Για πολλούς, η πιο ενοχλητική στιγμή μετά το τέλος των γιορτών δεν είναι άλλη από το ξεστόλισμα και την απομάκρυνση του χριστουγεννιάτικου δέντρου — μια διαδικασία που συνήθως αναβάλλεται όσο περισσότερο γίνεται. Κι όμως, όσο κι αν η απόφαση μοιάζει καθαρά προσωπική, η παράδοση δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση στο πότε θεωρείται «σωστό» να αποχαιρετήσουμε το γιορτινό έλατο.
Ανεξάρτητα από το αν κάποιος ακολουθεί πιστά τα έθιμα, αν διατηρεί μια δόση δεισιδαιμονίας ή απλώς ενδιαφέρεται για τις παλιές συνήθειες, υπάρχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία που σηματοδοτεί το επίσημο τέλος της εορταστικής περιόδου.
Παλαιότερα θεωρούσαμε ότι ο πρώτος που στόλισε δέντρο ήταν ο Μαρτίνος Λούθηρος. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ιστορικούς, η παράδοση αυτή είναι ακόμη παλαιότερη κι έχει καταγωγή από την Ανατολή. Σε χειρόγραφο του Βρετανικού Μουσείου, του 13ου αιώνα, αναφέρεται πως το έτος 512 ο αυτοκράτορας Αναστάσιος Α΄ έκτισε έναν ναό στο Τουρ Αμπντίν της Συρίας στον οποίο προσέφερε δύο ορειχάλκινα δένδρα στημένα εκατέρωθεν της Ωραίας Πύλης του Ιερού Βήματος, τα οποία είχαν θέσεις για φώτα.
Επίσης και στον Ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη υπήρχαν επί Βυζαντίου, στο επιστύλιο του τέμπλου, μεταλλικά δένδρα σε σχήμα κώνου (πυρσόμορφα δένδρα) όμοια με κυπαρίσσια, όπου αντί για καρπούς έφεραν φώτα σε σχήμα κωνοειδές. Βεβαιώνεται επιπλέον η χρήση πολυκάνδηλων σε σχήμα δένδρου σε όλο τον ναό. Φυσικά, δέντρα στόλιζαν κι άλλες θρησκευτικές παραδόσεις (βλ. παγανισμός), όμως, τα παραπάνω είναι οι απαρχές του εθίμου αυτού στον χριστιανισμό.
