The Tradwife Apron: Όταν η ποδιά επιστρέφει ως σύμβολο

Τα τελευταία χρόνια, η φιγούρα της tradwife έχει κατακλύσει τα social media. Γυναίκες που παρουσιάζουν μια ζωή αυστηρά οργανωμένη γύρω από το σπίτι: μαγείρεμα, καθαριότητα, φροντίδα, επανάληψη. Η οικιακή εργασία εμφανίζεται ως συνειδητή επιλογή, ως τρόπος ζωής, ως μια ήρεμη απάντηση στο χάος του σύγχρονου κόσμου. Η ποδιά, σε αυτό το αφήγημα, λειτουργεί σαν σύμβολο τάξης, ελέγχου και απλότητας.

Πριν γίνει εικόνα, ήταν ένδυμα εργασίας. Φοριόταν πάνω από τα ρούχα. Στο εργοστάσιο δήλωνε δουλειά με ωράριο και μισθό. Στο σπίτι δήλωνε κάτι πιο αόριστο και πιο βαρύ: διαθεσιμότητα. Εκεί η εργασία δεν τελειώνει ποτέ, δεν μετριέται, δεν αμείβεται. Και συχνά δεν αναγνωρίζεται καν ως εργασία.

Η μόδα υιοθέτησε την ποδιά από νωρίς. Στη δεκαετία του ’40, όταν τα υλικά ήταν δυσεύρετα, ένα μικρό κομμάτι υφάσματος αρκούσε για να δώσει χαρακτήρα σε ένα σύνολο. Στα ’50s, η ποδιά εξωραΐστηκε: απέκτησε όγκο, έντονα μοτίβα και παιχνιδιάρικα prints, ενσωματώθηκε στο ιδεώδες της καλής νοικοκυράς και της προσεγμένης εικόνας. Στα ’60s και ’70s, η σιλουέτα της πλησίασε το minimal και το workwear. Δεν είναι τυχαίο ότι επανέρχεται σήμερα. Αν η κάπα είναι το ρούχο του ήρωα, η ποδιά είναι το ρούχο εκείνου που δουλεύει.

Δεν ήταν αντίφαση. Ήταν το σημείο. Η γυναικεία εργασία υπήρξε πάντα διπλή: δημόσια και ιδιωτική, αμειβόμενη και αόρατη. Και η ποδιά κουβαλά αυτό το βάρος καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο ένδυμα.

Αυτή τη διπλή μνήμη της ποδιάς έφερε στο κέντρο της πασαρέλας ο οίκος Miu Miu στη συλλογή Άνοιξη–Καλοκαίρι 2026. Η Miuccia Prada δεν χρησιμοποίησε την ποδιά ως ρετρό αναφορά, αλλά ως σχόλιο πάνω στη γυναικεία εργασία και την αορατότητά της. Το show κινήθηκε ανάμεσα σε βαριές, αυστηρές ποδιές που παρέπεμπαν στη δουλειά που φαίνεται και σε μικρότερες, λουλουδάτες εκδοχές που θύμιζαν γυναίκες της δεκαετίας του ’50, μητέρες και γιαγιάδες στην κουζίνα, οικιακές βοηθούς που κινούνταν πάντα στο παρασκήνιο.

Το ίδιο σύμβολο εμφανίστηκε και αλλού. Η Veronica Leoni, στο ντεμπούτο της για τον οίκο Calvin Klein, άνοιξε το show της με μια αυστηρή λευκή ποδιά, μιλώντας για τη δουλειά που στηρίζει τα πάντα χωρίς να φαίνεται. Διαφορετική αισθητική, ίδιος προβληματισμός.

Η ποδιά εδώ δεν βαφτίζεται τάση, αλλά λειτουργεί ως δείκτης εποχής. Δεν μεταφέρεται αυτούσια στην αγορά· μεταφράζεται. Στο retail, αυτό σημαίνει apron-like φορέματα, layered looks που θυμίζουν uniforms και ρούχα που υπονοούν εργασία χωρίς να την ονοματίζουν.

Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στην εικόνα της κουζίνας. Γιατί η ποδιά της tradwife παρουσιάζεται συχνά ως σύμβολο ηρεμίας. Η πασαρέλα, όμως, υπενθυμίζει κάτι λιγότερο βολικό: ότι πίσω από κάθε ήσυχη εικόνα υπάρχει κόπος. Και ότι ο κόπος πίσω από αυτήν δεν εξαφανίζεται επειδή δεν φαίνεται. Απλώς μεταφέρεται στις ώρες που δεν μετριούνται και στη δουλειά που θεωρείται αυτονόητη.

Ίσως, τελικά, η ποδιά και οι πολλές μορφές της να μας θυμίζουν κάτι απλό και δύσκολο μαζί: ότι η γυναικεία υπόσταση δεν υπήρξε ποτέ μονοδιάστατη. Από το παρελθόν μέχρι σήμερα, άλλαζε ρόλους χωρίς να αλλάζει βάρος. Και η μόδα, όταν λειτουργεί όπως εδώ, δεν μας λέει τι να φορέσουμε. Μας αναγκάζει να ξαναδούμε τη δουλειά που θεωρήσαμε αυτονόητη.