Υπάρχει ένα «νεκρό» σημείο όπου η διαφήμιση παύει να είναι απλώς κυνική και μετατρέπεται σε κάτι βαθιά απάνθρωπο. Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε όταν κάποιος αποφασίζει να χτίσει προβολή προϊόντος πάνω σε έναν νεκρό. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Σαν ο θάνατος να είναι ένα ακόμα μέσο, ένα ακόμα κόλπο για λίγα κλικ παραπάνω.
Προ ολίγων ωρών έχει γίνει viral μία φωτογραφία του αείμνηστου Γιώργου Παπαδάκη, να κρατά έναν καφέ, μπροστά από τις πύλες του παραδείσου. Να υπογραμμίσουμε εδώ, ότι ο ιδιοκτήτης του καφέ, που σκέφτηκε να κάνει τέτοιο μάρκετινγκ με ΑΙ, στην επιχείρησή του (κατάστημα εστίασης στη Μεσσήνη στην Πελοπόννησο), το είχε ξανακάνει, δημιουργώντας ακόμα μία παρόμοια φωτό με τον εκλιπόντα Πάπα Φραγκίσκο. Από τη στιγμή που αυτό το υλικό δημοσιοποιήθηκε, ο κόσμος αλλά και τα media, εύλογα, κατέκριναν την κίνηση του επιχειρηματία καταδικάζοντας καθετί που σχετίζεται με αυτή.
Και αναρωτιέμαι: πρέπει να υπενθυμίσουμε σε κάποιους πως ο νεκρός δεν είναι ιστορία, δεν είναι σύμβολο, δεν είναι αφήγηση. Είναι άνθρωπος. Ήταν άνθρωπος. Με οικογένεια, με φίλους, με ζωή που τελείωσε. Κι όμως, κάποιοι τον είδαν σαν ευκαιρία. Σαν φόντο. Σαν δωρεάν διαφημιστικό χώρο.
Είναι η στιγμή που το AI δεν χρησιμοποιείται για να υπηρετήσει τον άνθρωπο, αλλά για να τον εκμεταλλευτεί ακόμη και μετά τον θάνατό του. Το πένθος μετατρέπεται σε περιεχόμενο, η μνήμη σε asset και ο νεκρός σε brand ambassador χωρίς δικαιώματα.
