Ζιζέλ Πελικό: Τα συγκλονιστικά αποσπάσματα από το βιβλίο της για τους ομαδικούς βιασμούς- «53 άνδρες είχαν έρθει σπίτι μας»

Σοκ και βαθιά συγκίνηση προκαλούν τα αποσπάσματα από το βιβλίο της Ζιζέλ Πελικό, που δημοσίευσε η γαλλική εφημερίδα Le Monde.

Στο «Et la joie de vivre», που κυκλοφορεί στις 17 Φεβρουαρίου, η ίδια περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη στιγμή που έμαθε πως ο σύζυγός της καλούσε επί χρόνια δεκάδες άνδρες στο σπίτι τους για να τη βιάζουν ενώ εκείνη ήταν αναίσθητη. «Πενήντα τρεις άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μας», γράφει. «Το μυαλό μου σταμάτησε να λειτουργεί».

Η υπόθεση της Ζιζέλ Πελικό συγκλόνισε τη Γαλλία και ξεπέρασε τα εθνικά σύνορα, μετατρέποντάς τη σε σύμβολο στον αγώνα πολλών ακόμη γυναικών. Μια γυναίκα που για δεκαετίες πίστευε ότι ζούσε σε έναν γάμο βασισμένο στην εμπιστοσύνη, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη αντοχή.

Στο βιβλίο της, δεν αφηγείται απλώς τα γεγονότα, αλλά τη στιγμή της κατάρρευσης, εκείνο το απόγευμα στο αστυνομικό τμήμα του Carpentras, όταν η ζωή της χωρίστηκε οριστικά σε «πριν» και «μετά».

Η πρώτη καθοριστική κλήση από την αστυνομία

Ήταν φθινόπωρο του 2020. Η Πελικό βρισκόταν στις κερκίδες ενός γηπέδου τένις, παρακολουθώντας την εγγονή της. Μια αναπάντητη κλήση από άγνωστο αριθμό εμφανίστηκε στην οθόνη του κινητού της. Όταν επέστρεψε την κλήση, στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο αναπληρωτής αστυνόμος Λοράν Περέτ.

Ο σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικό, είχε ήδη δώσει κατάθεση λίγες εβδομάδες νωρίτερα για άλλη υπόθεση: είχε κατηγορηθεί ότι τραβούσε βίντεο κάτω από τις φούστες γυναικών σε σούπερ μάρκετ. Είχε ομολογήσει στη σύζυγό του, εμφανώς μετανιωμένος. Εκείνη τον είχε συγχωρέσει, θέτοντας ως όρο να ζητήσει ψυχολογική βοήθεια.

Πίστευε ότι η νέα επικοινωνία αφορούσε εκείνο το περιστατικό. Πίστευε ακόμη στη «διαφάνεια και την εμπιστοσύνη» που θεωρούσε θεμέλια του 50χρονου γάμου τους.

Η 2η Νοεμβρίου – Ημέρα της αποκάλυψης

Στις 2 Νοεμβρίου, το ζευγάρι παρουσιάστηκε στο αστυνομικό τμήμα. Ο σύζυγός της ανέβηκε πρώτος στον επάνω όροφο. Λίγο αργότερα, ο αστυνομικός κάλεσε εκείνη.

Οι ερωτήσεις ξεκίνησαν με φαινομενικά αθώο τρόπο: πώς γνωρίστηκαν, πώς ήταν ο χαρακτήρας του συζύγου της, αν είχαν φίλους που τους επισκέπτονταν συχνά. Η Πελικό τον περιέγραφε ως «ευγενικό και στοργικό», «έναν υπέροχο άνθρωπο».

Όταν ο αστυνομικός τη ρώτησε αν το ζευγάρι έκανε swinging, αιφνιδιάστηκε. Απάντησε κατηγορηματικά όχι. Δήλωσε πως δεν θα μπορούσε να αγγιχτεί από άλλους άνδρες χωρίς συναίσθημα. Ήταν σίγουρη ότι γνώριζε τον σύζυγό της.

Τότε ο αστυνομικός την προειδοποίησε: «Θα σας δείξω φωτογραφίες και βίντεο που δεν θα σας αρέσουν»/ «Αυτή στη φωτογραφία είσαι εσύ»

Οι εικόνες που ακολούθησαν, κατέστρεψαν κάθε βεβαιότητα. Σε φωτογραφίες, μια γυναίκα φαινόταν αναίσθητη, με άνδρες δίπλα της ή πάνω της. Η Πελικό δεν αναγνώριζε το πρόσωπο. «Δεν είμαι εγώ», επαναλάμβανε. Μέχρι που ο αστυνομικός της έδειξε λεπτομέρειες από το δωμάτιό της. Τα φωτιστικά. Το κρεβάτι. Και τότε ακούστηκε ο αριθμός:

Πενήντα τρεις άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι τους για να τη βιάσουν. Η ίδια περιγράφει πως το στόμα της παρέλυσε. Ζήτησε νερό. «Το μυαλό μου σταμάτησε να λειτουργεί».

Η συστηματική κακοποίηση

Σύμφωνα με την υπόθεση, ο σύζυγός της φέρεται να τη νάρκωνε και να καλούσε άγνωστους άνδρες στο σπίτι, οι οποίοι την κακοποιούσαν ενώ εκείνη ήταν αναίσθητη. Η κατηγορία που του αποδόθηκε ήταν βιασμός με επιβαρυντικές περιστάσεις και χορήγηση επιβλαβών ουσιών.

Η αποκάλυψη δεν ήταν απλώς μια προσωπική προδοσία. Ήταν η συνειδητοποίηση ότι το ίδιο της το σπίτι, ο χώρος ασφάλειας και οικειότητας, είχε μετατραπεί σε τόπο συστηματικής κακοποίησης.

Από θύμα σε σύμβολο

Η Ζιζέλ Πελικό δεν επέλεξε τη σιωπή. Αντίθετα, αποφάσισε να μιλήσει δημόσια, μετατρέποντας την προσωπική της τραγωδία σε πράξη πολιτικής και κοινωνικής σημασίας. Η υπόθεσή της ανέδειξε:

-τη διάσταση της έμφυλης βίας μέσα στον γάμο

-τη χρήση χημικής καταστολής ως μέσο ελέγχου

-τη συλλογική συνενοχή δεκάδων ανδρών

Το βιβλίο της, «Et la joie de vivre» είναι μια προσπάθεια να ανακτηθεί ο λόγος, η αξιοπρέπεια και ο έλεγχος της αφήγησης.

Η ιστορία της Ζιζέλ Πελικό δεν είναι μόνο μια υπόθεση ποινικού ενδιαφέροντος. Είναι ένας καθρέφτης για την κοινωνία: για το πώς η βία μπορεί να κρύβεται πίσω από την εικόνα της «κανονικότητας», για το πώς η εμπιστοσύνη μπορεί να εργαλειοποιηθεί, για το πόσο δύσκολο, αλλά αναγκαίο, είναι να μιλήσουν τα θύματα.

Και ίσως αυτή η φράση να συμπυκνώνει το τραύμα, αλλά και τη στιγμή της αφύπνισης.

Η δημοσιοποίηση των αποσπασμάτων δεν αφορά απλώς το παρελθόν. Αφορά τη συνεχιζόμενη μάχη για δικαιοσύνη, διαφάνεια και προστασία των γυναικών απέναντι στη βία.