Η σχέση της με την Ελλάδα ξεκίνησε από τα χρόνια της ως φοιτήτριας αρχαιολογίας στην Αθήνα την περίοδο της δικτατορίας. «Η ζωή έκανε έναν πλήρη κύκλο από τότε που ήρθα στην Αθήνα και τώρα νιώθω πως επιστρέφω σπίτι», σημειώνει χαρακτηριστικά. Η επιστροφή αυτή δεν είναι απλώς γεωγραφική, αλλά βαθιά συναισθηματική. Για τη Χόλι Λουέντερς, η Ελλάδα είναι πρωτίστως οι άνθρωποί της, «η φαντασία, η δημιουργικότητα, η αποφασιστικότητα και η φιλοξενία τους», αλλά και το φως, η θάλασσα, ο αέρας και το φαγητό.
Στο καλλιτεχνικό της έργο, ο πηλός λειτουργεί ως βασικό μέσο έκφρασης και πειραματισμού. «Είναι για μένα το πιο στοιχειώδες και εύπλαστο υλικό, αλλά και το πιο απρόβλεπτο», δηλώνει. Η διαδικασία δημιουργίας γίνεται σχεδόν σωματική, χειροποίητη, με κάθε έργο να παραμένει μοναδικό.
Η παρουσία της στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης αποτελεί για την ίδια σημαντική αναγνώριση καθώς, όπως σημειώνει, ελπίζει πως στο σύγχρονο έργο της διακρίνονται οι επιρροές της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Η αισθητική της είναι βαθιά εκλεκτική και γεμάτη αναφορές. Από τη μινωική τέχνη μέχρι τα σικελικά και νοτιοϊταλικά κεραμικά και από τα λαϊκά αντικείμενα έως τους Λούτσιο Φοντάνα και Λουίζ Μπουρζουά, όλα φαίνεται να ενσωματώνονται στη δουλειά της ως φορείς μνήμης. «Αυτά τα αντικείμενα κουβαλούν μνήμη και έχουν συγχωνευτεί ασυνείδητα στα έργα μου», λέει, ενώ δεν διστάζει να περιγράψει το σπίτι της στην Αθήνα ως ένα «μικρό μουσείο κεραμικής».
Για τη Χόλι Λουέντερς, η Ελλάδα είναι πρωτίστως οι άνθρωποί της, «η φαντασία, η δημιουργικότητα, η αποφασιστικότητα και η φιλοξενία τους», αλλά και το φως, η θάλασσα, ο αέρας και το φαγητό.
Καθοριστική στη ζωή και την πορεία της είναι και η σχέση με την κόρη της, Βενέτια Σάκρετ Γιανγκ, με την οποία συνεργάζεται στενά. Η κοινή τους διαδρομή άρχισε με την αποκατάσταση ενός φραγκισκανικού μοναστηριού του 1522 στη νότια Τοσκάνη. «Η κόρη μου είναι πηγή έμπνευσης σε κάθε επίπεδο», αναφέρει περιγράφοντας ένα δεσμό που έχει εξελιχθεί σε δημιουργική σύμπραξη με επίκεντρο την αρχιτεκτονική, την αποκατάσταση και την ελληνική παραδοσιακή τέχνη. Ιδιαίτερη θέση στο έργο της κατέχει και η ελληνική παραδοσιακή φορεσιά, την οποία συλλέγει και μελετά εδώ και δεκαετίες. «Εξέπεμπε δύναμη και ταυτότητα», υπογραμμίζει εξηγώντας πώς μέσα από τα υλικά, τα κεντήματα και τις φόρμες της παραδοσιακής ενδυμασίας αποτυπώνονταν η κοινωνική θέση, η ηλικία και η καταγωγή του ανθρώπου. Από μια τυχαία ανακάλυψη στο Μοναστηράκι, η συλλογή αυτή εξελίχθηκε σε μια διά βίου ενασχόληση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
