Η ομιλία της 20χρονης που συγκλόνισε το Ευρωκοινοβούλιο- Περιέγραψε πώς ο πατέρας της σκότωσε τη μητέρα της με 17 μαχαιριές

Παρότι φοβόταν και το είχε δηλώσει ξεκάθαρα, συχνά καθησυχάστηκε από την αστυνομία, με τις καταγγελίες να καταγράφονται χωρίς να συνοδεύονται από ουσιαστικά μέτρα προστασίας.

Το αυτόφωρο και το κρίσιμο κενό ενημέρωσης

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η αποκάλυψη πως μία ημέρα πριν από τη δολοφονία, εκδικαζόταν υπόθεση στο πλαίσιο του αυτοφώρου για τον πρώην σύζυγό της. Η Ενκελέιντα, όπως κατήγγειλε η κόρη της, δεν ενημερώθηκε ποτέ για την εκδίκαση, ούτε για το αν ο άνθρωπος που την απειλούσε είχε αφεθεί ελεύθερος.

Μετά τη δολοφονία, η Στεφανία και ο ανήλικος αδερφός της έμειναν μόνοι. Εκείνη, μόλις 20 ετών, ανέλαβε ρόλο γονέα, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Όπως τόνισε, τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι «παράπλευρες απώλειες», αλλά άμεσα θύματα ενός συστήματος που απέτυχε.

Παράλληλα, αναφέρθηκε και στις πρόσθετες δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένεια λόγω καταγωγής και εθνικότητας, τόσο πριν όσο και μετά τη δολοφονία.

Τα αιτήματα που κατέθεσε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Η ομιλία της δεν ήταν μόνο μαρτυρία, αλλά και πολιτική παρέμβαση. Η Στεφανία Ντανάι ζήτησε:

-Υποχρεωτική και άμεση ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας.

-Ενιαία ευρωπαϊκά πρωτόκολλα αξιολόγησης κινδύνου.

-Άμεση εφαρμογή προστατευτικών μέτρων όταν υπάρχει ιστορικό απειλών.

-Θεσμική και οικονομική στήριξη των παιδιών που μένουν πίσω μετά από γυναικοκτονίες.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας της, δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Η σιωπή στην αίθουσα ήταν απόλυτη.

Η ομιλία της Στεφανίας Ντανάι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν ήταν απλώς μια προσωπική εξομολόγηση. Ήταν μια καταγγελία με πολιτικό βάρος και μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε γυναικοκτονία υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν πρόωρα, με ένα «αν» να τους βαραίνει για πάντα.

Όπως είπε η ίδια: «Ίσως τώρα η μητέρα μου να ζούσε και να μη χρειαζόταν να είμαι εγώ η φωνή της».

Αναλυτικά ολόκληρη η ομιλία της Στεφανίας Ντανάι

"Είναι η πρώτη φορά που μιλάω δημόσια για τον θάνατο της μητέρας μου και για μένα αυτό δεν είναι εύκολο. Είναι όμως απαραίτητο. Ονομάζομαι Ντανάι-Τζέσικα ή αλλιώς Στεφανία και είμαι η κόρη της Ενκελέιντα. Σήμερα βρίσκομαι εδώ και μοιράζομαι την ιστορία μου μαζί σας και εκ μέρους του αδερφού μου. Η μητέρα μας ήταν μία αγωνίστρια. Πέρασε πολλές δυσκολίες στη ζωή της, όμως παρόλα αυτά δεν έχασε ποτέ το χαμόγελο και τη δύναμή της. Ήταν γεμάτη ενέργεια, γεμάτη όρεξη για ζωή. Ένα λαμπερό αστέρι, όπως την έλεγα.

Φοβόταν και το είπε πολλές φορές. Το είπε στην αστυνομία, το είπε στη δικαιοσύνη, το είπε ξανά και ξανά σε όποια δημόσια Αρχή γνώριζε. Είχε καταγγείλει αυτόν τον άνθρωπο, τον άνθρωπο που τελικά τη δολοφόνησε. Όχι μία, αλλά τρεις φορές.

Ακόμη περισσότερες βέβαια ήταν οι φορές που είχε πάει στην αστυνομία και την καθησύχασαν, λέγοντάς της πως δεν χρειάζεται να κάνει μήνυση και ότι απλά θα καταγράψουν το εκάστοτε περιστατικό.

Η μητέρα μου βρισκόταν συνεχώς σε κίνδυνο. Είχε απειληθεί και είχε τρομοκρατηθεί επανειλημμένα. Είχε ζητήσει προστασία. Παρ' όλα αυτά όμως ο άνθρωπος από τον οποίο κινδύνευε η ζωή της κυκλοφορούσε ελεύθερος. Της μίλησαν για διαδικασίες, για δομές, για κουμπιά πανικού, αλλά ποτέ δεν της παρείχαν ουσιαστική ασφάλεια.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο σοβαρό που πρέπει να ακουστεί καθαρά. Την προηγούμενη ημέρα από τη δολοφονία της μητέρας μου εκδικαζόταν το αυτόφωρο για την υπόθεσή της. Είχε αντιληφθεί ότι εκείνος την παρακολουθούσε τις τελευταίες εκείνες ημέρες και τον είχε καταγγείλει. Η μητέρα μου δεν ενημερώθηκε ποτέ για την εκδίκαση αυτού του συμβάντος. Δεν ήξερε ότι υπήρχε ενεργή δικαστική διαδικασία, δεν ήξερε τι είχε αποφασιστεί και αν εκείνος ήταν ελεύθερος. Πήγε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ χωρίς να ξέρει ότι βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο. Χωρίς να ξέρει ότι ήταν η τελευταία της μέρα.

Την επόμενη μέρα, η μητέρα μου δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου με 17 μαχαιριές. Και αφέθηκε εκεί για ώρες με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην κοιλιά της. Αυτό δεν είναι απλά μια τραγωδία που συνέβη. Μετά τη δολοφονία της έμεινα εγώ και ο ανήλικος αδερφός μου. Έτσι στα 20 μου χρόνια έγινα γονέας, όχι από επιλογή, γιατί το κράτος δεν προστάτευσε τη μητέρα μας και κάθε μέρα ζω με ένα ερώτημα: Τι θα είχε γίνει αν κάποιος την είχε ενημερώσει, αν γνώριζε ότι είναι ελεύθερος αυτός που την απειλούσε για τη ζωή της; Ίσως τώρα η μητέρα μου να ζούσε και να μη χρειαζόταν να είμαι εγώ η φωνή της.

Η υπόθεση της μητέρας μου δείχνει κάτι ξεκάθαρο: Οι καταγγελίες που δεν συνοδεύονται από αξιολόγηση κινδύνου, ενημέρωση του θύματος και άμεση προστασία δεν αρκούν.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως λόγω καταγωγής και εθνικότητας της οικογένειάς μου παρουσιάζονται εμπόδια και δυσκολίες, που δυσχεραίνουν μέχρι και σήμερα, μετά τον θάνατό της, τις καταστάσεις και την καθημερινότητά μας σε κάθε στάδιο.

Σήμερα βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου, αλλά για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω. Για τα παιδιά των γυναικών που κάποιος αποφάσισε να τους αφαιρέσει το δικαίωμα για ζωή. Γιατί τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι παράπλευρες απώλειες. Είναι και αυτά θύματα.

Για να αντιμετωπιστεί ή έστω να μειωθεί όσο είναι εφικτό αυτό το φαινόμενο, οι γυναικοκτονίες, και να μην υπάρξουν άλλα θύματα, ζητώ συγκεκριμένα πράγματα:

Υποχρεωτική, άμεση και αποδεδειγμένη ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας που τα αφορά. Εφαρμογή ενιαίων ευρωπαϊκών πρωτοκόλλων αξιολόγησης κινδύνου ώστε οι επαναλαμβανόμενες καταγγελίες να σημαίνουν συναγερμό και όχι απλά καταγραφή. Εξαιρετικά σημαντικό είναι επίσης να εφαρμόζονται άμεσα προστατευτικά μέτρα όταν υπάρχει ιστορικό απειλών χωρίς να περιμένουμε την επόμενη επίθεση. Τέλος, για μένα είναι άκρως απαραίτητο να υπάρχει τόσο θεσμική όσο και οικονομική στήριξη για τα παιδιά που μένουν πίσω ώστε κανένα παιδί να μην χρειαστεί να μεγαλώσει πρόωρα".