Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Ελεονώρας Μελέτη στο Ευρωκοινοβούλιο: «Έχω υπάρξει θύμα κακοποίησης σε σχέση μου»

«Είμαι εδώ ως μητέρα»

Η ευρωβουλευτής στάθηκε ιδιαίτερα στον ρόλο της ως μητέρα, αναφερόμενη στη μικρή της κόρη: «Είμαι εδώ ως μητέρα, γιατί μεγαλώνω και εγώ μια κόρη. Είναι μόλις 7 χρονών και αναρωτιέμαι αν το δικό μου το παιδί θα έρθει ποτέ αντιμέτωπο ή όχι με κάτι σαν κι αυτό που ζήσατε εσείς».

Με εμφανή συναισθηματική φόρτιση, παραδέχτηκε πως, όσο κι αν προσπαθεί, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι κατανοεί τον πόνο μιας μητέρας που έχει χάσει το παιδί της: «Δεν μπορώ να σας καταλάβω. Είναι ψέμα όταν λέει μια μάνα ότι καταλαβαίνω μια άλλη μάνα που έχασε το παιδί της. Δεν μπορεί να την καταλάβει».

Η Ελεονώρα Μελέτη μίλησε με λόγια ωμά και ειλικρινή για τη φύση αυτού του πόνου: «Αυτός ο πόνος δεν είναι λογικός, δεν είναι βιώσιμος, δεν είναι δυνατόν να τον αντέξει κανείς. Φαντάζομαι γιατί δεν ξέρω και εύχομαι να μη μάθω».

Με αυτή τη φράση, κατέστησε σαφές ότι η ενσυναίσθηση δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εύκολα λόγια συμπόνιας, αλλά σε ουσιαστική δράση.

Η αποκάλυψη για τη δική της κακοποίηση

Η πιο συγκλονιστική στιγμή της ομιλίας της ήρθε όταν αποκάλυψε για πρώτη φορά ότι και η ίδια έχει υπάρξει θύμα κακοποίησης:

Η δήλωση αυτή αιφνιδίασε το ακροατήριο, καθώς μέχρι σήμερα η Ελεονώρα Μελέτη δεν είχε μιλήσει δημόσια για προσωπικό βίωμα κακοποίησης.

«Δεν ξύπνησα ένα πρωί για να γίνω υπερασπίστρια»

Η ευρωβουλευτής εξήγησε πως η ενασχόλησή της με τα γυναικεία δικαιώματα δεν είναι προϊόν πολιτικής στρατηγικής, αλλά βιωματικής ανάγκης:

«Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα θα ασχοληθώ με τα γυναικεία δικαιώματα, θα υπερασπίζομαι τις γυναίκες, θα γίνω η μπουμπουλίνα των γυναικείων δικαιωμάτων. Ξύπνησα γιατί έχω κι εγώ τα δικά μου τα βιώματα».

Παράλληλα, αναγνώρισε ότι η ίδια στάθηκε πιο τυχερή από άλλες γυναίκες: «Εγώ ήμουν πολύ πιο τυχερή. Απλά ήμουν πιο τυχερή γιατί έβλεπα, ήξερα, μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου».

Η ομιλία της Ελεονώρας Μελέτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν ήταν μια τυπική πολιτική παρέμβαση. Ήταν μια δημόσια κατάθεση ψυχής που έφερε στο προσκήνιο τη σκληρή πραγματικότητα της έμφυλης βίας, χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς εύκολα συνθήματα.

Με λόγια ειλικρινή, ανθρώπινα και βαθιά προσωπικά, υπενθύμισε ότι πίσω από τους αριθμούς και τις στατιστικές υπάρχουν ζωές, τραύματα και ιστορίες που δεν πρέπει να μένουν στο σκοτάδι και στη σιωπή.