Το 1967, σε μια γαλλόφωνη οικογένεια εργατικής τάξης έξω από το Μόντρεαλ, μια γυναίκα μαθαίνει ότι είναι έγκυος για δέκατη τέταρτη φορά. Έχει ήδη δεκατρία παιδιά να μεγαλώσει, τα οικονομικά είναι οριακά και ο σύζυγός της διατηρεί ένα μικρό μπαρ που αποφέρει περιορισμένο εισόδημα. Για ένα διάστημα σκέφτεται τη διακοπή της εγκυμοσύνης. Τελικά αποφασίζει να κρατήσει το παιδί. Στις 30 Μαρτίου 1968 γεννιέται η Céline Dion. Στο σπίτι δεν υπάρχει κούνια και το μωρό κοιμάται σε ένα ανοιχτό συρτάρι.
Η μητέρα της έπαιζε βιολί, ο πατέρας της ακορντεόν, και σχεδόν όλα τα αδέλφια συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε οικογενειακά μουσικά σχήματα. Το σπίτι -εκτός από μουσική- ήταν γεμάτο κόσμο και υποχρεώσεις. Το τραγούδι δεν παρουσιαζόταν ως «όνειρο καριέρας», αλλά ως κάτι που συνέβαινε αυτονόητα: στο οικογενειακό εστιατόριο, σε τοπικές γιορτές, σε μικρές σκηνές. Ήταν ένα έξτρα εισόδημα το οποίο η οικογένεια χρειαζόταν διακαώς.
Σε ηλικία μόλις 5 ετών, ξεκίνησε να τραγουδά στο μπαρ των γονιών της. Αμέσως, η φήμη της επεκτάθηκε και άνθρωποι από όλη την πόλη κατέφταναν να ακούσουν το παιδί-θαύμα με τη βελούδινη φωνή. Στα 7 της, τραγουδούσε και σε άλλες δημόσιες εκδηλώσεις, προκειμένου να στηρίξει την οικογένειά της. Συνήθως επέλεγε τα τραγούδια της Ginette Reno, της αγαπημένης της τραγουδίστριας.
Στα δώδεκά της, η μητέρα της έγραψε τους στίχους και τη μελωδία του «Ce n’était qu’un rêve». Η οικογένεια ηχογράφησε ένα πρόχειρο demo και το έστειλε στον René Angélil, μάνατζερ της Reno. Ο Angélil την κάλεσε για ακρόαση, μην πιστεύοντας ότι αυτή η φωνή μπορούσε να ανήκει σε ένα παιδί. Σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, το κορίτσι δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου, αλλά μόλις άρχισε να τραγουδά η φωνή ήταν αρκετή για να τον πείσει. Πίστεψε τόσο πολύ στο εγχείρημα ώστε υποθήκευσε το σπίτι του για να χρηματοδοτήσει το πρώτο της άλμπουμ. Κάπως έτσι, όλος ο κόσμος θα γνώριζε την Dion.
Αξίζει κάπου εδώ να αναφερθεί ένα από τα πιο άβολα και μελανά σημεία της ζωής της. Περίπου, 14 χρόνια αφού ο μάνατζέρ της άκουσε τη φωνή της, η Dion θα τον παντρευόταν. Τους χώριζαν 26 χρόνια. Σύμφωνα με το ζευγάρι, η σχέση τους ξεκίνησε το 1988, το βράδυ που η Dion κέρδισε την Eurovision (βλ. παρακάτω).
Το πρώτο άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1981. Ακολούθησαν γρήγορα κι άλλα. Μέχρι τα δεκαεννιά της είχε ήδη ηχογραφήσει οκτώ γαλλόφωνα άλμπουμ και είχε γίνει γνωστό όνομα σε ολόκληρο τον γαλλόφωνο Καναδά και σε τμήματα της Ευρώπης. Η τηλεόραση του Κεμπέκ την καλούσε συστηματικά, κέρδιζε Félix Awards, έκανε περιοδείες σε επαρχιακές αίθουσες και θέατρα. Η εικόνα της τότε ήταν εκείνη του «καλού κοριτσιού», ενός παιδιού-θαύματος με πειθαρχία και έντονη οικογενειακή παρουσία γύρω του.
Παράλληλα, η ίδια έχει μιλήσει για τις δυσκολίες αυτής της ηλικίας. Άφησε το σχολείο στα δεκαπέντε για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη μουσική, δεχόταν κοροϊδίες για την εμφάνισή της και το στυλ της κι ένιωθε ότι δεν ταίριαζε στο πρότυπο της ποπ σταρ. Πριν περάσει στην επόμενη φάση, εξαφανίστηκε για περίπου ενάμιση χρόνο από τα φώτα της δημοσιότητας. Έκανε μαθήματα φωνητικής και χορού, βελτίωσε τα αγγλικά της, διόρθωσε τα δόντια της, άλλαξε συνολικά την εικόνα της. Ήταν μια συνειδητή επανεκκίνηση.
Το 1988 κέρδισε τον διαγωνισμό της Eurovision εκπροσωπώντας την Ελβετία με το «Ne partez pas sans moi». Η νίκη αυτή της έδωσε πανευρωπαϊκή αναγνωρισιμότητα, αλλά κυρίως λειτούργησε ως επιβεβαίωση ότι μπορούσε να σταθεί εκτός Κεμπέκ. Την ίδια περίοδο, βλέποντας μια συναυλία του Michael Jackson, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επόμενο βήμα ήταν η αγγλόφωνη αγορά. Η γαλλική σκηνή είχε όρια· η διεθνής βιομηχανία περνούσε από τα αγγλικά.
Αντί να εκμεταλλευτεί τη φήμη που ήδη είχε στον γαλλόφωνο κόσμο, αποφάσισε να κάνει ένα βήμα πίσω. Ξεκίνησε εντατικά μαθήματα αγγλικών, περιόρισε τις εμφανίσεις της και προετοιμάστηκε για μια νέα αρχή. Ο Angélil διαπραγματεύτηκε συμφωνία με τη Sony, εξασφαλίζοντας τον προϋπολογισμό που χρειαζόταν για μια προσεγμένη αγγλόφωνη παραγωγή. Η εταιρεία δίσταζε να «μετακινήσει» ένα επιτυχημένο γαλλόφωνο όνομα σε άγνωστο έδαφος, όμως το σχέδιο προχώρησε.
Το πρώτο αγγλόφωνο άλμπουμ, «Unison» (1990), παρήχθη σε στούντιο του Λος Άντζελες, του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Πούλησε περίπου τρία εκατομμύρια αντίτυπα, αριθμός μεγαλύτερος από το άθροισμα αρκετών προηγούμενων γαλλικών κυκλοφοριών της. Η Dion άρχισε να εμφανίζεται σε αμερικανικές τηλεοπτικές εκπομπές, να περιοδεύει εκτός Καναδά και να αποκτά παρουσία στο ραδιόφωνο των ΗΠΑ.
Το καθοριστικό σημείο ήρθε μέσα από τον κινηματογράφο. Τα θεματικά τραγούδια μεγάλων παραγωγών λειτουργούσαν τότε ως ταχύτερη οδός προς το ευρύ κοινό. Το ντουέτο «Beauty and the Beast» με τον Peabo Bryson, για την ομώνυμη ταινία κινουμένων σχεδίων, έγινε μεγάλη επιτυχία, κέρδισε Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα και έβαλε το όνομά της σε εκατομμύρια σπίτια στην Αμερική. Ακολούθησαν τραγούδια για ταινίες όπως το «Sleepless in Seattle» που ενίσχυσαν περαιτέρω την παρουσία της. Φυσικά, κανένα soundtrack δε συνδέθηκε περισσότερο με τη φωνή της από το «My heart will go on».
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και μετά, οι αριθμοί δείχνουν την κλίμακα: το άλμπουμ «Celine Dion» (1992) ξεπέρασε τα πέντε εκατομμύρια πωλήσεις, το «The Colour of My Love» (1993) έφτασε περίπου τα είκοσι εκατομμύρια και καθιέρωσε το προφίλ της ως ερμηνεύτριας μεγάλων μπαλαντών. Παράλληλα, συνέχισε να ηχογραφεί στα γαλλικά, διατηρώντας δύο παράλληλες καριέρες, κάτι σπάνιο για την εποχή. Το γαλλόφωνο άλμπουμ «D’eux» κατέληξε το πιο εμπορικό γαλλικό άλμπουμ στην ιστορία.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Dion είχε μετατραπεί από τοπικό παιδί-θαύμα του Κεμπέκ σε διεθνή ποπ σταρ με σταθερή παρουσία σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Ασία, με παγκόσμιες περιοδείες και πωλήσεις δεκάδων εκατομμυρίων.
