Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου έρχεται κάθε χρόνο φορτωμένη με ρομαντικές αφηγήσεις, λουλούδια και την υπόσχεση μιας αγάπης που αντέχει στον χρόνο. Κι όμως, η ποπ κουλτούρα έχει προσφέρει εξίσου δυνατές ιστορίες για το αντίθετο, σχέσεις που αποκαλύπτουν την ανασφάλεια, τον εγωισμό, τη ζήλια ή απλώς την αδυναμία συναισθηματικής ωρίμανσης. Σε μια εποχή όπου το περίφημο “ick” εμφανίζεται πιο γρήγορα από τον ενθουσιασμό, οι χαρακτήρες της μικρής και μεγάλης οθόνης λειτουργούν σχεδόν ως πολιτισμικά case studies.
Πολύ συχνά, ωστόσο, τέτοιες συμπεριφορές περνούν απαρατήρητες ή παρουσιάζονται ως «νορμάλ», μια υπενθύμιση του πώς η πατριαρχία μπορεί να κανονικοποιεί ακόμα και την αμηχανία και την έλλειψη συναισθηματικής ωριμότητας.
Οι παρακάτω κινηματογραφικοί ήρωες δεν είναι απαραίτητα «κακοί». Είναι, όμως, εκείνοι που θα μας έκαναν να νιώσουμε αμηχανία, απογοήτευση ή και βαθιά μοναξιά μέσα στη σχέση –και θα καταλάβεις στη συνέχεια γιατί.
Ο σύντροφος που δεν αντέχει την επιτυχία σου
1. Nate Cooper, The Devil Wears Prada
Κλασικό παράδειγμά, χειριστικό και πολλές φορές σε χτυπάει εκεί που πονάς. Στην ταινία The Devil Wears Prada, ο Nate Cooper αποτελεί την επιτομή του συντρόφου που αδυνατεί να στηρίξει τη φιλοδοξία της αγαπημένης του. Ενώ η Andy Sachs εισέρχεται στον απαιτητικό κόσμο της μόδας και εξελίσσεται επαγγελματικά, εκείνος αντιμετωπίζει την αλλαγή της με ειρωνεία και παθητική επιθετικότητα. Δεν πρόκειται απλώς για ασυμβατότητα, είναι κάτι αρκετά πιο βαθύ. Είναι ξεκάθαρα η αδυναμία αποδοχής της εξέλιξης του άλλου.
Ο άντρας που ανταγωνίζεται τη γυναίκα που αγαπά
2. Jack Berger, Sex and the City
Στο σύμπαν του Sex and the City, η Carrie Bradshaw γνώρισε πολλούς προβληματικούς συντρόφους, αλλά ο Jack Berger ξεχωρίζει για έναν λόγο, τη ζήλια. Η αδυναμία του να διαχειριστεί την επιτυχία της και ο διάσημος χωρισμός με post-it αποκάλυψαν μια εύθραυστη ανδρική ταυτότητα που καταρρέει μπροστά στη γυναικεία επιτυχία.
Η τοξική εμμονή μεταμφιεσμένη σε ρομαντισμό
3. Jacob Black, Twilight
Ο Jacob Black από το The Twilight Saga προσωποποιεί τη «ρομαντικοποιημένη εμμονή» Αυτό ήδη είναι αρκετά τοξικό από μόνο του. Η αφοσίωσή του στη Bella ξεπερνά τα όρια της υγιούς αγάπης και κορυφώνεται σε μια αφηγηματική επιλογή που άφησε το κοινό αμήχανο: τη συναισθηματική μετατόπιση προς την κόρη της.
Ο γοητευτικός αλλά συναισθηματικά ανώριμος άντρας
4. Ross Geller, Friends
Ο Ross Geller από το Friends είναι αγαπητός, τρυφερός και συχνά αστείος. Ωστόσο, οι ανασφάλειες και η κτητικότητα που εκδηλώνει στη σχέση του με τη Rachel αποκαλύπτουν πόσο εύθραυστος μπορεί να είναι ένας «καλός άνθρωπος» όταν απειλείται το εγώ του.
Ο “nice guy” που γίνεται ο πραγματικός κακός
5. Dan Humphrey, Gossip Girl
Στο Gossip Girl, ο Dan Humphrey ξεκινά ως ο ευαίσθητος outsider. Σταδιακά όμως αποκαλύπτεται η ματαιοδοξία και η χειριστικότητα που κρύβονται πίσω από την εικόνα του, μετατρέποντάς τον σε μια φιγούρα που προδίδει την εμπιστοσύνη των πιο κοντινών του ανθρώπων. Τουλάχιστον ο Chuck Bass, ήταν ξεκάθαρος.
Ο ρομαντικός που ερωτεύεται την ιδέα, όχι τον άνθρωπο
6. Tom Hansen, 500 Days of Summer
Στο 500 Days of Summer, ο Tom Hansen ενσαρκώνει τον άντρα που ερωτεύεται τη φαντασίωση της σχέσης. Η αδυναμία του να αποδεχτεί τις επιθυμίες της Summer αποκαλύπτει μια εγωκεντρική αντίληψη του έρωτα. Αγαπά όχι αυτό που είναι η άλλη, αλλά αυτό που σημαίνει για τον ίδιο.
Η γοητεία ως εργαλείο επιβεβαίωσης
7. Daniel Cleaver, Bridget Jones’s Diary
Ο Daniel Cleaver στο Bridget Jones's Diary είναι η απόδειξη ότι η γοητεία δεν ισοδυναμεί με συναισθηματική διαθεσιμότητα. Χρησιμοποιεί την έλξη ως παιχνίδι εξουσίας και επιβεβαίωσης, αφήνοντας τη Bridget να αμφισβητεί την αξία της.
Ο άντρας που φοβάσαι να χάσεις, αλλά φοβάσαι περισσότερο να κρατήσεις
8. Adam Sackler, Girls
Στο Girls, ο Adam Sackler είναι απρόβλεπτος, εγωκεντρικός και συναισθηματικά χαοτικός. Η σχέση του με τη Hannah αποτυπώνει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ένταση και την αυτοκαταστροφική προσκόλληση.
Η προδοσία πίσω από τη ρουτίνα της οικογενειακής ζωής
9. Harry, Love Actually
Στο Love Actually, η σκηνή με το δώρο αποτελεί μία από τις πιο συγκινητικές αλλά και επώδυνες στιγμές της ταινίας, ακριβώς επειδή βασίζεται σε μια μικρή, καθημερινή λεπτομέρεια. Ο Harry αγοράζει ένα πολυτελές κολιέ για νεαρή συνεργάτιδά του από την οποία είναι κολακευμένος. Όταν η σύζυγός του, Κάρεν, βρίσκει το κουτί στο παλτό του, πιστεύει πως πρόκειται για χριστουγεννιάτικο δώρο για εκείνη. Τη μέρα των Χριστουγέννων, όμως, ανοίγοντας το πακέτο μπροστά στην οικογένεια, ανακαλύπτει ένα CD, όχι το κολιέ.
Η στιγμή δεν περιλαμβάνει καμία θεαματική σύγκρουση, αντίθετα, αποτυπώνει την ακαριαία συναισθηματική κατάρρευση μέσα από τη σιωπή. Η Κάρεν συνειδητοποιεί την προδοσία, αποσύρεται στο υπνοδωμάτιο και προσπαθεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της πριν επιστρέψει στα παιδιά της, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η δύναμη της σκηνής βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συγκρατημένη αντίδραση. Αποκαλύπτει την ταπείνωση, τη μοναξιά και τη συναισθηματική εγκατάλειψη που μπορεί να υπάρξουν ακόμη και μέσα σε έναν φαινομενικά ευτυχισμένο γάμο.
Ο άντρας που σε κάνει να μπερδεύεις την ένταση με την αγάπη
10. Nate Jacobs – Euphoria
Ο Nate δεν είναι απλώς ένας «δύσκολος» σύντροφος. Ενσαρκώνει τον έλεγχο, τη χειραγώγηση και τη συναισθηματική βία που συχνά συγκαλύπτονται πίσω από την εικόνα του δημοφιλούς, επιθυμητού αγοριού. Η συμπεριφορά του απέναντι στη Maddy και την Cassie δείχνει πώς η ζήλια, η ανάγκη κυριαρχίας και η τοξική αρρενωπότητα μπορούν να μετατραπούν σε ψυχολογική κακοποίηση και γιατί τέτοιες δυναμικές δεν πρέπει να κανονικοποιούνται.
Αντί να λειτουργεί μόνο ως καθρέφτης της πραγματικότητας, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχουν συχνά συμβάλει στη διαμόρφωση όσων θεωρούμε «φυσιολογικά» μέσα στις ερωτικές σχέσεις.
Συμπεριφορές όπως η συναισθηματική αποστασιοποίηση, η ζήλια που βαφτίζεται πάθος ή η απιστία που υποβαθμίζεται σε «στιγμιαία αδυναμία» παρουσιάζονται διαχρονικά ως αναμενόμενες εκφάνσεις της ανδρικής συμπεριφοράς. Σε μια πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, αυτές οι αφηγήσεις δεν μοιάζουν απλώς γνώριμες, συχνά κανονικοποιούνται, περνώντας σχεδόν απαρατήρητες ως μέρος της ρομαντικής πλοκής.
Έτσι, οι ιστορίες που βλέπουμε στην οθόνη δεν αποτυπώνουν μόνο σχέσεις, συμβάλλουν και στο να διατηρούν πρότυπα που στηρίζονται την ανισότητα, τη σιωπή και τη συναισθηματική ανεπάρκεια. Μέσα από αυτές, αποκαλύπτεται πόσο εύκολα η τοξικότητα μπορεί να παρουσιαστεί ως οικεία, ακόμη και αναμενόμενη, όταν έχει ριζώσει βαθιά στα πολιτισμικά μας αφηγήματα.
