Αν ο κλασικός κινηματογράφος μάς επέβαλε τον πατέρα σαν νόμο —από τον αυστηρό πατριάρχη του Νονού μέχρι τον σιωπηλό, σχεδόν μυθικό πατέρα των ιταλικών νεορεαλιστικών ταινιών—, οι φετινές ταινίες μοιάζουν να τον βλέπουν σαν έναν άνθρωπο σε κρίση. Έναν άνδρα που προσπαθεί να αγαπήσει, να φροντίσει, να καταλάβει, χωρίς εγχειρίδιο χρήσης. Κάτι σαν το update λογισμικού που δεν μπορεί να εγκατασταθεί εάν δεν αδειάσει χώρος αποθήκευσης.
«Αυτή την περίοδο των βραβείων, είναι παντού: κοιτάζουν σιωπηλά, με λαχτάρα τις συζύγους και τα παιδιά τους, ανίκανοι να εκφράσουν σωστά τα συναισθήματά τους, σαν να είναι κλειδωμένα μακριά από τον κόσμο» γράφει η Olivia Ovenden στον Observer και συνεχίζει: «Πολλοί από αυτούς τους πατέρες της οθόνης βρίσκουν τα λόγια τους μέσα από την ερμηνεία, μεταφέροντας τον πόνο τους σε ταινίες, θεατρικά έργα και ακόμη και σε stand-up κωμωδίες».
Το έναυσμα για τον αγώνα των Όσκαρ με θέμα τα προβλήματα με τον πατέρα δόθηκε από την ταινία One Battle After Another του Πολ Τόμας Άντερσον, στην οποία ο χαρακτήρας του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ο Μπομπ, ανακαλύπτει ότι η δυσκολία του να επικοινωνήσει με την κόρη του Γουίλα (Τσέις Ινφίνιτι) αντικατοπτρίζεται στην κυριολεκτική αδυναμία του να την βρει, αφού αυτή κρύβεται από μια σκοτεινή ομάδα με παγκόσμια ισχύ.
Ο Μπομπ μεγάλωσε μόνος του τη Γουίλα, αφού η μητέρα της (Τεγιάνα Τέιλορ) τους εγκατέλειψε και τους δύο εν μία νυκτί. «Δεν το ζήτησα αυτό, απλά αυτά τα χαρτιά τράβηξα» του λέει κάποια στιγμή κυνικά η Γουίλα καθώς αυτός βυθίζεται σε μια παρανοϊκή κατάσταση εγκατάλειψης, βάζοντας τις φωνές προς την κόρη του, τους φίλους και τη δασκάλα της, ή λιποθυμώντας στον καναπέ «μονίμως ακουσμένος» -σε καμία περίπτωση δε μιλάμε για τον ιδανικό υποψήφιο για τον τίτλο του πατέρα της χρονιάς.
