Στην κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα επέλεξα να σταθώ σε μια γωνιά έξω από την εκκλησία ανάμεσα σε στεφάνια που από τον πολύ αέρα, κινδύνευαν να πέσουν. Βρήκα μια γωνιά του εξωτερικού προαύλιου χώρου της εκκλησίας και προστατεύτηκα από τον αέρα.
Δεν μου κάνουν καθόλου καλό οι κηδείες μετά την πρόσφατη (σχετικά) 16 μηνών τώρα κηδεία του άντρα μου αλλά η Γωγώ ήταν μια διαφορετική περίπτωση που ήθελα να αποχαιρετήσω από κοντά. Είχαμε ιδιαίτερη σχέση μετά την εξομολόγησή της σε εμένα προσωπικά αλλά και στο Life&Style Γυναίκες της Χρονιάς, δημόσια το 2010, για το θέμα του καρκίνου που βίωσε... Θέμα ταμπού τότε, για δημόσιες εξομολογήσεις. Ένα θέμα που από την βραδιά εκείνη πίσω στο 2010, παίχτηκαν αποσπάσματα αυτές τις μέρες και τα είδαν όλοι ακόμα κι αυτοί που το αγνοούσαν παντελώς σαν γεγονός.
Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση σε αυτή την κηδεία ήταν πόσο εμφανώς ήταν όλοι στεναχωρημένοι και τολμώ να πω συγκλονισμένοι ακόμα και αυτοί που ως συνήθεις ύποπτοι, ξέρεις πως δεν τους αγγίζει τίποτα και κανένας πόνος.
Ο λόγος του άντρα της, Τραϊανού έπεσε σαν μικρή βόμβα όταν ακούστηκε ηχηρά από τα μεγάφωνα της εκκλησίας έτσι όπως ανεμόδερνε ο αέρας της ώρας εκείνης στα αυτιά μας. Ναι, ήταν ένας σπαραξικάρδιος λόγος, σπάνιος να τον ακούς από έναν ψυχρό σοβαρό άντρα δύο μέτρα, που είναι εξαιρετικά λιγομίλητος, όπως ο Τραϊανός που ξέρω. Όμως το viral, που έγινε στη μικρή μας χώρα, και η έκπληξη που έκανε απίστευτη εντύπωση μέσα στον θρήνο των ανυποψίαστων ανθρώπων, αλλά και σε άλλων πολλών που στεναχωρήθηκαν, (γιατί υπάρχουν και ευαίσθητοι ακόμα άνθρωποι), ήταν κάτι το πρωτοφανές. Μήπως όλοι έχουμε συνηθίσει πως η θυσία δίπλα σε έναν βαριά άρρωστο σύντροφο γίνεται από την πλευρά και μόνο της γυναίκας του συντρόφου, αναρωτιέμαι;
Μάλλον έχουμε πλέξει ως κοινωνία μια δική μας θεωρία πως η αυταπάρνηση στην αρρώστια για το σύντροφό μας είναι αυστηρά γένους θηλυκού. Κάπως έτσι συμβιβαστήκαμε για πολλά- πολλά χρόνια.
Ξέρω φίλη μου, που μόλις ανακοίνωσε ότι διαγνώστηκε με καρκίνο στον σύζυγό της, εκείνος λίγες μέρες μετά, της είπε πως δεν μπορεί να το περάσει συναισθηματικά μαζί της και την εγκατέλειψε κυνικότατα. Από τότε, αυτός παντρεύτηκε άλλες δύο φορές.
Ναι, για γυναίκα είναι σύνηθες να γίνεται θυσία στην αρρώστια του συντρόφου της αλλά για άντρα; Σκέφτονται σιωπηλά ή αναρωτιούνται όλοι φανερά στον κοινωνικό περίγυρο, διαπίστωσα.
Είμαστε τελικά τόσο πολύ συμβιβασμένοι και συμβιβασμένες οι γυναίκες κυρίως πως ένας άνδρας θα φροντίσει- όσο μπορεί και όσο είναι δυνατόν για έναν άνδρα- στην αρρώστια της γυναίκας του; Είμαστε συμβιβασμένες όλες τόσο βαθιά στο σύνηθες πως ένας άνδρας είναι μέχρι εκείνου του σημείου, διαθέσιμος στη θυσία γιατί μόνο τόσο μπορεί κι έχει με τόσα άλλα να ασχοληθεί καθώς δεν μπορεί να τα αφήσει όλα για τη σύντροφό του και την υγεία της;
Μάλλον έχουμε πλέξει ως κοινωνία μια δική μας θεωρία πως η αυταπάρνηση στην αρρώστια για το σύντροφό μας είναι αυστηρά γένους θηλυκού. Κάπως έτσι συμβιβαστήκαμε για πολλά- πολλά χρόνια. Ακούμε στο μεταξύ για βιαιοπραγίες κατά γυναικών, γυναικοκτονίες και έχουμε ξεχάσει πως υπάρχουν και αυτοί οι άντρες ανάμεσά μας... Με ανδρισμό που εμπεριέχει την αυταπάρνηση με το απόλυτο δόσιμο στη γυναίκα τους, με θυσία για αυτήν.
Ο Τραϊανός έκανε αυτό που πρέπει να κάνει κάθε σύντροφος ζωής.
Στην έγγαμη ζωή μου έσπασα από την κακή ισορροπία μου και τύχη τρεις φορές τα πόδια μου. Και τις τρεις φορές αν δεν είχα τον άντρα μου να με κουβαλάει αγκαλιά πάνω- κάτω σε ένα σπίτι με σκάλα, να με κάνει μπάνιο, να με βάζει στο κρεβάτι, να με πηγαίνει νύχτα στην τουαλέτα, να με ντύνει, να με πηγαίνει βόλτα με καρότσι ή να με βαστάει με τις πατερίτσες μήνες ολόκληρους, δεν ήξερα τι θα έκανα.
Δεν θα ξεχάσω πόσες φορές με πήγαινε αγκαλιά στη θάλασσα με το πόδι σπασμένο σε ειδική μπότα. Δύο ή τρεις φορές στη θάλασσα, τουρίστες έρχονταν και του έδιναν συγχαρητήρια, λέγοντάς του πόσο τον θαυμάζουν γιατί είναι πραγματικός άντρας δίπλα στη γυναίκα του. Πάντα μας έκανε (και στους δύο) εντύπωση και κοιταζόμασταν με απορία. Επίσης δεν θα ξεχάσω ποτέ το θεότρελο υπερατλαντικό μας ταξίδι στην Κίνα όπου με περιδιάβαινε στους δρόμους της Σαγκάης με το καροτσάκι υπό βροχή, σε λιακάδα ενώ με ανεβοκατέβαζε στα χέρια παντού.
Στα εύκολα και στα δύσκολα μαζί! Κι όσο πάει, όσο βγει, όσο θελήσει η κοινή μας μοίρα.
Ο Τραϊανός έκανε αυτό που πρέπει να κάνει κάθε σύντροφος ζωής, κάθε άντρας και κάθε γυναίκα. Να φροντίζει, να αγαπά, να ανέχεται, να έχει στωικότητα στα δύσκολα.
Ένας είναι ο λόγος που παντρεύονται οι άνθρωποι, που πιστεύουν στον Θεό, στην Εκκλησία... Για να πάρουν όρκο ενώπιον Θεού για τα εύκολα και τα δύσκολα που αναμφίβολα θα έρθουν! Δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό από αυτόν τον όρκο και καλό είναι να τον θυμίζουμε μεταξύ μας πού και πού.
Στα εύκολα και στα δύσκολα μαζί! Κι όσο πάει, όσο βγει, όσο θελήσει η κοινή μας μοίρα. Εύχομαι οι μανάδες να μεγαλώσουν και άλλους τέτοιους άντρες με τέτοιο ηθικό απέναντι στις γυναίκες τους, όπως η μητέρα του Τραϊανού.
ΟΛΕΣ εμείς που έχουμε αγόρια, να τους πούμε πόσο ιερές έννοιες είναι η φροντίδα, η πίστη, η αυταπάρνηση απέναντι στον έναν και μοναδικό σου σύντροφο. Δεν πρέπει να είναι η εξαίρεση, απλά ο κανόνας της κοινής μας αγάπης.
Όπως είπα και στον Τραϊανό όταν του μίλησα και τον αγκάλιασα με κατανόηση, που δυστυχώς απέκτησα, ξέρω «πόσο μακρύς, μοναχικός, τρομακτικός και απελπιστικός είναι ο δρόμος μετά από όλο αυτό και ποτέ δεν θα είσαι πια ίδιος. Ελπίζω όλοι μας να πούμε μια μέρα "οφείλω να σταθώ όρθιος- α και να είμαι καλά για το χρέος μου απέναντι στους απογόνους μου, και απέναντι στο Δώρο της Ζωής και της υγείας που έχω ακόμα"».
Ας ελπίσουμε οι Ελληνίδες μαμάδες να μεγαλώνουν άντρες με λιονταρίσια καρδιά για τις γυναίκες της ζωής τους, όπως του Τραϊανού.
