Τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι απρόσωπα στατιστικά. Είναι άδεια παιδικά δωμάτια, σχολικές τσάντες που περιμένουν στην πόρτα, οικογένειες που μαθαίνουν να ζουν με ένα «γιατί» που δεν απαντήθηκε. Κάθε μητέρα που χάνει τη ζωή της στην εργασία της αφήνει πίσω της όχι μόνο αγαπημένα πρόσωπα, αλλά και ένα κενό φροντίδας, σταθερότητας και ασφάλειας που δύσκολα αναπληρώνεται.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι συνθήκες είναι γνωστές: ελλιπή μέτρα προστασίας, εξαντλητικά ωράρια, πίεση για παραγωγικότητα, εργοδότες που αντιμετωπίζουν την ασφάλεια ως κόστος. Γυναίκες που εργάζονται σε επισφαλείς θέσεις, συχνά χωρίς επαρκή εκπαίδευση ή προστασία, για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα στα παιδιά τους.
Το κοινωνικό αποτύπωμα αυτών των απωλειών είναι βαθύ. Τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς τη μητρική παρουσία, οι οικογένειες βυθίζονται σε οικονομική και ψυχολογική ανασφάλεια, ενώ η Πολιτεία συχνά περιορίζεται σε τυπικές δηλώσεις συλλυπητηρίων. Η δικαιοσύνη αργεί και η πρόληψη παραμένει ζητούμενο.
Τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι απρόσωπα στατιστικά. Είναι άδεια παιδικά δωμάτια, σχολικές τσάντες που περιμένουν στην πόρτα, οικογένειες που μαθαίνουν να ζουν με ένα «γιατί» που δεν απαντήθηκε.
Η κοινωνία και όχι μόνο σε αυτό το σημείο μιλά για «δυστυχήματα», μιλά για τραγωδίες. Μα για τα παιδιά τους είναι μια ζωή χωρίς «μαμά». Μια παιδική ηλικία με κενές θέσεις στις σχολικές γιορτές, με ερωτήσεις που δεν απαντιούνται, με αγκαλιές που λείπουν.
