Καλεσμένος στην εκπομπή Buongiorno και τη Φαίη Σκορδά, ο αγαπημένος ηθοποιός μίλησε για μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του: την απώλεια και των δύο γονιών του μέσα σε λίγους μήνες.
Η εξομολόγησή του δεν ήταν μόνο μια προσωπική μαρτυρία πένθους, αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη αφήγηση για τη σχέση γονιού–παιδιού, τη μνήμη και τον τρόπο που η τέχνη γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
«Ήταν ο πιο δύσκολος και όμορφος κριτής»
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στον πατέρα του, ο οποίος είχε παρακολουθήσει τη θεατρική παράσταση «Η Φάλαινα», περιγράφοντας εκείνη τη βραδιά ως έντονα συναισθηματική.
Όπως είπε, η παρουσία του πατέρα του στην πλατεία ήταν για εκείνον μια εμπειρία γεμάτη συγκίνηση και ευθύνη, ένας θεατής που δεν ήταν απλώς κοινό, αλλά ο άνθρωπος που τον διαμόρφωσε.
Για τη μητέρα του, που δεν πρόλαβε να δει το έργο, σημείωσε τρυφερά πως «βλέπει από εκεί που είναι», αποτυπώνοντας τη βαθιά ανάγκη να διατηρούμε τους αγαπημένους μας ζωντανούς μέσα από τη μνήμη.
Έξι μήνες, δύο απώλειες
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης έχασε τη μητέρα του τον Αύγουστο του 2025 και τον πατέρα του τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, μια διπλή απώλεια που άλλαξε ριζικά την καθημερινότητά του.
Η εμπειρία της διαδοχικής απώλειας συχνά αφήνει τον άνθρωπο χωρίς τον απαραίτητο χρόνο επεξεργασίας του πένθους. Παρ’ όλα αυτά, ο ηθοποιός επέλεξε να μιλήσει με τρυφερότητα και ευγνωμοσύνη, αναδεικνύοντας τη δύναμη των αναμνήσεων.
Σε άλλο σημείο της συζήτησης, ο ηθοποιός μίλησε για τον καθοριστικό ρόλο των γονιών του στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του πορείας.
Όπως εξήγησε, αγαπούσαν βαθιά τις τέχνες, ήταν εκφραστικοί και γεμάτοι χιούμορ, είχαν έναν «μουσικοθεατρικό» τρόπο έκφρασης, του πρόσφεραν ερεθίσματα που καθόρισαν την αισθητική και τη δημιουργικότητά του.
Με συγκίνηση ανέφερε ότι, μεγαλώνοντας, εκείνος έγινε πιο σοβαρός, ενώ εκείνοι παρέμειναν αυθεντικοί και φωτεινοί.
«Υπέροχες εικόνες στον ουρανό»
Η φράση που ξεχώρισε ήταν ίσως η πιο ποιητική: περιέγραψε τους γονείς του ως «υπέροχες εικόνες στον ουρανό», αποτυπώνοντας την απώλεια όχι ως οριστικό τέλος, αλλά ως μεταμόρφωση της παρουσίας τους.
Παρά το βάρος της απώλειας, δήλωσε ευλογημένος για τη σχέση που είχε μαζί τους, μια στάση ζωής που μετατρέπει το πένθος σε ευγνωμοσύνη.
Για έναν ηθοποιό, η σκηνή δεν είναι μόνο χώρος δημιουργίας, αλλά και τόπος προσωπικής έκφρασης. Η μνήμη των γονιών του συνοδεύει πλέον κάθε ερμηνεία, κάθε ρόλο, κάθε στιγμή επαφής με το κοινό.
Η τέχνη λειτουργεί ως ένας ζωντανός διάλογος με εκείνους που έφυγαν, ένας τρόπος να παραμένουν παρόντες.
