Ο Δημήτρης Κίτσος αποτελεί, χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο ανήσυχα, πολυδιάστατα και ταλαντούχα πρόσωπα της νέας γενιάς Ελλήνων ηθοποιών. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και συνιδρυτής της θεατρικής ομάδας C for Circus, κατάφερε να ξεχωρίσει από τα πρώτα του βήματα. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία Park (2016) του χάρισε υποψηφιότητα Α' Ανδρικού Ρόλου στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενώ στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό συστήθηκε μέσα από τις Άγριες Μέλισσες. Έκτοτε, η πορεία του είναι σταθερά ανοδική, μοιράζοντας το ταλέντο του ανάμεσα σε σπουδαίες εγχώριες επιτυχίες, όπως το Maestro του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και Η Παραλία, αλλά και σε διεθνείς παραγωγές όπως το Salade grecque του Amazon Prime.
Αυτήν την τηλεοπτική σεζόν, τον απολαύσαμε σε μερικές από τις πιο πολυσυζητημένες και ατμοσφαιρικές παραγωγές της τηλεόρασης, όπως οι Μαύροι Πίνακες, το Grand Hotel, και η εμβληματική μεταφορά του μυθιστορήματος Η μεγάλη Χίμαιρα στην ΕΡΤ. Στις 4 Ιουνίου έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες και η πιο πρόσφατη δουλειά του, η ταινία Life in a Beat («Μικρές Ανάσες») της Αμέρισσα Μπάστα, στην οποία συμμετέχει. Πίσω όμως από τους απαιτητικούς και συχνά σκοτεινούς ρόλους που επιλέγει να ενσαρκώνει, κρύβεται ένας χαρακτήρας με σπάνια αυθεντικότητα, κοινωνική ευαισθησία και βαθιά ενσυναίσθηση. Στις συνεντεύξεις του, ο Δημήτρης αποφεύγει τα τυποποιημένα κλισέ· επικοινωνεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια, αυτοσαρκασμό και μια μοναδική ενέργεια που μαγνητίζει τον συνομιλητή του.
Η δική μας συνάντηση μαζί του ήταν μια πραγματική απόλαυση, γεμάτη από το ανατρεπτικό του χιούμορ, πηγαία «τρέλα» και μια διάθεση να μοιραστεί σκέψεις χωρίς φίλτρα. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δημήτρης Κίτσος ξεδιπλώνει τον κόσμο του, μιλάει για τη δική του Ελλάδα, και μας παρασύρει σε μια απολαυστική κουβέντα που αποδεικνύει γιατί είναι ένας από τους πιο ξεχωριστούς καλλιτέχνες του σήμερα.
Πότε νιώθεις πιο αυθεντικός και τι ρόλο παίζει η Ελλάδα σε αυτή την αίσθηση;
Πιο αυθεντικός νιώθω όταν δεν υπάρχει καθόλου λογοκρισία και αυτοκριτική, όταν βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον όπου αισθάνομαι ασφάλεια να εκφραστώ όπως είμαι ή όταν έχω καταφέρει να βρω αυτή την ασφάλεια μέσα μου και μπορώ να το κάνω ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, σε συνειδητό επίπεδο δεν μπορώ να πω ότι έχω μια πλήρως ξεκάθαρη εικόνα για τον ρόλο που παίζει, ωστόσο θεωρώ πως ο τόπος στον οποίο έχω περάσει όλη μου τη ζωή, με έχει επηρεάσει συνολικά.
Μεγάλωσα στα Γιάννενα, μια πόλη με πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, σχεδόν σκοτεινή, με την υγρασία, την ομίχλη και τις συνεχείς βροχές να δημιουργούν ένα πολύ συγκεκριμένο περιβάλλον. Ταυτόχρονα, είχα επαφή με τη φύση, το βουνό και τα ζώα, καθώς πέρασα χρόνο και εκτός πόλης, ενώ μεγάλωσα έχοντας μπροστά μου τη λίμνη και την ευρύτερη φύση της περιοχής. Η Ήπειρος είναι ένας τόπος γεμάτος αντιθέσεις: από τη μία τα άγρια βουνά και από την άλλη τα παράλια, από την Πρέβεζα μέχρι την Ηγουμενίτσα, όπου πήγαινα από μικρός. Το ίδιο ισχύει και για τα ελληνικά νησιά, που το καθένα έχει μια τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα -από τη Σαμοθράκη μέχρι τους Παξούς και τις Κυκλάδες- αλλά και για την Αθήνα, όπου ζω σήμερα. Όλα αυτά με επηρεάζουν βαθιά και ταυτόχρονα τα απολαμβάνω.
Νιώθω ευγνωμοσύνη που σε μια τόσο μικρή γεωγραφικά χώρα συμπυκνώνονται τόσο διαφορετικά τοπία και εμπειρίες. Μπορείς να βρεθείς σε ένα τοπίο που θυμίζει Άλπεις και μέσα σε μιάμιση ώρα να είσαι σε μια παραλία και να κάνεις μπάνιο. Να είσαι στο χιόνι και να κάνεις snowboard και την επόμενη μέρα να βρίσκεσαι στη θάλασσα. Αυτή η εναλλαγή είναι κάτι που με έχει διαμορφώσει έντονα. Η ανάγκη για κίνηση και εναλλαγή εικόνων είναι κομμάτι της προσωπικότητάς μου και στην Ελλάδα αυτό είναι εύκολο να το συναντήσει κανείς. Αν ζούσα σε μια χώρα όπου θα απαιτούνταν πολλές ώρες μετακίνησης για να βιώσω κάτι αντίστοιχο, πιθανότατα δεν θα το έκανα τόσο συχνά και ίσως να μην είχε καλλιεργηθεί το ίδιο μέσα μου.
Συχνά νιώθω πως η ανάγκη για ουσιαστική λογοδοσία και εμπιστοσύνη στους θεσμούς παραμένει ανοιχτή, χωρίς να υπάρχει πάντα πραγματική αλλαγή ή δικαιοσύνη στη διαχείριση των προβλημάτων.
Ποια εικόνα της Ελλάδας θα ήθελες να αλλάξεις;
Η Ελλάδα είναι ένας τόπος με μια βαριά και, σε μεγάλο βαθμό, τραγική ιστορία σε σχέση με το πώς λειτουργούμε μεταξύ μας ως κοινωνία, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς την περίοδο του Εμφυλίου και όσα ακολούθησαν. Πιθανότατα αυτό το μοτίβο ξεκινά ακόμη νωρίτερα. Στο σήμερα, αυτή η συνθήκη φαίνεται να επαναλαμβάνεται. Συχνά νιώθω πως η ανάγκη για ουσιαστική λογοδοσία και εμπιστοσύνη στους θεσμούς παραμένει ανοιχτή, χωρίς να υπάρχει πάντα πραγματική αλλαγή ή δικαιοσύνη στη διαχείριση των προβλημάτων. Την ίδια στιγμή, σκάνδαλα εκτίθενται διεθνώς, πλήττοντας την εικόνα της χώρας. Αυτό δημιουργεί ένα πολύ προβληματικό παράδειγμα. Όλη αυτή η κατάσταση -η οργή, η θλίψη, η απογοήτευση και η απελπισία- με επηρεάζει βαθιά. Επηρεάζει το τι ιστορίες θέλω να αφηγηθώ, το πώς υπάρχω πάνω στη σκηνή, αλλά και το πώς υπάρχω καθημερινά μέσα σε αυτή την κοινωνία και σε σχέση με τους ανθρώπους γύρω μου.
