Για πρώτη φορά, ο Δημήτρης Φιλιππίδης μιλάει δημόσια για τον πατέρα του, Πέτρο Φιλιππίδη, και τις δραματικές συνέπειες της φυλάκισής του.
Στη διαδικτυακή εκπομπή της δημοσιογράφου Πένυς Καβέτσου, ο νεαρός ηθοποιός περιγράφει με ειλικρίνεια τη σύγκριση με τον πατέρα του, τον φόβο και την απογοήτευση που βίωσε από ανθρώπους που απομακρύνθηκαν.
Το απόσπασμα προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Breakfast@Star, και όλη η συνέντευξη θα είναι διαθέσιμη στο YouTube την Τρίτη 3 Μαρτίου.
Ο Πέτρος Φιλιππίδης, γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης, καταδικάστηκε για βιασμό και απόπειρες βιασμού, γεγονός που συγκλόνισε τον καλλιτεχνικό κόσμο και προκάλεσε δημόσιο διάλογο για την ηθική και τη δικαιοσύνη στο χώρο της ελληνικής θεατρικής σκηνής. Η υπόθεση έφερε στο φως περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης και κατάχρησης εξουσίας.
Ο Δημήτρης Φιλιππίδης, 23 ετών όταν ξεκίνησαν τα γεγονότα, περιγράφει την εμπειρία ως τρομακτική: «Στην αρχή ήταν πολύ τρομακτικό. Πάρα πολύ», λέει, αναφερόμενος στη συνειδητοποίηση της φυλάκισης του πατέρα του και στις αντιδράσεις του περιβάλλοντός του. Σημειώνει επίσης τη μοναξιά και την απογοήτευση από φίλους και συνεργάτες που απομακρύνθηκαν.
Ο Δημήτρης τονίζει παράλληλα την αυτονόητη σύγκριση με τον πατέρα του, αποδομώντας την ως αναμενόμενη και φυσιολογική, αλλά με μια δόση ενοχλητικής πίεσης: «Γιατί, δηλαδή, αν ήμουν υδραυλικός ή μηχανικός αυτοκινήτων, δεν θα με συνέκριναν με τον πατέρα μου;», σημειώνει, δείχνοντας πώς η δημόσια εικόνα του Πέτρου Φιλιππίδη επηρεάζει την προσωπική και επαγγελματική ταυτότητα του γιου του.
Η συνέντευξη του Δημήτρη δεν περιορίζεται σε προσωπικά συναισθήματα, αλλά φωτίζει και την ευρύτερη κοινωνική διάσταση της υπόθεσης Φιλιππίδη.
Η δημόσια εξομολόγηση του Δημήτρη Φιλιππίδη προσφέρει μια σπάνια, ανθρώπινη ματιά πίσω από την είδηση της καταδίκης του Πέτρου Φιλιππίδη. Είναι η ιστορία ενός νεαρού που προσπαθεί να βρει την ταυτότητά του μέσα σε ένα περιβάλλον σκανδάλου και αποξένωσης. Η συνέντευξη στο YouTube αναμένεται να προσφέρει περισσότερο βάθος, φωτίζοντας όχι μόνο τον πόνο και τον φόβο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η οικογένεια διαχειρίζεται τις συνέπειες ενός δημόσιου σκανδάλου.
