Η 28η Φεβρουαρίου σηματοδοτεί μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, κυρίως νέους, βυθίζοντας ολόκληρη τη χώρα στο πένθος.
Τρία χρόνια μετά, οι οικογένειες των θυμάτων συνεχίζουν να ζουν με τον πόνο της απώλειας και με το αίσθημα ότι η δικαιοσύνη δεν έχει ακόμη αποδοθεί. Σε συνέντευξή της στην εκπομπή Happy Day και τη δημοσιογράφο Όλγα Λαφαζάνη, η Λίλιαν Μήτσκα μίλησε ανοιχτά για τον ατελείωτο εφιάλτη που βιώνει από τη στιγμή που έχασε την κόρη της.
«Πέρασαν τρία χρόνια. Και κανείς φυλακή»
Η μητέρα της 23χρονης δεν έκρυψε την αγανάκτησή της για την πορεία των ερευνών και των δικαστικών διαδικασιών.
«Πέρασαν τρία χρόνια. Και κανείς φυλακή. Δεν έπρεπε κάποιος να λογοδοτήσει γι’ αυτά που έγιναν; 57 και κανείς φυλακή. Δεν είμαστε ντροπή αυτού του τόπου;» ανέφερε με έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Τα λόγια της αποτυπώνουν όχι μόνο τον προσωπικό της πόνο, αλλά και το συλλογικό αίτημα δεκάδων οικογενειών για απόδοση ευθυνών.
«Στα Τέμπη έφυγαν παιδιά, γονείς, αλλοιώθηκαν, καήκαν, δολοφονήθηκαν. Στα Τέμπη καήκαν ψυχές», είπε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας το μέγεθος της απώλειας που, όπως τονίζει, δεν αφορά μόνο τα θύματα αλλά και τους ανθρώπους που έμειναν πίσω.
Ο Γολγοθάς της αναζήτησης
Η ίδια περιέγραψε τις δραματικές ώρες που ακολούθησαν το δυστύχημα.
«Ψάχναμε στις λίστες την κόρη μας, ψάχναμε από δω, ψάχναμε από εκεί, μας λέγαν στο ένα σημείο, μετά στο άλλο σημείο, δεν μπορούσαμε να βρούμε τίποτα. Δώσαμε δείγματα και γυρίσαμε πίσω».
Η διαδικασία ταυτοποίησης, η αβεβαιότητα και η αγωνία εκείνων των ημερών παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη των γονιών, προσθέτοντας ένα επιπλέον τραύμα πάνω στην ήδη ανυπόφορη απώλεια.
«Να μπουν 57 φορές ισόβια».
Η Λίλιαν Μήτσκα ήταν ξεκάθαρη ως προς το αίτημά της:
«Να μπουν οι υπεύθυνοι φυλακή. Όλοι. Να αρχίζει από την κυβέρνηση, γραμματείς, όλοι αυτοί που έφαγαν, όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι, οι πάντες, όλοι. Να μπουν φυλακή. Είναι 57 άνθρωποι στο χώμα και πρέπει να μπουν 57 φορές ισόβια όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι».
Η φράση «57 φορές ισόβια» συμπυκνώνει το αίσθημα αδικίας και την ανάγκη για ουσιαστική τιμωρία όσων κριθούν ένοχοι. Για τους συγγενείς, η δικαστική δικαίωση δεν αποτελεί εκδίκηση, αλλά ελάχιστη ηθική αποκατάσταση.
Θυμός, πόνος και μια καθημερινότητα-κόλαση
«Η ζωή είναι κόλαση αυτά τα τρία χρόνια. Είναι ένας ατελείωτος εφιάλτης. Είναι η καταδίκη μας», είπε η μητέρα της Ιφιγένειας, περιγράφοντας την καθημερινότητα μετά την απώλεια.
Μίλησε για επισκέψεις σε γιατρούς, για τη σιωπή των μνημάτων, για τα μνημόσυνα και τις δικαστικές αίθουσες. «Η ψυχολογία μας είναι… ψυχολογία ενός γονιού που έχει πόνο, που έχει απελπισία, που έχει χάσει το παιδί του», σημείωσε, προσθέτοντας ότι μέχρι στιγμής «δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη».
Η επόμενη μέρα και η ανάγκη στήριξης
Καθώς αναμένονται οι δικαστικές εξελίξεις, η ίδια υπογράμμισε πως η στήριξη της κοινωνίας θα είναι καθοριστική: «Όταν θα αρχίσουν τα δικαστήρια εκεί θα χρειαστούμε τη μεγαλύτερη στήριξη του κόσμου. Ελπίζουμε ότι μία μέρα αυτοί που ευθύνονται για όλα αυτά, θα μπουν φυλακή».
Η τραγωδία στα Τέμπη δεν αποτελεί μόνο μια υπόθεση δικαστικών φακέλων. Είναι μια ανοιχτή πληγή για τη χώρα, ένα διαρκές αίτημα για διαφάνεια, λογοδοσία και ουσιαστικές αλλαγές ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά.
Τρία χρόνια μετά, τα Τέμπη παραμένουν σύμβολο οδύνης και διεκδίκησης. Για τη Λίλιαν Μήτσκα και τους υπόλοιπους γονείς, ο χρόνος δεν απαλύνει την απώλεια, απλώς μεγαλώνει το κενό.
