Για τον James Van Der Beek, η πιο δύσκολη συζήτηση δεν ήταν μόνο η δημόσια αποκάλυψη της διάγνωσής του με καρκίνο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα το εξηγούσε στα έξι παιδιά του.
Ο ηθοποιός του Dawson’s Creek, που έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου, έπειτα από μάχη με καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου τρία, είχε μιλήσει τον Νοέμβριο του 2024 στο περιοδικό PEOPLE για την προσωπική και οικογενειακή διάσταση της ασθένειας, περιγράφοντας πώς διαχειρίστηκε τη διάγνωση στο σπίτι του, μαζί με τη σύζυγό του Kimberly και τα παιδιά τους.
Όπως είχε πει, είχε συνηθίσει να αναλαμβάνει τα πάντα μόνος του: «Μου αρέσει να φροντίζω τους πάντες. Είμαι αυτός που φροντίζει για όλους, αυτός που συντηρεί την οικογένεια, και προσπαθούσα να είμαι ο Σούπερμαν και να τα κάνω όλα για όλους».
Συμπλήρωνε, με δόση αυτοσαρκασμού: «Ήμουν επίσης ειδικός στις αντλίες νερού. Ο υπεύθυνος για τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Είμαι ενσυναίσθητος άνθρωπος και το να το πω στους άλλους απαιτούσε πολλή ενέργεια».
Μιλώντας και στον Craig Melvin στην εκπομπή Today, είχε εξηγήσει ότι αρχικά προσπάθησε να προστατεύσει τα παιδιά του — τις κόρες Gwen, Annabel, Emilia και Olivia και τους γιους Jeremiah και Joshua — από το να τον δουν αδύναμο ή καταβεβλημένο.
«Ήθελα να τα προστατεύσω από το να με βλέπουν σε πόνο ή στρες — ήθελα να είμαι ο Σούπερμαν, ο σούπερ μπαμπάς. Αλλά τελικά καταλαβαίνεις ότι η ανθεκτικότητα δεν είναι μόνο κάτι που έχουν και μπορούν να χτίσουν, είναι και το καλύτερο πράγμα γι’ αυτά».
Μετά τη δημοσιοποίηση της διάγνωσης, περιέγραψε ως καθοριστική τη στήριξη που δέχθηκε από το περιβάλλον του: «Δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος που ζητούσε βοήθεια. Δεν είναι στο DNA μου, και νόμιζα ότι αυτό ήταν μια χαρά μέχρι που εμφανίστηκε αυτό. Και το να δω τον τρόπο που οι φίλοι στάθηκαν δίπλα μου ήταν μια τόσο όμορφη εμπειρία. Δεν θα είχα καταλάβει αλλιώς πόσο πολύ νοιάζονται για μένα».
Οκτώ μήνες μετά την αποκάλυψη της ασθένειας, εξήγησε πώς μίλησε στα παιδιά του με ειλικρίνεια: «Απέχω πολύ από το να είμαι ειδικός, αλλά η προσέγγισή μας ήταν απλώς να είμαστε όσο πιο ειλικρινείς γίνεται, ειλικρινείς στον βαθμό που μπορούν να καταλάβουν. Γιατί ξέρουν».
Όπως είπε, «μπορούν να καταλάβουν ότι ο μπαμπάς περνάει μια δύσκολη μέρα». Και συμβούλευε άλλους γονείς να εμπιστευτούν τη δύναμη των παιδιών τους: «Όταν τους λες τι κάνεις και ποια είναι η προσέγγισή σου, το βλέπουν και το νιώθουν. Και νομίζω ότι το δικό σου ταξίδι είναι και δικό τους ταξίδι».
Περιέγραψε μάλιστα μικρές, καθημερινές σκηνές φροντίδας: «Έχω παιδιά που μου φτιάχνουν τσάι. “Μπαμπά, τι χρειάζεσαι;”. Έχει βγει πολλή ομορφιά μέσα από όλο αυτό, αλλά θα ήθελα να γλιτώσω τους πάντες από αυτή τη διαδρομή, γι’ αυτό λέω: κάντε εξετάσεις πρόληψης».
Τα παιδιά του, όπως ανέφερε, βίωσαν την κατάσταση με τον δικό τους τρόπο. «Φοβούνται. Είναι φυσικό. Αλλά έχουν σταθεί δίπλα μου με τόση στήριξη, αγάπη και τρυφερότητα». Με χιούμορ, πρόσθεσε: «Ένα πράγμα που ρωτάω κάθε γιατρό είναι: “Ποιες είναι οι πιθανότητες — και πες μου ειλικρινά — να καταφέρω να πείσω τα παιδιά μου να σταματήσουν να το λένε καρκίνο του πισινού;”».
Καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας, η οικογένειά του παρέμεινε διαρκώς στο πλευρό του. Τον Σεπτέμβριο, η Kimberly και τα παιδιά τους εμφανίστηκαν στη Νέα Υόρκη σε εκδήλωση επανένωσης του Dawson’s Creek στο Richard Rodgers Theatre, εκπροσωπώντας τον ίδιο, καθώς δεν μπορούσε να παρευρεθεί. Χαιρέτησαν το κοινό και μετέφεραν μηνύματα στήριξης.
Συγκινητική στιγμή της βραδιάς ήταν όταν η οικογένεια ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε το τραγούδι των τίτλων της σειράς, «I Don’t Want to Wait» της Paula Cole. Δύο από τις κόρες του, η Olivia και η Emilia, πήραν μόνες τους το μικρόφωνο, με το κοινό να ξεσπά σε παρατεταμένο χειροκρότημα. Αργότερα, η Kimberly σημείωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η βραδιά «έκανε πραγματικότητα τόσα πολλά από τα όνειρα των παιδιών».
