«Είμαι φανατικός με τα λεξικά. Είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου όλα εξηγούνται και όπου βρίσκει κανείς την ηρεμία του. Εκεί μέσα, όλα είναι σίγουρα. Αυτό προσπαθήσαμε να είμαστε: ένας ασφαλής χώρος, ένα φιλόξενο μέρος, όπου ο καθένας είχε τη θέση του, στο Βατραχονήσι μας. Ένα βιβλιοπωλείο. Ανεξάρτητο» γράφει μεταξύ άλλων η ανάρτηση στο αποχαιρετιστήριο ποστ του φέισμπουκ του Λεξικοπωλείου ενώ διευκρινίζει ότι θα παραμείνει ανοικτό μέχρι τις 15 Μαρτίου του 2026 και μετά θα περάσει στην ιστορία. Μια ιστορία που αναζητά με μανία νέες συγκινήσεις και κυρίως μια στάλα παραπάνω συναίσθημα μπας και καταφέρουμε να νιώσουμε όπως άλλοτε κινούμενοι σε έναν κόσμο που τρέχει με χίλια, ανάμεσα στη σοφία, την ανοησία και πάλι πίσω -«ήταν οι καλύτεροι καιροί, ήταν οι χειρότεροι καιροί».
«Δε θέλουμε να εξαφανιστούν τα βιβλιοπωλεία. Οι συγγραφείς τα χρειάζονται, όπως και οι γειτονιές» έλεγε προφητικά ο Αμερικανός συγγραφέας και ρεπόρτερ Roy Blount, Jr. ενώ ο ποιητής και κριτικός John Updike πρόσθετε: «Τα βιβλιοπωλεία είναι μοναχικά οχυρά, που ρίχνουν φως στο πεζοδρόμιο. Πολιτιστικοποιούν τις γειτονιές τους».
Λίγες μέρες μετά το αντίο του Λεξικοπωλείου (σίγουρα τα audio cookies και τα τεντωμένα αυτιά τους δουλεύουν υπερωρίες) πέφτω πάνω σε μια στατιστική του Σεπτεμβρίου 2025, όπου σπεύδει να αποσαφηνίσει την κατάσταση σχετικά με το αναγνωστικό κοινό της χώρας: «Στην Ελλάδα, το 49,6% των γυναικών και το 36,0% των ανδρών διάβασαν τουλάχιστον ένα βιβλίο, έναντι 60,5% και 44,5% αντίστοιχα στην ΕΕ. Οι περισσότεροι αναγνώστες περιορίζονται σε έως πέντε βιβλία τον χρόνο: γυναίκες 34,5% (ΕΕ: 28,8%) και άνδρες 26,6% (ΕΕ: 24,8%)».
Μάλιστα.
Οι τυπωμένες λέξεις τείνουν να χάσουν τη μαγική δύναμή τους και δυστυχώς κάθε μέρα που περνάει χάνουν και τη σημασία τους ή τις πολυδιάστατες έννοιες που κουβαλούν στις πλάτες τους.
