Η αρχή κάθε χρονιάς συνοδεύεται από ενθουσιασμό, φιλοδοξία και μια διάχυτη ανάγκη για ανανέωση. Θέτουμε στόχους, οργανώνουμε προγράμματα, γεμίζουμε ατζέντες. Στην πράξη, όμως, η καθημερινότητα σπάνια ακολουθεί τη γραμμική πορεία που έχουμε φανταστεί. Πολύ γρήγορα εμφανίζεται η αίσθηση ότι μένουμε πίσω, ότι δεν είμαστε αρκετά συνεπείς ή πειθαρχημένοι. Και μαζί της έρχεται η εσωτερική πίεση.
Ίσως το ζήτημα να μην είναι η έλλειψη προσπάθειας, αλλά το βάρος των προσδοκιών. Περιμένουμε από τον εαυτό μας να αλλάξει πολλά ταυτόχρονα, να λειτουργεί αδιάκοπα με απόλυτη συνέπεια, να αποδίδει στο μέγιστο σε κάθε τομέα. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, η απογοήτευση μοιάζει αναπόφευκτη. Αντί, όμως, να εγκαταλείψουμε ή να ξεκινήσουμε από την αρχή με ακόμα μεγαλύτερη αυστηρότητα, μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο απλό: ένα σύντομο «reset». Μια παύση που μας επιτρέπει να επανεκτιμήσουμε πού βρισκόμαστε και τι πραγματικά χρειαζόμαστε.
Αναγνωρίζουμε τι μας εξαντλεί
Πριν προσθέσουμε νέες συνήθειες και υποχρεώσεις, έχει αξία να εξετάσουμε τι ήδη μας κουράζει. Ποιες επιλογές, ποιες σκέψεις ή ποιες καταστάσεις απορροφούν ενέργεια χωρίς να μας προσφέρουν ουσιαστικό όφελος; Μπορεί να είναι ο χρόνος που σπαταλάται άσκοπα, η διαρκής σύγκριση με τους άλλους ή τα «ναι» που λέμε από συνήθεια.
Ο εντοπισμός αυτών των σημείων δεν είναι άσκηση αυτοκριτικής, αλλά αυτογνωσίας. Όταν αφαιρούμε ό,τι μας βαραίνει, δημιουργούμε χώρο. Και αυτός ο χώρος είναι προϋπόθεση για να κινηθούμε προς όσα έχουν νόημα για εμάς.
