Στην καρδιά της New York Fashion Week, ο Christian Siriano παρουσίασε μια συλλογή που ισορροπούσε ανάμεσα στο σουρεαλιστικό όνειρο και τη σύγχρονη δυναμική θηλυκότητα. Η πασαρέλα ξεκίνησε με αυστηρά ασπρόμαυρα looks, δομημένα, με καθαρές γραμμές και αρχιτεκτονική λογική. Σακάκια με έντονους ώμους, φορέματα με γεωμετρικά κοψίματα και υφές που έπαιζαν με το φως έδιναν την αίσθηση μιας ελεγχόμενης δραματικότητας. Σταδιακά, όμως, η παλέτα άνοιξε· το μαύρο και το λευκό έδωσαν τη θέση τους σε εκρήξεις χρώματος — chartreuse, έντονο πράσινο, ζωηρά ombre εφέ — και σε υφάσματα που θύμιζαν ρευστό μέταλλο. Η συλλογή είχε ασύμμετρα ντεκολτέ, υπερμεγέθη μανίκια από τούλι, peplum που αγκάλιαζαν τους γοφούς, διαφάνειες που άφηναν το σώμα να φαίνεται αλλά όχι να αποκαλύπτεται άκομψα.
Κρόσσια που λαμπύριζαν σε κάθε κίνηση, φτερά, λεπτοδουλεμένες χάντρες και τολμηρά cut-outs συνέθεταν μια εικόνα έντασης και φαντασίας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ονείρου, το φινάλε ανήκε ολοκληρωτικά στην εμβληματική Coco Rocha. Η εμφάνισή της ήταν η απόλυτη συμπύκνωση της ιδέας της συλλογής. Το ombre bubble gown σε αποχρώσεις του πράσινου και μπλε και μοβ είχε όγκο σχεδόν γλυπτικό. Το ύφασμα, με ιριδίζουσα υφή, αντανακλούσε το φως δημιουργώντας την αίσθηση ότι το φόρεμα ήταν ζωντανό, σαν να κυλούσε πάνω της. Η γραμμή του αγκάλιαζε το σώμα της στον κορμό και άνοιγε δραματικά προς τα κάτω, σχηματίζοντας μια φουσκωτή, θεατρική σιλουέτα που απαιτούσε χώρο — και τον κατακτούσε.
Η Coco Rocha όπως κάθε φορά, κυριάρχησε στον χώρο με την παρουσία και την κίνηση της. Με το χαρακτηριστικό, διαπεραστικό της βλέμμα και την απόλυτα ελεγχόμενη στάση του σώματός της, μετέτρεψε κάθε βήμα σε performance. Σταματούσε με ακρίβεια, έστρεφε τους ώμους, τόνιζε τη μέση, άφηνε το φόρεμα να «αναπνεύσει» γύρω της. Τα μαλλιά της, χτενισμένα σε ένα σουρεαλιστικό σχήμα που αγκάλιαζε τον λαιμό και δημιουργούσε καμπύλες γύρω από το πρόσωπο, ενίσχυαν τη δραματικότητα της εικόνας — σαν μια φιγούρα βγαλμένη από φανταστικό πίνακα.
Το μακιγιάζ της περιλάμβανε έντονο τραβηγμένο, winged eyeliner ώστε να ενισχύει το καθηλωτικό της βλέμμα και κόκκινο κραγιόν.
Σε μια συλλογή που γιόρταζε τα σώματα κάθε μεγέθους και την ποικιλομορφία, η Coco Rocha ενσάρκωσε τη θεατρικότητα και την τόλμη που χαρακτηρίζουν τον οίκο. Το φινάλε άφησε την αίσθηση ότι το όνειρο δεν τελείωσε όταν έσβησαν τα φώτα — απλώς χαράχτηκε στη μνήμη όσων το παρακολούθησαν.
