Η Σάντυ Χατζηϊωάννου για την ευαλωτότητα και τη δύναμη της αλλαγής – «Η αποτυχία σε ωριμάζει περισσότερο»

Στο «Μια νύχτα μόνο» υποδύεστε την Αλεξάνδρα, έναν ρόλο με έντονες εσωτερικές αντιθέσεις. Τι ήταν αυτό που σας κέρδισε πρώτα στον χαρακτήρα της;
Είναι γεμάτη αντιφάσεις. Είναι δυναμική, δεν αντέχει να χάνει και πολλές φορές πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει τα πάντα και τους πάντες. Μπορεί να δείχνει δυνατή, αλλά μέσα της κουβαλά τεράστια ευαλωτότητα. Μου αρέσουν πολύ οι χαρακτήρες που δεν είναι “μονοδιάστατοι”, που παλεύουν συνεχώς για κάτι.

Υπάρχει κάτι από εσάς μέσα σε αυτόν τον ρόλο ή είναι ένας χαρακτήρας που λειτουργεί εντελώς έξω από τη δική σας ψυχοσύνθεση;
Ειλικρινά, είναι από τους ρόλους που νιώθω πολύ μακριά από εμένα. Εκείνη εκδηλώνει ό,τι αισθάνεται και συχνά θεωρεί ότι μπορεί να ελέγξει καταστάσεις και ανθρώπους χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. Αυτή η απόσταση ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα υποκριτικά.

Η Αλεξάνδρα φαίνεται να στηρίζει έναν άνθρωπο που όλοι αμφισβητούν. Πού τελειώνει για εσάς η πίστη και πού ξεκινά η «τύφλωση» σε μια σχέση;
Η Αλεξάνδρα είναι ένας άνθρωπος που όταν ερωτεύεται φτάνει στα άκρα και πολλές φορές μπερδεύει την αγάπη με την ανάγκη ελέγχου.

Πώς προσεγγίζετε έναν ρόλο σε μια δραματική σειρά όπου οι ισορροπίες αλλάζουν συνεχώς από επεισόδιο σε επεισόδιο;
Σε μια καθημερινή σειρά πρέπει να έχεις τρομερή εγρήγορση. Οι ισορροπίες αλλάζουν συνεχώς, οπότε προσπαθώ να μένω ανοιχτή και να μην “κλειδώνω” τον χαρακτήρα μου σε κάτι συγκεκριμένο.

Σας αγχώνει η συνεχής έκθεση σε μια καθημερινή σειρά ή έχετε πλέον μάθει να το διαχειρίζεστε διαφορετικά;
Στην αρχή με άγχωνε πολύ η έκθεση, γιατί σε μια καθημερινή σειρά νιώθεις ότι ο κόσμος σε βλέπει κάθε μέρα και κρίνεται το κάθε τι. Με τον καιρό όμως έμαθα να το διαχειρίζομαι πιο ήρεμα και να κρατάω μια ισορροπία.

Έχετε μιλήσει ανοιχτά για το άγχος και την πίεση των casting. Σήμερα, νιώθετε ότι βρίσκεστε πιο κοντά στην “ασφάλεια” ή αυτό δεν υπάρχει ποτέ σε αυτή τη δουλειά;
Δεν ξέρω αν υπάρχει ποτέ απόλυτη “ασφάλεια” σε αυτή τη δουλειά. Ακόμα και όταν όλα πάνε καλά, υπάρχει πάντα μια αγωνία για το επόμενο βήμα. Νομίζω όμως ότι μεγαλώνοντας αποκτάς περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και δεν αφήνεις την απόρριψη να σε διαλύει.

Μεγαλώσατε στη Χαλκίδα και ήρθατε στην Αθήνα για το Θέατρο Τέχνης. Αν κοιτάξετε πίσω, τι θα λέγατε στο τότε εαυτό σας που έκανε εκείνο το βήμα;
Θα έλεγα στον νεότερο εαυτό μου να μην φοβάται τόσο. Όταν αφήνεις τον τόπο σου και κυνηγάς κάτι που αγαπάς, χρειάζεται θάρρος. Και πολλές φορές τότε δεν καταλαβαίνεις πόσο γενναίος είσαι.

Υπήρξε στιγμή που σκεφτήκατε να τα παρατήσετε ή να πάρετε άλλη πορεία επαγγελματικά;
Ναι, υπήρξαν στιγμές που κουράστηκα ή απογοητεύτηκα και σκέφτηκα αν αξίζει όλη αυτή η αβεβαιότητα.

Τα social media σας κουράζουν λόγω της τοξικότητας, όπως έχετε πει. Πώς επιλέγετε να προστατεύετε τον εαυτό σας μέσα σε αυτό το περιβάλλον;
Νομίζω πως όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις να προστατεύεις λίγο περισσότερο την ηρεμία σου. Οπότε προσπαθώ να μην δίνω σημασία στην τοξικότητα και να κρατάω γύρω μου μόνο ό,τι μου κάνει καλό.

Τι σας έχει διδάξει η αποτυχία ή η απόρριψη στη δουλειά σας;
Η απόρριψη με έχει μάθει να μην ορίζω την αξία μου μέσα από ένα “ναι” ή ένα “όχι”. Σε αυτή τη δουλειά μπορεί να είσαι εξαιρετικός και παρ’ όλα αυτά να μη σε επιλέξουν.

Αν έπρεπε να περιγράψετε αυτή τη φάση της ζωής σας με μία λέξη, ποια θα ήταν και γιατί;
Θα έλεγα τη λέξη “μετάβαση”. Νιώθω ότι βρίσκομαι σε μια φάση που αλλάζω, επαναπροσδιορίζω πράγματα και προσωπικά και επαγγελματικά, και αυτό έχει κάτι πολύ δημιουργικό αλλά και απαιτητικό ταυτόχρονα.

Σας ενδιαφέρει περισσότερο να μεταμορφώνεστε πλήρως σε έναν ρόλο ή να κρατάτε κάτι από τον εαυτό σας μέσα σε αυτόν;
Με ενδιαφέρει πολύ η μεταμόρφωση, γιατί εκεί κρύβεται η μαγεία της υποκριτικής. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού σου περνά μέσα στον ρόλο, έστω και ασυνείδητα. Ίσως τελικά η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση.

Σε μια δουλειά όπου η αβεβαιότητα είναι σχεδόν κανόνας, η Σάντυ Χατζηϊωάννου φαίνεται να βρίσκει σταθερότητα όχι σε έτοιμες απαντήσεις, αλλά στην ίδια τη διαδρομή. Ανάμεσα σε ρόλους που την προκαλούν, απορρίψεις που τη διαμορφώνουν και στιγμές που την επαναπροσδιορίζουν, συνεχίζει να αναζητά την αλήθεια -τόσο πάνω στη σκηνή όσο και μέσα της.