Η Christina Applegate κοιτάζει πίσω στη διαδρομή της με τον καρκίνο του μαστού και δεν ωραιοποιεί τίποτα. Αντίθετα, στέκεται σε μια επιλογή της που σήμερα τη βαραίνει: την εικόνα που ένιωσε ότι όφειλε να δείξει προς τα έξω, μια εικόνα δύναμης που δεν ταίριαζε με αυτό που ζούσε πραγματικά.
Στα απομνημονεύματά της περιγράφει πως, όταν έμαθε ότι φέρει μετάλλαξη στο γονίδιο BRCA1, αποφάσισε να προχωρήσει σε διπλή μαστεκτομή. Ιατρικά, η κατάσταση της υγείας της ήταν πολύ καλύτερη και οι γιατροί τη θεώρησαν επισήμως «απαλλαγμένη από τον καρκίνο». Σε ψυχικό επίπεδο, όμως, η εμπειρία είχε πολύ πιο βαρύ αποτύπωμα.
Λίγο μετά την επέμβαση, εμφανίστηκε στην εκπομπή της Oprah Winfrey και μίλησε για όλο αυτό ως «ευλογία». Σήμερα, αυτή η φράση της φαίνεται ξένη. «Νόμιζα ότι έπρεπε να πω κάτι ενθαρρυντικό. Αλλά δεν ήταν η αλήθεια», εξηγεί. «Σήμερα μπορώ να πω ότι ήταν βλακεία».
Η ίδια παραδέχεται ότι εκείνη την περίοδο επηρεάστηκε και από τη στάση της Melissa Etheridge, επίσης επιζήσασα καρκίνου του μαστού, η οποία της είχε προτείνει να δει την εμπειρία σαν μια νέα αρχή - μια οπτική που προσπάθησε να υιοθετήσει, χωρίς όμως να την νιώθει πραγματικά δική της.
Στην πραγματικότητα, αυτό που βίωνε δεν είχε καμία σχέση με την εικόνα της “θετικής μαχήτριας”. Ήταν μια περίοδος εσωστρέφειας και φόβου, γεμάτη απώλεια και σιωπηλό πόνο για το σώμα της και όσα είχαν αλλάξει. «Ήμουν μόνη, λυπημένη και πενθούσα κάτι εξαιρετικά προσωπικό και οδυνηρό», γράφει.
Σήμερα βλέπει πιο καθαρά και μια άλλη διάσταση: ότι αυτή η δημόσια “δύναμη” ίσως λειτούργησε πιεστικά και για άλλες γυναίκες, σαν ένα άτυπο πρότυπο για το πώς «πρέπει» να αντιμετωπίζεται μια τέτοια ασθένεια.
Όταν, χρόνια μετά, ήρθε η διάγνωση με πολλαπλή σκλήρυνση, επέλεξε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Χωρίς φίλτρα, χωρίς ωραιοποιήσεις, παρά μόνο αλήθεια. «Πρέπει να σταματήσουμε να λέμε στους ανθρώπους που υποφέρουν ότι όλα είναι “ευλογία”. Δεν βοηθάμε έτσι. Βοηθάμε με ειλικρίνεια» γράφει η ηθοποιός.
