάπης, ήθους και στήριξης. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, η ηθοποιός καλείται να διαχειριστεί τον πόνο μακριά από τη σκηνή, εκεί όπου δεν υπάρχουν ρόλοι, μόνο αλήθεια.
Η Λένα Παπαληγούρα δεν έκρυψε ποτέ την περηφάνια που ένιωθε για τον πατέρα της. Σε παλαιότερες συνεντεύξεις της, μιλούσε με σεβασμό και τρυφερότητα για έναν άνθρωπο που υπήρξε για εκείνη σημείο αναφοράς, τόσο σε προσωπικό όσο και σε αξιακό επίπεδο.
Το δέσιμο πατέρα- κόρης σε ένα νοσταλγικό κλικ
Περίπου έναν μήνα πριν τον θάνατό του, η Λένα Παπαληγούρα είχε δώσει τηλεοπτική συνέντευξη, όπου, μεταξύ άλλων, είχε ερωτηθεί για το εάν έχει έρθει σε δύσκολη θέση από δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Απαντώντας, θυμήθηκε πως στα πρώτα της βήματα δεχόταν συνεχώς ερωτήσεις για την οικογένειά της και ειδικά για τον πατέρα της.
«Όταν ξεκινούσα ήταν και ο πατέρας πιο ενεργός στην πολιτική, με ρωτούσαν συνέχεια για τη δουλειά του» είχε πει και συμπλήρωσε: «Έκανα γρήγορα ξεκάθαρο ότι έχω έναν δικό μου δρόμο, θέλω να γίνω γνωστή απ΄τη δουλειά μου, είμαι περήφανη για την οικογένειά μου, αλλά δεν χρειάζεται να μιλάμε συνέχεια γι΄αυτό».
Ξεκαθάρισε πως, παρά το τι μπορεί να σκεφτόταν ο οποιοσδήποτε, ο πατέρας της δεν είχε καμία εμπλοκή στην καριέρα της. «Φαντάζομαι ότι σίγουρα υπήρχε (σ.σ, η σκέψη ότι προωθείται στον χώρο από τον πατέρα της), γιατί ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται όπως θέλει, αλλά επειδή στην περίπτωσή μου δεν ίσχυε, δεν το άφησα ποτέ να με επηρεάσει και ο κόσμος σταμάτησε να ασχολείται.
Ο Αναστάσης Παπαληγούρας υπήρξε μια ισχυρή μορφή στη ζωή της, όχι μόνο λόγω της δημόσιας διαδρομής του, αλλά κυρίως λόγω του τρόπου που στάθηκε ως πατέρας. Η Λένα Παπαληγούρα μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με έντονα πνευματικά και κοινωνικά ερεθίσματα, κάτι που διαμόρφωσε τον τρόπο σκέψης, την ευαισθησία και την καλλιτεχνική της ταυτότητα.
Τα τελευταία χρόνια, η ίδια έχει επιλέξει ρόλους με έντονο κοινωνικό και συναισθηματικό βάθος, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη της δεν είναι αποκομμένη από τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσε. Μέσα από το θέατρο, συχνά φωτίζει πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας που απαιτούν ενσυναίσθηση και τόλμη -στοιχεία που, όπως η ίδια έχει αφήσει να φανεί, οφείλει σε μεγάλο βαθμό στην οικογένειά της.
