Πέραν από την παρουσίαση του μεσημβρινού δελτίου ειδήσεων, έχουμε συνηθίσει να τη βλέπουμε να ταξιδεύει στην «καρδιά» των γεγονότων με το MEGA Stories, δίνοντας φωνή σε ιστορίες που συχνά μένουν στο περιθώριο και προσεγγίζοντας την επικαιρότητα με μια σπάνια, ψύχραιμη ευγένεια. Η Δώρα Αναγνωστοπούλου έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα εντελώς δικό της, ξεχωριστό αποτύπωμα στην ελληνική τηλεόραση, μετατρέποντας τη δημοσιογραφική έρευνα σε μια ανθρωποκεντρική, επιτόπια και συμμετοχική εμπειρία. Με αδιαπραγμάτευτη προσήλωση στην αλήθεια των πρωταγωνιστών της, κερδίζει την εμπιστοσύνη εκείνων και του κοινού της, και φωτίζει την αθέατη πλευρά της κοινωνικο-πολιτικής μας πραγματικότητας.
Αυτή τη φορά, η δημοσιογράφος που έμαθε στο τηλεοπτικό κοινό να ακούει με προσοχή, περνάει στην πλευρά του συνεντευξιαζόμενου και αφήνει για λίγο τον ρόλο του αφηγητή. Μας ξεναγεί στις δικές της βιωματικές καταβολές, από τις προσφυγικές μικρασιάτικες μνήμες του πατέρα της μέχρι τη ζωντανή παράδοση της αφήγησης που κουβαλάει μέσα της. Σε μια συζήτηση γεμάτη ευαισθησία, η γνωστή δημοσιογράφος μιλά για τον τρόπο που η πολιτισμική μνήμη καθορίζει τη ματιά της, ενώ μοιράζεται το δικό της όραμα για το μέλλον της χώρας: μια Ελλάδα των ανοιχτών οριζόντων και του ελεύθερου δημόσιου χώρου, μακριά από τα τείχη της απομόνωσης.
Μέσα από την εκπομπή MEGA Stories μοιράζεστε ιστορίες τις πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πραγματικότητας. Πώς επηρεάζει η πολιτισμική μνήμη τον τρόπο που αφηγείστε τέτοιες ιστορίες;
Την πολιτισμική μνήμη την κουβαλάς μέσα σου ακόμη και όταν δεν θυμάσαι. Υπάρχει. Υπάρχει επομένως και ένας "ελληνικός τρόπος" να αφηγείσαι τα πράγματα, τον οποίο αντλείς από την κοινή μας μυθιστορία, αλλά και μια ζωντανή παράδοση αφήγησης που ο καθένας από εμάς ενσωματώνει βιωματικά από τις οικογενειακές διηγήσεις. Ο πατέρας μου είναι ένας εξαιρετικός αφηγητής, παιδί μικρασιατών προσφύγων, γεννήθηκε και μεγάλωσε στους Αμπελόκηπους. Η προσωπική του διαδρομή είναι η ιστορία μιας γενιάς, άρα "εθνική". Τα πρόσωπα, - η μητέρα του, ο πατέρας του, η κυρία Ελένη από την Πόλη, οι φίλοι του, το κορίτσι που ερωτεύτηκε και έγινε η μητέρα μου, ο αυστηρός γυμνασιάρχης στο σχολείο, ο προβληματικός συνταγματάρχης στον στρατό και πολλοί ακόμη - συνθέτουν την τοιχογραφία μιας εποχής. Ισως γι' αυτό ψάχνω τις ιστορίες των ανθρώπων. Επειδή συνθέτουν το μεγάλο μας, ελληνικό αφήγημα.
