Ο τίτλος του άρθρου της Rachel Bearn στο Time λειτούργησε σαν καθρέφτης. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για πολλούς συναδέλφους που, τυχαία ή και όχι, βρεθήκαμε να συζητάμε το ίδιο εξώφυλλο, την ίδια φράση, την ίδια εξάντληση.
«We don’t need New Year’s resolutions. We need rest».
Ίσως γιατί έχουμε εκπαιδεύσει επιμελώς τον αλγόριθμό μας να αποφεύγει τοξικά μηνύματα «παραγωγικότητας». Ίσως γιατί το burnout δεν είναι πια εξαίρεση αλλά η κανονικότητα της εποχής.
Και κάπου εδώ, μόλις έχει αλλάξει η χρονιά, γεννιέται ένα συλλογικό αίσθημα αντίστασης. Φέτος, όχι άλλους στόχους. Όχι άλλη πίεση να γίνουμε καλύτεροι, να κάνουμε περισσότερα, να πάμε αυτό το ένα ακόμη βήμα παραπέρα.
Η πίεση των resolutions και το βάρος της αποτυχίας
Η Πρωτοχρονιά έχει φορτωθεί με μια σχεδόν τελετουργική υποχρέωση: απολογισμοί, στόχοι, βελτίωση. Σύμφωνα με έρευνα του Forbes Health, περίπου το 60% των ανθρώπων αισθάνεται πίεση να θέσει New Year’s Resolutions και το 88% αποτυγχάνει να τα τηρήσει. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς η απογοήτευση, αλλά μια βαθύτερη ματαίωση -η αίσθηση ότι «δεν τα καταφέρνω ούτε αυτή τη φορά».
Η στοχοθεσία, θεωρητικά, λειτουργεί ενισχυτικά. Ενεργοποιεί το σύστημα επιβράβευσης του εγκεφάλου, αυξάνει τη ντοπαμίνη, δημιουργεί προσδοκία. Στην πράξη όμως, όταν οι στόχοι είναι πολλοί, και ίσως κάποιοι μη ρεαλιστικοί, μετατρέπονται σε έναν ακόμη μηχανισμό αυτοκριτικής. Τα μίντια άλλωστε, μας ωθούν στο να επιχειρούμε τάσεις και επιθυμίες, που βρίσκονται μακριά από την πραγματικότητα.
Ζούμε σε μια κουλτούρα όπου η ξεκούραση πρέπει να «δικαιολογηθεί» και η αδράνεια θεωρείται αποτυχία.
Το burnout δεν προκύπτει μόνο από υπερβολική εργασία, αλλά και από τη διαρκή αίσθηση ότι πρέπει να εξελισσόμαστε, να αποδεικνύουμε, να φτάνουμε κάπου αλλού. Ακόμη και η αυτοφροντίδα συχνά μετατρέπεται σε task: διαλογισμός, journaling, γυμναστική, όλα με πρόγραμμα, όλα με στόχο.
Το 2026 όμως μοιάζει να φέρνει μια διαφορετική ανάγκη στο προσκήνιο. Όχι άλλη προσπάθεια, αλλά παύση.
Από τους στόχους στις κατευθύνσεις
Μια εναλλακτική πρόταση έρχεται από ανθρώπους όπως η Daisy Jones, που μιλούν για «θέματα» αντί για στόχους. Όχι αριθμοί, όχι checklists, αλλά μια γενική κατεύθυνση.
Όχι «θα πετύχω», αλλά «πώς θέλω να ζω».
Η διαφορά είναι ουσιαστική, μειώνει την πίεση, αφήνει χώρο στο απρόβλεπτο και απομακρύνει το δίπολο επιτυχία–αποτυχία.
Ίσως, όμως, ούτε αυτό να είναι απαραίτητο φέτος.
Το 2026 είναι επισήμως η χρονιά χαμηλότερων ρυθμών
Αν κάτι μας καλεί να κάνουμε η νέα χρονιά, δεν είναι να ανεβούμε άλλη μια κορυφή, αλλά να κατέβουμε από αυτές που ήδη ανεβήκαμε εξαντλημένοι.
Να είμαστε πιο παρόντες, λιγότερο στρατηγικοί. Να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν χωρίς συνεχή παρέμβαση. Να αποδεχτούμε ότι δεν ελέγχονται όλα και αυτό, μόνο ήττα δεν είναι.
Φέτος δεν θα κάνουμε New Year’s Resolutions. Όχι από παραίτηση, αλλά από αυτοφροντίδα.
Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα task, άλλο ένα άγχος, άλλη μια επιτυχία που δεν κατακτήσαμε. Χρειαζόμαστε ξεκούραση. Σωματικά και ψυχική, βαθιά, χωρίς στόχο.
Ίσως, αν αφήσουμε χώρο στο απρογραμμάτιστο, να έρθουν πράγματα που δεν είχαμε προβλέψει. Και ίσως –ποιος ξέρει– να είναι καλύτερα από όλα όσα είχαμε σχεδιάσει.
