Προσφάτως, η Ζιγκοάλα στην Ομόνοια «τραγουδήθηκε» παντοιοτρόπως, ενώ η ψηφιακή της πινέζα και το αιλουροειδές/ σήμα κατατεθέν της μόστραραν στα πιο ενημερωμένα προφίλ. Πιο πριν ήταν οι Επτά Μάρτυρες στον Νέο Κόσμο με όλους τους θρύλους που συνόδευαν κάποια «γνωστά ονόματα εκ των επτά». Το στιλάτο Pharaoh, στην οδό Σολωμού, νωρίτερα, είχε κάνει το ίδιο και μεγαλύτερο μπαζ με τους ειδήμονες να το συγκρίνουν σε εμπειρία με την εποχή του θρυλικού Bar Guru Bar, της πλατείας Θεάτρου, ενώ το Λινού Σουμπάσης & Σία, στο στενάκι της Μελανθίου, κέρδισε τον πρώτο γύρο εντυπώσεων αλλά στον δεύτερο αποθεώθηκε -και πάει λέγοντας.
Κάθε «καινούργιο εστιατόριο» δεν είναι απλώς ένας ακόμη χώρος εστίασης, είναι ένα κοινωνικό τεστ αντοχής για γερά νεύρα. Δεν είναι μια απλή έξοδος, είναι στάση ζωής. Σαν να αποφασίζεις εάν θα δεις το The Morning Show από το πρώτο επεισόδιο ή αφού έχει τελειώσει και η δεύτερη σεζόν και έχουν καταλαγιάσει τα σπόιλερ. Θα πας στο καινούργιο εστιατόριο, λοιπόν, ως early adopter ή θα περιμένεις να «στρώσει»;
Κάθε «καινούργιο εστιατόριο» δεν είναι απλώς ένας ακόμη χώρος εστίασης, είναι ένα κοινωνικό τεστ αντοχής για γερά νεύρα. Δεν είναι μια απλή έξοδος, είναι στάση ζωής.
Υπάρχουν οι άνθρωποι της πρώτης εβδομάδας, αυτοί που όλα τα βιώνουν σαν τον μήνα του μέλιτος. Πηγαίνουν όταν ο σερβιτόρος μαθαίνει τα πιάτα απ’ έξω σαν ρόλο σε οντισιόν, όταν ο σεφ μαγειρεύει με βλέμμα σκηνοθέτη στο πρώτο του έργο σε υπόγειο θέατρο της Κυψέλης. Είναι ρίσκο, αλλά κουβαλάει την τρυφερή γοητεία της ανακάλυψης. Το αίσθημα ότι «ήμουν εκεί όταν συνέβαινε, βρε παιδί μου». Μπορεί να φας θεϊκά. Μπορεί και να γίνεις μέρος ενός συλλογικού «ε, ήταν ακόμα στην αρχή».
Κάπου στον δεύτερο μήνα, το εστιατόριο γίνεται λέξη-κλειδί. Παίζει παντού. Σε hashtag, σε podcast, σε χώρους εργασίας, σε οικογενειακά τραπέζια. Ο σάλα ζουζουνίζει σαν το ΚΤΕΛ του Κηφισού τη Μεγάλη Πέμπτη. Το κοινό είναι ετερόκλητο: βεριτάμπλ foodies, ζευγάρια σε τρίτο ραντεβού, τύποι που λένε «εγώ δεν τρώω ψωμί».
Ίσως, δεν υπάρχει καλή στιγμή για ένα νέο εστιατόριο -είναι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο νέο και το ώριμο, στη φασαρία και την αδιαφορία. Και αν πας «λάθος» στιγμή; Δεν πειράζει. Θα έχεις μια ιστορία να διηγηθείς.
Εδώ είναι το επικίνδυνο σημείο. Όπως όταν βλέπεις εκείνη την ταινία επειδή όλοι λένε ότι είναι αριστούργημα —και τελικά εσύ νιώθεις απλώς οκέι. Το hype είναι βαρύ φορτίο. Το πιάτο δεν ανταγωνίζεται μόνο τον εαυτό του, αλλά και τις προσδοκίες σου. «Σίτου σπαρέντος κριθή έφυ» όπως έλεγε και μια αρχαιοελληνική παροιμία – «σιτάρι σπείραμε, κριθάρι φύτρωσε».
Και μετά, σιωπή. Δε μιλάει πια όλη η πόλη για το «καινούργιο εστιατόριο». Όχι αποτυχία, απλώς νορμάλιτι. Το εστιατόριο επιβίωσε. Η κουζίνα βρήκε ρυθμό. Το προσωπικό ανέπνευσε κι άναψε κι ένα τσιγάρο στα πεταχτά, στη γωνία.
Είναι η στιγμή που το μέρος γίνεται στέκι. Που πας επειδή κάποιος σε κάλεσε, επειδή είδες φως και μπήκες ή επειδή έτσι τα 'φερε η ζωή. Τότε συνήθως περνάς και καλύτερα.
Ίσως, δεν υπάρχει καλή στιγμή για ένα νέο εστιατόριο -είναι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο νέο και το ώριμο, στη φασαρία και την αδιαφορία. Και αν πας «λάθος» στιγμή; Δεν πειράζει. Θα έχεις μια ιστορία να διηγηθείς.
Επιμύθιο: Αν θες να φλεξάρεις, πήγαινε νωρίς. Αν θες συμμετοχή στο αστικό παραλήρημα, πήγαινε στο peak. Αν θες ικανοποίηση, πήγαινε όταν πια κανείς δεν σου λέει να πας. Αν δε θες τίποτα, κάθισε σπίτι σου.
