Chanel: Ο Matthieu Blazy στην πρώτη του συλλογή υψηλής ραπτικής στρέφεται στην τέχνη της αφαίρεσης

Στο ντεμπούτο του στην haute couture για τον οίκο Chanel, ο Matthieu Blazy δεν επέλεξε τον δρόμο της υπερβολής. Αντίθετα, προτίμησε την αφαίρεση. Μια συνειδητή απόφαση να «ελαφρύνει» το βάρος της κληρονομιάς και να επιστρέψει στην ουσία της couture — εκεί όπου το ρούχο προηγείται του συμβόλου.

Όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Le19M, τον κόμβο δεξιοτεχνίας και χειροτεχνίας του Chanel στο Παρίσι, ο Blazy δεν ένιωσε τη συνηθισμένη ευφορία ενός σχεδιαστή που αποκτά πρόσβαση σε απεριόριστους πόρους. Ένιωσε δέος. Και ένα είδος υπερφόρτωσης. Για την πρώτη του συλλογή υψηλής ραπτικής, υιοθέτησε μια σχεδόν μινιμαλιστική αρχή: την ιδέα ότι η αληθινή κομψότητα κρύβεται συχνά στην άρνηση.

Το ερώτημα που έθεσε στον εαυτό του ήταν απλό αλλά ριζικό:
«Ήθελα να δω αν, όταν αφαιρείς τις συνήθεις υπογραφές του Chanel — το τουίντ, τα κοσμηματικά κουμπιά — μπορείς ακόμη να φτάσεις στην ουσία του οίκου».

Αυτή η πρόθεση αποτυπώθηκε ήδη από το πρώτο look της συλλογής: ένα κλασικό Chanel ταγέρ, σχεδόν διάφανο, φτιαγμένο από nude σιφόν. Περισσότερο φάντασμα παρά αναπαράσταση — σαν ανάμνηση του αυθεντικού, όχι η κυριολεκτική του επανάληψη.

Η προσέγγιση αυτή σηματοδοτεί μια σαφή διαφοροποίηση από την εποχή της Virginie Viard, η οποία συχνά έχτιζε ολόκληρες συλλογές γύρω από τους αναγνωρίσιμους κώδικες του οίκου, όπως το τουίντ ή την καμέλια. Από τη στιγμή που ανέλαβε επίσημα τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή των fashion activities τον περασμένο Απρίλιο, ο Blazy περιγράφει τη δουλειά του ως έναν διάλογο με την ίδια τη Gabrielle “Coco” Chanel.

Υπενθυμίζει ότι, όταν η Chanel άνοιξε το haute couture atelier της πριν από λίγο περισσότερο από έναν αιώνα, δεν υπήρχε ready-to-wear. Η couture της δεν αφορούσε μόνο βραδινές εμφανίσεις, αλλά την καθημερινότητα των γυναικών.
«Δεν ήταν δεσμευμένη από τις προσδοκίες της couture — την ανάγκη να δημιουργεί πάντα βαριά κεντημένα, εντυπωσιακά κομμάτια. Η couture της ήταν σχεδιασμένη για να υποστηρίζει τις γυναίκες στην καθημερινή τους ζωή. Αυτό με ενδιέφερε: να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι τόσο απλό όσο μια μαύρη φούστα ή ένα παντελόνι».

Η διαδικασία σχεδιασμού λειτούργησε αποκαλυπτικά. Όσο προχωρούσε, τόσο περισσότερα αφαιρούσε.
«Στην αρχή όλα ήταν πιο σύνθετα. Είχαμε φτιάξει τεράστια, υπέροχα φορέματα. Δεν ήταν ότι δεν λειτουργούσαν, αλλά ένιωθα πως το μήνυμα χανόταν. Χάναμε την ουσία του οίκου, που είναι ρούχα τα οποία οι γυναίκες πραγματικά φορούν».

Παρότι επέλεξε τη λιτότητα ως ιδεολογικό άξονα, ο Blazy δεν αγνόησε τις απεριόριστες δυνατότητες των ateliers του Chanel. Αντίθετα, μόλις ξεπέρασε το αρχικό «σοκ» της αφθονίας, συνεργάστηκε στενά με τους εξειδικευμένους οίκους του Le19M — Lesage και Montex για τα κεντήματα, Lemarié για τα φτερά, Lognon για τις πιέτες — για να δημιουργήσει υφές που φέρουν τη δική του, σιωπηλή ένταση.

Ζήτησε μάλιστα από την ομάδα του να μην ξεκινήσει από ρούχα, αλλά από εικόνες πουλιών. Τρεις μήνες έρευνας αφιερώθηκαν αποκλειστικά στις τεχνικές, «σαν να ετοιμάζεις τα υλικά μιας συνταγής», όπως λέει ο ίδιος. Τζάκετ και παλτό από πλεγμένη ή τσαλακωμένη ράφια, διάφανα υφάσματα κεντημένα με μαύρα και λευκά φτερά που μιμούνται την υφή του τουίντ, επιφάνειες όπου το κέντημα δεν είναι διακόσμηση, αλλά αφήγηση.

«Το κέντημα πρέπει να λέει μια ιστορία. Δεν φτιάχνουμε πράγματα απλώς για να είναι όμορφα — είναι μια διαδικασία, και πρέπει να σε πηγαίνει κάπου».

Ο Blazy δεν σχεδιάζει με σκίτσα. Προτιμά να δουλεύει απευθείας με τα υλικά.
«Μερικές φορές ξεκινάς από το ύφασμα και σε οδηγεί στο φόρεμα. Άλλες φορές έχεις το φόρεμα στο μυαλό σου και πρέπει να βρεις το σωστό υλικό. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι να ξέρω από την αρχή πώς θα μοιάζει μια συλλογή στο τέλος. Αυτό την κάνει στατική. Η διαδικασία, οι εκπλήξεις, ο τρόπος που χτίζεται — εκεί βρίσκεται η ζωή».

Παράλληλα, το Chanel περνά σε μια νέα οργανωτική εποχή. Το design studio αναδιαρθρώθηκε ριζικά για πρώτη φορά από το 1983, με τη δημιουργία τριών ξεχωριστών ομάδων για haute couture, ready-to-wear και Métiers d’Art, και την πρόσληψη 30 νέων ανθρώπων.