Στο Hello! που κυκλοφορεί: Η σπάνια προσωπική αφήγηση της Γωγώς Μαστροκώστα μετά τη διάγνωσή της με καρκίνο

«”Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καλά”. Έτσι απλά… Ούτε που μπόρεσα να ξαναδώ το μωρό μου εκείνη τη μέρα. Με τον Τράι πάντα να μου κρατάει το χέρι, πέρασα από δεκάδες ιατρικά μηχανήματα για έλεγχο μέχρι το βράδυ. Είχα μόλις γεννήσει και έβλεπα το μωρό μου από το τζάμι, μακριά. Και την επόμενη μέρα, έπρεπε να βγω και να χαμογελάω σε όλον εκείνο τον κόσμο που είχε έρθει για να απαθανατίσει κατά την έξοδό μας την πιο «ευτυχισμένη μέρα μιας γυναίκας». Όλα τα «αυτονόητα» έμοιαζαν πια με ένα χαρούμενο παραμύθι που έζησα, για πολύ λίγο, στα όνειρα μου μόνο… Πώς μπορώ να πάρω μια απλή αγκαλιά το μωρό μου, χωρίς να φοβάμαι ότι θα νιώσει τη θλίψη μου; Πώς γίνεται να διώξω το φόβο μου ότι μπορεί να μην προλάβω να τη δω να μεγαλώνει; Πώς γίνεται να αδειάσω το μυαλό μου, το οποίο έχει αρχίσει να μου παίζει περίεργα παιχνίδια; Αισθανόμουν ένοχη για κάτι για το οποίο δεν ήμουν υπεύθυνη. Κάθε μέρα και πιο πολύ. Κοιτούσα τον Τράι. Αντί να του χαρίσω την ευτυχία, εγώ του έδωσα μόνο πόνο, στενοχώρια. Του στέρησα και εκείνου τη χαρά που παίρνει ένας πατέρας στο πρώτο του παιδί. Αισθανόμουν ότι μπήκα στη ζωή του σαν «φορτίο», ξαφνικά. Εγώ, που ζούσα και ανέπνεα μόνο και μόνο για να τον κάνω χαρούμενο! Αδύνατον να με συγχωρέσω. Ένιωθα ότι έπρεπε να ζητήσω συγγνώμη από όλους». Η Γωγώ Μαστροκώστα, η οποία έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είχε θαμπωθεί από τα φώτα της δημοσιότητας, σήκωσε τα μανίκια και πάλεψε. Έναν χρόνο μετά, και πάλι στο «Life & Style», έστειλε ένα δυνατό μήνυμα αισιοδοξίας: «Δεν θέλω να το δω ως κάποιο γεγονός που θα χωρίζει τη ζωή μου σε πριν και μετά. Εμένα η ζωή μου άλλαξε όταν γνώρισα τον άντρα μου και απέκτησα το παιδί μου, όχι όταν αρρώστησα».

*Μπορείτε να διαβάσετε όλο το τιμητικό αφιέρωμα στο νέο τεύχος του Hello! που κυκλοφορεί.