Μάνα, μητέρα, μαμά

Έχω τη χαρά και την περηφάνια να έχω ακούσει και τις τρεις προσφωνήσεις, ίσως την πρώτη και την τελευταία πιο συχνά, και με πολλά φωνήεντα στην κατάληξη πχ «μάνααα».

Ήμουν από τα κοριτσάκια που πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους έβλεπαν την εικόνα μιας μελλοντικής δυναμικής γυναίκας που σίγουρα θα είχε αποκτήσει και παιδιά. Βασανιζόμουν και μόνο στην ιδέα πως μπορεί να υπήρχε ιατρικο ή άλλο κώλυμα και να μη γίνω μητέρα. Όσο μεγάλωνα, τόσο το θεωρούσα δεδομένο. Αν είχα βρει τον κατάλληλο άντρα, σίγουρα θα ήθελα να  είχα γίνει μητέρα νωρίτερα απο τα 29 μου χρόνια. Όμως επειδή "it takes two to tango" και είμαι κάθετη σε αυτό, ευχαριστώ τον Θεό που με αποζημίωσε με τα τρία μου παιδιά από τον κατάλληλο για εμένα άντρα και υπέροχο πατέρα.

Όσο φοβισμένη κι αν είμαι γενικά στη ζωή μου, δεν το δείχνω για λόγους προσωπικού ελέγχου. Πρέπει να έχω πέσει σε πολύ σκοτεινά νερά για να μην επιβληθώ στον εαυτό μου. Ωστόσο στην πρώτη μου εγκυμοσύνη -άγουρη γυναίκα ακόμη- ήρθα να αντιμετωπίσω μια τόσο διαφορετική κατάσταση που έκανα μπρος- πίσω από φυσική συστολή και φόβο για το άγνωστο που ερχόταν.

Η Φιλίππα, το πρώτο μου παιδί, ήταν αυτή που με έκανε να κλάψω απο ευτυχία δεύτερη φορά στη ζωή μου, (η πρώτη όταν κέρδισα στον διαγωνισμό εθνικού σχεδίου και με πήρε τηλέφωνο η ΛΟΥΚΙΑ), όταν έμαθα απο το τηλέφωνο τα αποτελέσματα της θετικής αιματολογικής εξέτασης. Τόσο πολύ την επιθυμούσα να έρθει στη ζωή μου, και ήταν όπως την είχα φανταστεί. Ένα αφράτο -στην πορεία γιατί γεννήθηκε μικρούλα- πάνλευκο χιονατάκι μωρό με μελιά ματάκια. Την αγάπησα κεραυνοβόλα και τόσο υπερβολικά, που νόμιζα πως τίποτα τέτοιο σε ένταση δεν θα μπορούσα να ξανανιώσω στη ζωή μου για κανένα μου παιδί.

Διαψεύστηκα φυσικά όταν ο άνδρας μου επέμενε να κάνουμε γρήγορα κι άλλο ένα μωρό, ευελπιστώντας σε ένα αγόρι κι ας μην το ομολογούσε. Έτσι στην πρώτη ευκαιρία βρέθηκα έγκυος στον ένα και μοναδικό μου Αλέξανδρο. Και λέω μοναδικός όχι γιατί είναι το μοναδικό μου αγόρι, αλλά γιατί είναι ασύλληπτα μοναδικός και ο τρόπος που εισέβαλε στη ζωή μου και στην εξέλιξη του στην πορεία των χρόνων, καθώς εκτός απο ένα πανέξυπνο, δαιμόνιο μικρό ζιζάνιο, ήταν και ο λόγος της υψηλής πίεσης μου για τις λαχτάρες που με έχει χρεώσει.

Ο ριψοκίνδυνος γιος μου, εφταμηνίτικος, 1 κιλό και 950 γραμμάρια, μαχητής της εντατικής και των χειρουργείων, βγήκε νικητής ουκ ολίγες φορές με τη ζωή του πριν κλείσει καλά- καλά τα 4 του χρόνια αφού μέχρι τότε είχε κάνει δύο- τρεις εγχειρήσεις, είχε καταπιεί κατά λάθος την πρώτη του δόση βενζίνης, και πάει λέγοντας.

Ο ένας και μοναδικός μου Αλέξανδρος που δεν τον χόρτασα λόγω προωρότητας, δεν ήταν στην αγκαλιά μου για καιρό όταν γεννήθηκε. Κατοικοέδρευε στις θερμοκοιτίδες, αλλά μετά τον κυνηγούσα για αγκαλιές. Το πιο ευαίσθητο -κι ας μην φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού- παιδί μου. Ο μόνος που ψυχανεμιζόμαστε στα δύσκολα, τα ίδια σκοτάδια.

Το 2004, ήρθε η σωτηρία της ψυχής μου, ο Άρης μου. Κατέφθασε εκεί που δεν τον περιμέναμε, ταυτόχρονα, με τον θάνατο της λατρεμένης μου μάνας που με έλιωσε απο λύπη. Κάπου εκεί ήρθε αυτός να με αναστήσει. Το πιο όμορφο τελειόμηνο μωρό μου, ένα παχουλό μωρό που αμέσως χωρίς θερμοκοιτίδες και ταλαιπωρία πήρα σπίτι, και του φερόμασταν όλοι μικροί και μεγάλοι σαν κούκλα και με απίστευτη λατρεία. Ο Άρης, Θεός του πολέμου και της τσαντίλας, ο χαϊδεμένος μας, το μικρό μας.

Όλα μου τα παιδιά έζησαν υπέροχα παιδικά χρόνια, κι εγώ μαζί τους, και συχνά αναπολώ και παρακαλώ στον ύπνο μου να ζήσω ξανά και ξανά εκείνη την εποχή. Την εποχή που ήμαστε όλοι μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Δύο γονείς που λατρεύονταν, τρία παιδιά με φωνές και τρεχαλητά στις σκάλες τη μέρα αλλά και τη νύχτα με παιδικούς εφιάλτες και νανουρίσματα, όπως και με πολλές γιορτές, τούρτες γενεθλίων και πάρτι. Έστω και τους πυρετούς τους, ας τους ξαναζούσα ακόμα μια φορά! Ας τους ξαναέβλεπα να τρέχουν στον κήπο του σπιτιού μας, να ψάχνουν τις δεκάδες χαμένες μπάλες στα πίσω φυτά του κήπου, κι ας κυνηγούσαν τα σκυλιά, τα γατιά και τα κουνέλια που μου κουβαλούσαν, με όσες τσιρίδες ήθελαν ξανά και ξανά!

Μακάρι να ξαναζούσα τις σχολικές γιορτές τους, τα διαγωνίσματά τους, τις εξετάσεις και τις αποφοιτήσεις τους, (μόνο τα έξοδα των ιδιαίτερων μαθημάτων τους, να μην ξαναζούσα γιατί αγανάκτησα), τα μνημειώδη πάρτυ τους -φανερά και μη- απο εμένα, που έκανα πως δεν ήξερα και πως έλειπα, και γινόταν φεστιβάλ Coachella στο σπίτι! Τις στρατιές άγνωστων κοριτσιών και αγοριών, που μπαινόβγαιναν σπίτι μας, και έτρωγαν όλες τις ποσότητες φαγητών ισοδύναμες με ταβέρνα στη Χασιά, τρέχοντας με τα μαγιό βρεγμένοι πάνω κάτω, και χοροπηδώντας σε όλο το σπίτι.

Ας έκανα και πάλι τον ντετέκτιβ για το ποιος άναψε τσιγάρο, ποιος άλλος ήταν μαζί του και αν ήταν ο μικρός μπροστά, κλπ, κλπ. Και τι λαχτάρες δεν έχω περάσει με τα παιδιά μου, τι χαρές, τι λύπες! Υπέρτατες θλίψεις! Όμως αυτό λέγεται και ΕΙΝΑΙ μια μεγάλη οικογένεια!

Θα τους θυμίσω το πιο ευλογημένο μας αγκάλιασμα την Πρωτοχρονιά του 2013, που ήταν μια πολύ δύσκολη Πρωτοχρονιά για εμάς καθώς μόλις είχε κλείσει άδοξα η εταιρεία μας. Σβήσαμε τα φώτα στις 00:00 ακριβώς, και πίσω απο το στρογγυλό τραπέζι που πάντοτε τρώγαμε με το φως του κήπου μόνο ανοιχτό, αγκαλιαστήκαμε στο ημίφως και οι πέντε μας, σε έναν κύκλο αιώνιας αγάπης, ενώνοντας τα κεφάλια μας. Δεν ξέρω αν το θυμούνται. Όμως, έτσι έγινε! Αυτό για εμένα, ήταν και θα παραμείνει η υπέρτατη σκηνή ένωσης, μετά απο τις αγκαλιές που τους έκανα ως παιδιά, και που συνεχίζω να τους κάνω, ακόμα και τώρα. 

Η αγάπη που τους έχω, ξέρω πως παρεξηγείται απο αυτά γιατί νομίζουν πως τα θεωρώ ακόμη μωρά μου και πως πάντα θα τα δικαιολογώ στις αστοχίες τους ή στις στιγμές που με έχουν πονέσει με τις αντιδράσεις τους. Πράγματι, κάποιες φορές, τους βλέπω ακόμα μικρούς. Κάποιες άλλες όμως, που πρέπει να τους βοηθήσω, έμαθα πως το να απομακρύνομαι πια απο δίπλα τους, να τους δίνω το περιθώριο να δουν στη σιωπή τα λάθη ή τις αβλεψίες τους, χωρίς εγώ να είμαι κοντά τους, έχει μεγαλύτερη αξία από τη συνεχή αγκαλιά και ζεστή φωλιά του κόρφου μου.

Θέλω να μη φοβούνται να μεγαλώσουν. Να αγαπήσουν την ευθύνη, να πουν ΝΑΙ εγώ το έκανα αυτό, ή θα κάνω τούτο ή mea culpa. Μόνο τότε θα ηρεμήσω από την αποστολή μου ως μάνα.

Όταν ήμουν 30- 35 χρόνων, έκανα όνειρα από νοσηρή περιέργεια για το πώς θα με βρει η έβδομη δεκαετία της ζωής μου. Πάντα ονειροπολούσα, άλλωστε, από κοριτσάκι. Η σκηνή που μου ερχόταν εικόνα, καρέ- καρέ ήταν μία:

Εγώ με θέα τον κήπο μας, στο ένα και μοναδικό αγαπημένο μας σπίτι, (που δεν υπάρχει πια), στη vitra πολυθρόνα με το υποπόδιο που έχω και σήμερα. Χειμώνας μεσημέρι, ίσως γιορτές, ίσως κι όχι. Παράξενη πικρή διαπίστωση, καθώς είμαι μόνη μου και ο Αντώνης άφαντος... λείπει. Και τα τρία μου παιδιά όρμησαν στο μεγάλο χώρο του family room με τα παιδιά τους, μια φασαριόζικη παρέα δέκα ατόμων που σκούζουν όλοι μαζί. Σηκώνομαι σαν ελατήριο και ξεκινώ τα τραπέζια μου. Ποιος κάθεται πού, κοιτάω το art de la table αν μου έχει χαλάσει κάτι, και ξεκινάμε όλοι μαζί να παίρνουμε τις θέσεις μας.

Ένα μακρόστενο τραπέζι έχει αντικαταστήσει το παλιό στρογγυλό μας, αλλά η θέα του κήπου παραμένει ίδια. Μιλάμε για δουλειές, ταξίδια, διακοπές, σχολεία, σκανταλιές. Τρώμε πιατέλες με φαγητά, αιωρούνται στον αέρα και αλλάζουν χέρια.

Δεν είμαι μόνη. Δεν θα είμαι ποτέ μόνη, ολομόναχη, όπως και τώρα που τηλεφωνιόμαστε τρεις και τέσσερις φορές τη μέρα μέχρι να βρεθώ με κάποιον τους. 

Η ζωή τους, τους ανήκει αλλά κάπου εκεί μέσα, πρέπει να θυμούνται -δεν μπορεί, πάσχισα πολύ γι' αυτό- ίσως κάπου, εκείνο το παλιό μας αγκάλιασμα σαν ομάδα που κάναμε στα σκοτάδια, όλοι μαζί αρτιμελείς οι πέντε μας κι ας λείπει η φυσική παρουσία του ενός. Τον νιώθουμε, και αυτό το αγκάλιασμα θα μας ενώνει για πάντα... μέχρι το τέλος του κόσμου.

Αν έκανα λάθη στο μεγάλωμά τους; Μπορεί και ίσως πολλά με τη σημερινή μου γνώση, θα τα είχα κάνει σίγουρα καλύτερα για πιο σωστό αποτέλεσμα στη δική τους ζωή. Κανείς όμως δεν γεννήθηκε γονιός. Είναι σαν να είσαι τυφλός σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και ψάχνεις, και φτιάχνεις σιγά- σιγά τη χωροταξία του. Αν έχασα τον εαυτό μου για το μεγάλωμά τους ή μέσα από δυσκολίες στα χρόνια που ήρθαν; Αρκετές φορές γιατί έβαζα και βάζω πάντα αυτά πρώτα, και μετά εμένα. Έτσι με έμαθαν, έτσι κάνω. Αυτό θέλω και είναι επιλογή μου. Αυτά, όπως και ο πατέρας τους, ήταν και είναι το Α και το Ω της ύπαρξής μου κι ας μου λένε όλοι πια να προτάξω πρώτο τον εαυτό μου τώρα πια...

Είμαι τόσο ευλογημένη λοιπόν που σας έχω, και μπράβο μου που τα κατάφερα λέω μια μέρα σαν αυτή, αλλά κι άλλες μέρες που ευχαριστώ τον Θεό, έτσι απλά που επέλεξα χωρίς φόβο να γίνω μάνα τριών παιδιών, τριών καλών παιδιών.

Μπράβο και σε εσάς όλες που ξέρετε πόσο δύσκολο, αλλά συγχρόνως, και πόσο θεϊκό είναι αυτό που έχουμε κατακτήσει απανταχού μητέρες, άγνωστες και γνωστές φίλες μου.

Χρόνια μας πολλά! Μας αξίζουν τα εύσημα.