Ο χρόνος σταματά. Ο απαγορευμένος καρπός έχει ήδη κοπεί, η απόφαση έχει παρθεί και μια απόκοσμη, μεγαλοπρεπής παγωνιά απλώνεται στον κήπο με τα μεγάλα δέντρα. Κάθε πέταλο, κάθε φύλλο και κάθε ανεκπλήρωτη επιθυμία κρυσταλλώνεται ακαριαία, συνθέτοντας μια αυτοκρατορία από λευκό και ασημένιο πάγο — μια θάλασσα από κρύσταλλα που μοιάζουν με δάκρυα που πάγωσαν πριν προλάβουν να κυλήσουν.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ξεκινά μια νέα αφήγηση: ένα αναπάντεχο παιχνίδι ανάμεσα στο φως και τη σκιά, την αθωότητα και τον πειρασμό.
Το μαύρο βελούδο ντύνει τη νύχτα και τα μυστικά της. Το κόκκινο ενσαρκώνει τον απαγορευμένο καρπό, το πάθος και την πρόκληση. Το χρυσό φέρει τη λάμψη μιας χαμένης θεϊκής υπόστασης. Το λευκό αποτυπώνει την αθωότητα πριν από την Πτώση. Το ασημένιο καθρεφτίζει τον πάγο, το φεγγαρόφωτο και την αιωνιότητα.
