James Van Der Beek- Ο τελευταίος ρομαντικός των 90s δε μένει πια εδώ

Υπήρχαν στιγμές που μας εκνεύριζε. Η ζήλια του, η εμμονή του να βλέπει τον εαυτό του ως πρωταγωνιστή της ιστορίας. Αλλά ποιος από εμάς στα 16 του δεν πίστευε ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τον δικό του πόνο; Ο Dawson ήταν αληθινός ακριβώς επειδή δεν ήταν ιδανικός. Όταν καθόταν με τον Pacey και προσπαθούσε να καταλάβει τι σημαίνει φιλία, όταν πάλευε να αποδεχτεί ότι η Joey μπορεί να αγαπήσει κάποιον άλλον, όταν κατέρρεε μπροστά στην απώλεια, βλέπαμε κάτι δικό μας. Τη δυσκολία να μεγαλώσεις χωρίς να χάσεις την πίστη σου στα όνειρα.

Και ίσως η πιο δυνατή του εικόνα να είναι εκείνη στην αποβάθρα, στο φινάλε, όταν πια δεν είναι το παιδί που ήθελε να ελέγχει την ιστορία. Έχει ωριμάσει. Έχει καταλάβει ότι η αγάπη δεν είναι ιδιοκτησία και ότι τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται πάντα όπως τα φανταζόσουν. Εκεί, ο Dawson δεν είναι απλώς ένας τηλεοπτικός χαρακτήρας. Είναι το σύμβολο της μετάβασης από την αθωότητα στην ενηλικίωση. Κι εμείς μεγαλώσαμε μαζί του.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dawson’s Creek (@dawsonscreek_official)

Όμως πίσω από τον Dawson υπήρχε ο James Van Der Beek. Ένας ηθοποιός που ταυτίστηκε όσο λίγοι με έναν ρόλο και κουβάλησε αυτή τη σκιά με χιούμορ, αυτογνωσία και αξιοπρέπεια. Τα τελευταία χρόνια, η ζωή του πήρε μια σκληρή τροπή με τη διάγνωση καρκίνου. Και εκεί, μακριά από σενάρια και φώτα, φάνηκε ο πραγματικός του χαρακτήρας.

Δεν επέλεξε τη σιωπή, ούτε τον μελοδραματισμό. Μίλησε για την ασθένειά του με ειλικρίνεια, μοιράστηκε τον φόβο αλλά και την ελπίδα, υπενθύμισε τη σημασία της πρόληψης. Πάνω απ’ όλα, όμως, δεν άφησε την ασθένεια να τον ορίσει. Παρέμεινε παρών. Ως πατέρας έξι παιδιών, ως σύζυγος, ως άνθρωπος που συνέχιζε να βρίσκει χαρά σε μια αγκαλιά, σε ένα οικογενειακό στιγμιότυπο, σε μια καθημερινή στιγμή. Υπήρχε κάτι βαθιά συγκινητικό στο να τον βλέπεις να παλεύει με αξιοπρέπεια, χωρίς να χάνει την τρυφερότητα του μπαμπά και τη σταθερότητα του συντρόφου.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Katie Holmes (@katieholmes)

Και κάπου εκεί οι δύο εικόνες ενώνονται. Ο Dawson που πίστευε ότι η ζωή είναι σαν ταινία και ο James που αντιμετώπισε την πιο δύσκολη πράξη της δικής του ζωής με θάρρος. Ίσως τελικά να μην ήταν τόσο διαφορετικοί. Και οι δύο ρομαντικοί με τον τρόπο τους. Και οι δύο άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν να δείξουν ευαισθησία.

O Dawson ήταν το soundtrack μιας γλυκιάς 90s εφηβείας. Ήταν τα πρώτα σκιρτήματα, οι συζητήσεις μετά το επεισόδιο, τα δάκρυα για έναν χωρισμό που έμοιαζε δικός μας. Σήμερα, η ανάμνησή του έχει μια άλλη βαρύτητα. Δεν είναι μόνο νοσταλγία. Είναι ευγνωμοσύνη. Για έναν ήρωα που μας έμαθε ότι δεν είναι ντροπή να ονειρεύεσαι. Και για έναν άνθρωπο που μας έδειξε ότι ακόμα και μπροστά στην ασθένεια μπορείς να σταθείς όρθιος, με αγάπη και αξιοπρέπεια.

Ίσως τελικά αυτό να κρατάμε: την εικόνα ενός αγοριού στην αποβάθρα που κοιτά το μέλλον με πίστη και ενός άνδρα που, μέχρι το τέλος, κοίταξε τη ζωή με την ίδια τρυφερή δύναμη.