Δημόσια διαβούλευση… για το αυτονόητο

Όμως η κυρία Καρυστιανοού εχτές ως καλεσμένη δεν ήταν αυτό: Ήταν πολιτευόμενη, μία νεόκοπη πολιτικός που θα «πρέπει» να έχει άποψη για περισσότερα από ένα, θέματα. Να έχει άποψη για θέματα πέρα από την τραγωδία των Τεμπών και τη Δικαιοσύνη. Η ατζέντα των δημοσιογράφων ήταν μεγάλη και εκείνη φάνηκε να πιέζεται αρκετά. Ανάμεσα σ’ αυτά κάπως ήρθε το θέμα των αμβλώσεων. Ποια ήταν η άποψή της. Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει ερώτηση και δεν θα έπρεπε να υπάρχει άποψη επάνω στο θέμα, γιατί μιλάμε για δικαιώματα.

Ωστόσο η ερώτηση έγινε και σε μία αποστροφή του λόγου της, η Μαρία Καρυστιανού πρότεινε «δημόσια διαβούλευση» -ως δημοκρατικό εργαλείο- για τις αμβλώσεις. «Το θέμα δεν είναι τι πιστεύω εγώ ή εσείς, γι' αυτό λέω για δημόσια διαβούλευση, είναι πιο δημοκρατικό, γιατί μιλάμε για μια ζωή που τώρα γεννάται», είπε μεταξύ άλλων. Όμως η άμβλωση είναι ένα κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα και ένα νόμος με τον οποίο η γυναίκα είναι ελεύθερη να αποφασίσει για το σώμα της. Τέλος. Δεν μας αφορά κανενός γνώμη. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σας, ούτε της κυρίας Καρυστιανού. Γιατί είναι δικαίωμα. Η επαναφορά του δικαιώματος αυτού στο τραπέζι δεν είναι διάλογος, είναι οπισθοδρόμηση με δημοκρατικό περιτύλιγμα. Και αυτό δεν αφορά μόνον την απάντηση της κυρίας Καρυστιανού αλλά οποιουδήποτε προτείνει να «ξανασυζητηθούν» κατοχυρωμένα δικαιώματα. Ένας συνάδελφος εχτές έκανε μια διαφορετική ανάλυση: Είναι σαν να λέει ότι «εγώ δεν μπορώ να πάρω απόφαση για το θέμα και επειδή ΕΓΩ δεν μπορώ να πάρω απόφαση για το θέμα, στέλνω την μπάλα στην εξέδρα  (βλ. Δημόσια Διαβούλευση)». Λες και η κοινωνία μας τότε έκανε λάθος ή η Βουλή ψήφισε έναν νόμο που απλώς μπορούμε να αγνοήσουμε για να “ξανασυζητήσουμε λίγο”. Επικίνδυνο…

Η δημόσια διαβούλευση, υπό ένα τέτοιο πρίσμα δείχνει μια αλλόκοτη αντίληψη ότι η νομοθεσία είναι κάτι ευμετάβλητο, σαν να πρόκειται για ένα επιτραπέζιο παιχνίδι όπου οι κανόνες μπορούν να ξαναγραφούν κάθε φορά που ένα μέλος της Βουλής ξυπνάει με μια ιδέα. Είναι σαν να λέει: «Α, οι αμβλώσεις; Ας ρωτήσουμε τον κόσμο, γιατί οι γυναίκες που χρειάζονται πρόσβαση στην υγεία τους μπορούν να περιμένουν λίγο ακόμα». Και, φυσικά, σε αυτό το πλαίσιο, η «δημόσια διαβούλευση» μετατρέπεται από μέσο συμμετοχής των πολιτών σε πολιτικό θέατρο, όπου η ουσία του θέματος χάνεται μέσα σε αμφίβολες «απόψεις». Επόμενο βήμα φαντάζομαι θα ήταν να ρωτήσουμε αν οι γυναίκες πρέπει να ψηφίζουν ή αν αυτό το θέμα «χρήζει περαιτέρω προβληματισμού», αν οι γυναίκες πρέπει να ζητούν διαζύγιο, αν η κακοποίηση από αγάπη και από έρωτα είναι θεμιτή και άλλα αγαπημένα….

Η νομοθεσία δεν είναι παιχνίδι. Τα δικαιώματα των ανθρώπων δεν είναι θέμα προς διαπραγμάτευση, ούτε για να τα συζητάμε σε τηλεοπτικά πάνελ και «δημόσιες διαβουλεύσεις» σαν να είναι προαιρετικά. Η πρόσβαση στις αμβλώσεις είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη και βασίζεται σε αρχές που αφορούν την αυτονομία και την αξιοπρέπεια της γυναίκας. Το να προσπαθεί κάποιος να το επαναφέρει ως θέμα δημόσιας διαβούλευσης στέλνει το μήνυμα ότι τα δικαιώματα μπορούν να ξανανοίξουν ανάλογα με το πολιτικό κλίμα.

Η απάντηση που έδωσε η κυρία Καρυστιανού για τις αμβλώσεις στη συνέντευξη της ξεσήκωσε αντιδράσεις στα σόσιαλ μίντια και εκείνη σήμερα διευκρίνισε: «Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου. Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν».

Σε  κάθε περίπτωση, πάντως, η όποια προσπάθεια να επαναφέρουμε θέματα λυμένα από καιρό για την ελληνική κοινωνία, είναι σαν να προσπαθούμε να ξαναρωτήσουμε τον κόσμο αν θέλει το φως του ήλιου. Κατά τα άλλα ο σεβασμός στον πόνο ενός ανθρώπου που έχει χάσει το παιδί του είναι απόλυτος, ανοχή στη οπισθοδρόμηση όμως μηδενική. Γιατί τα δικαιώματα δεν «επανεξετάζονται», υπερασπίζονται.