Στα 79 της χρόνια, η Liza Minnelli επιλέγει να μιλήσει ανοιχτά για όσα επί δεκαετίες περιέβαλλαν τη ζωή της με σιωπή, φήμες και υπερβολές. Στο νέο της αυτοβιογραφικό βιβλίο, Kids, Wait Till You Hear This!, η εμβληματική μορφή του αμερικανικού θεάματος καταγράφει για πρώτη φορά με συστηματικό τρόπο τη μακρά και επώδυνη διαδρομή της μέσα από τον εθισμό και τη μάχη για νηφαλιότητα.
Όταν ερωτάται αν θεωρεί «θαύμα» το γεγονός ότι επέζησε, απαντά με μια φράση σχεδόν προκλητικά απλή: «Δεν το νομίζεις;». Πίσω από την ελαφρότητα της διατύπωσης κρύβεται μια ιστορία που η ίδια περιγράφει ως αγώνα «ζωής και θανάτου». Εδώ και έντεκα χρόνια παραμένει νηφάλια, και η απόφασή της να μοιραστεί την εμπειρία της δεν έχει χαρακτήρα εντυπωσιασμού, αλλά, όπως λέει, πρόθεση να βοηθήσει: «Αν έβγαινα εκτός τροχιάς… θα επέστρεφα αμέσως και θα πάλευα ξανά. Μην τα παρατάτε», δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή της στο People.
Η πρώτη της επαφή με τις ουσίες δεν υπήρξε αποτέλεσμα νυχτερινής υπερβολής, αλλά ιατρικής συνταγής. Το 1969, μετά τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας της, Judy Garland, από τυχαία υπερδοσολογία, ένας γιατρός της χορήγησε Valium. Ήταν μόλις 23 ετών. Βρέθηκε ξαφνικά επικεφαλής της οικογένειας, με την ευθύνη των μικρότερων αδελφών της, Lorna Luft και Joey Luft, και με το βάρος της οργάνωσης της κηδείας της μητέρας της. Όπως γράφει η ίδια, «Αυτό που ξεκίνησε ως ευλογία μιας ημέρας σύντομα μετατράπηκε σε συνήθεια και κατόπιν σε πλήρη εθισμό. Ήταν ένα τελευταίο δώρο, μια γενετική κληρονομιά από τη μαμά, από την οποία δεν μπορούσα να ξεφύγω».
Λίγα χρόνια αργότερα, η Minnelli θα γνώριζε μια εκρηκτική άνοδο. Με το Cabaret και το τηλεοπτικό σόου Liza with a “Z” καθιερώθηκε ως σταρ διεθνούς βεληνεκούς. Οι sold-out παραστάσεις, οι θριαμβευτικές κριτικές, οι glam εμφανίσεις της και η αποθέωση του κοινού συνέθεταν μια εικόνα σχεδόν ακατάλυτης επιτυχίας. Ωστόσο, η ίδια περιγράφει εκείνη την περίοδο ως «ζωή στα άκρα». «Αναζητούσα κάτι που θα την έκανε πιο διασκεδαστική, καλύτερη. Κάποιος είπε “Δοκίμασε αυτό”. Και το δοκίμασα. Όλοι γύρω μου έκαναν απ'όλα», εξηγεί. Η επιθυμία να ανήκει σε έναν κύκλο όπου η υπερβολή ήταν κανόνας, λειτούργησε καταλυτικά. «Το να προσπαθείς να είσαι ένα με το πλήθος ήταν σημαντικό, ιδίως όταν δεν ένιωθες όμορφη ή αρκετή. Ένιωθα εκτός τόπου».
